သပိတ္စံု သူပုန္ထ

ေမာရစ္ေကာလစ္ရဲ႕ 'ဗမာျပည္က တရားခြင္မ်ား' ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ ဆရာစံဦးေဆာင္တဲ့ လယ္သမားသူပုန္ေတြဟာ ေခတ္ ပညာမတတ္ အေရးအဖတ္ ေပါင္းႏႈတ္ေျမႇာက္စား ေလာက္သာတတ္တဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ၿဗိတိသွ်အစိုးရကုိ ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ေရွး႐ိုးအစဥ္အလာ လက္နက္ကိုင္ သူပုန္ထတဲ့ တနည္းပဲ သိတယ္၊ ေခတ္ပညာတတ္ လူတန္းစားေတြကေတာ့ လြတ္ လပ္တဲ့အစိုးရ ေပၚထြန္းလာေရး လႊတ္ေတာ္ကေန

လယ္ယာေျမသိမ္းပိုက္မႈျပႆနာမ်ားရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ဂယက္႐ိုက္ခတ္မႈမ်ား (အပိုင္း ၁)

နိဒါန္း

ဗမာျပည္လူဦးေရရဲ႕ အမ်ားစု (လူဦးေရရဲ႕ ၇၀%) ဟာ မဟာပထဝီေျမႀကီးကို မ႑ိုဳင္ျပဳၿပီး မိမိလုပ္အားနဲ႔ ေပါင္းစပ္ကာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳေနၾကသူမ်ားျဖစ္တယ္။ ထိုသူေတြက ေျမႀကီးဟာ သူတို႔ရဲ႕အသက္္၊ ေျမႀကီးဟာ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝ၊ ေျမႀကီးဟာ သူတို႔ဘဝရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအနာဂါတ္အျဖစ္

လူထု ဆိုတာ အခ်ဥ္္ မဟုတ္ (ကိုဘ)

ေျပာရရင္ ၁၉၇၀-၇၃ ကာလေတြဟာ မဆလ အတြက္ ကံဇာတာ အတက္ဆံုးအခ်ိန္လို႔ေျပာလို႔ ရမယ္ထင္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ/မဆလ အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရလည္း အထိုင္က်လာၿပီ၊ အနက္မွ အညိဳ အညိဳ မွ အျဖဴ စတဲ့ နယ္ေျမတည္ေဆာက္ေရးေတြလည္း စလုပ္လာႏိုင္ၿပီ။ ၿမိဳ႕ႀကီးတခ်ဳိ႕မွာသာ ေျမေအာက္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ အနည္းငယ္ ရိွေနေပမယ့္လည္း ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈႀကီးျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အေနအထား

တခ်ိန္တခါက ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ပအို၀္းေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လြမ္းမိသည္

တခ်ိန္တုန္းက ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္မ်ားဟု ဆိုရာတြင္ ကမာၻေက်ာ္ပင္လံုစာခ်ဳပ္ အခန္း က႑တြင္ ဦးေဆာင္ခဲ့ သူ သထံုေပး ေခၚ ဆီဆိုင္ၿမိဳ႕စား စ၀္ခြန္ၾကည္ႏွင့္ ကိုလိုနီေခတ္ကာလ ဂ်ီစီဘီေအ အမတ္မွစ၍ ပအို၀္း-ကရင္ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးအထိျဖစ္ခဲ့ေသာ

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (နိဂံုးပိုင္း)

က်ေနာ္တို႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ဖတ္စရာဆိုလို႔ ေအာင္သန္႔မင္း(ဂိုင္စီ)ဆီက အဖံုးေတြျပဳတ္ၿပီး စာရြက္ေတြ ေၾကမြတြန္႔ေခါက္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္ဂရမ္မာ စာအုပ္အေဟာင္းတအုပ္ ဖတ္ရတယ္။ စာအုပ္တအုပ္လံုး လြတ္ေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြမွာ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး ေရးထားတယ္။ ပံုႏွိပ္စာလံုးေတြ လြတ္ေနတဲ့ အေပၚပိုင္းနဲ႔

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၂၁)

ျပဴတင္းေပါက္ မရိွ၊ တံခါး မရိွတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးတခု။ နံရံႀကီးေတြနဲ႔ တိုင္လံုးႀကီးေတြက စက်င္ေက်ာက္ေတြနဲ႔ေဆာက္ထားသလို ေဖြးေဖြးျဖဴေနတယ္။ မွန္ေတြနဲ႔ အမိုးလုပ္ထားၿပီး အလင္းေရာင္က စူးစူးဝါးဝါး ရေနတယ္။ တေနရာမွာ တစံုတခုကို လူေတြ စုျပံဳတိုးေဝွ႔ၾကည့္ေနတယ္။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီလူေတြၾကားတိုးဝင္ၿပီး အလယ္က

၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ အသံေပးၾကၿပီ

ဒီတေလာအတြင္း ဗမာျပည္မွာ "သမတလုပ္ခ်င္တယ္" လို႔ ေျပာင္ထုတ္ေျပာသံႏွစ္သံ ၾကားလိုက္ရတာဟာ တိုက္ဆိုင္ လွတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ေျပာတဲ့လူေတြကေတာ့ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေ႐ႊမန္း (သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္အလိုက္ ေ႐ွ႕ေနာက္ စဥ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္) တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တေယာက္က တေနရာမွာ ေျပာၿပီးတာနဲ႔

ေရႊဘုန္းေတာ္တိုးပါလို႔ ေငြမိုးေတြရြာ

ေရႊဘုန္းေတာ္တိုးပါလို႔ ေငြမိုးေတြရြာဆိုလိုက္လို႔ အရမ္း သာဓုမေခၚလိုက္နဲ႔အံုးဗ်။ မဟုတ္မဟတ္ကို အဟုတ္မွတ္ၿပီး ေကာင္းခ်ီးေပးမိလို႔ အသာဓု.. နသာဓု.. မသာဓုေတြ ျဖစ္သြားမယ္။ ခုေလးတင္ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ေနပူေတာ္ကေန တိုက္ ႐ိုက္လႊင့္တဲ့ ဘီဘီစီရဲ႕ စီးပြားေရးဖိုရမ္ ထိုးဇာတ္ကေလးကိုၾကည့္ၿပီး ဖိုရမ္ပါသူပရိတ္သတ္ေတြအမ်ားစုက လက္ရွိ

၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြဖတ္ဖို႔

သမိုင္းေတြဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အတူတူတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း သတ္ၾကျဖတ္ၾက၊
အာဏာရသြားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကလည္း လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့ၾကတာေတြ။
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ နားမလည္ခဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ အခ်င္းခ်င္းေတြအေပၚ
ဒီေလာက္ထိ လုပ္ခဲ့ၾကတာလဲ လို႔ … ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးအသက္ (၂၅) ႏွစ္ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့အၿပီးမွာေတာ့ အရာအားလံုးကို သေဘာေပါက္စျပဳလာတယ္။"ေငြ၊ အာဏာ၊ အႏၲရာယ္မ်ားေသာ ကစားပြဲမ်ား"
လူသတ္မႈကို က်ဴးလြန္ေစတဲ့ လံုေလာက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္တယ္ တဲ့။

ၿမိဳ႕သူႀကီးႏွင့္ ကံႀကီးေမာင္

ဤဝတၳဳတိုကေလးကို ေရးသားျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္သည္။ ငါးႏွစ္နီးပါးရိွခဲ့ၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေျပာင္းကုန္ၿပီ ေျပာင္းကုန္ၿပီလို႔ ဆိုေသာ္လည္း တကယ္တန္းမွာေတာ့ အတြင္းကလီစာမ်ားကား မေျပာင္းေသးပါ။ မ်က္ႏွာျဖဴစကားပံု တခုအတုိင္း ေျပာရပါက ဝိုင္ပုလင္းအသစ္ထဲသို႔ ဝုိင္ပုလင္းအေဟာင္းထဲမွ ဝုိင္အရက္ကို ေျပာင္းထည့္ထားတာသာ ျဖစ္ သည္။ လက္ရိွျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ ကိုက္ညီေနေသးတာမို႔