သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (နိဂံုးပိုင္း)

က်ေနာ္တို႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ဖတ္စရာဆိုလို႔ ေအာင္သန္႔မင္း(ဂိုင္စီ)ဆီက အဖံုးေတြျပဳတ္ၿပီး စာရြက္ေတြ ေၾကမြတြန္႔ေခါက္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္ဂရမ္မာ စာအုပ္အေဟာင္းတအုပ္ ဖတ္ရတယ္။ စာအုပ္တအုပ္လံုး လြတ္ေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြမွာ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး ေရးထားတယ္။ ပံုႏွိပ္စာလံုးေတြ လြတ္ေနတဲ့ အေပၚပိုင္းနဲ႔

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၂၁)

ျပဴတင္းေပါက္ မရိွ၊ တံခါး မရိွတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးတခု။ နံရံႀကီးေတြနဲ႔ တိုင္လံုးႀကီးေတြက စက်င္ေက်ာက္ေတြနဲ႔ေဆာက္ထားသလို ေဖြးေဖြးျဖဴေနတယ္။ မွန္ေတြနဲ႔ အမိုးလုပ္ထားၿပီး အလင္းေရာင္က စူးစူးဝါးဝါး ရေနတယ္။ တေနရာမွာ တစံုတခုကို လူေတြ စုျပံဳတိုးေဝွ႔ၾကည့္ေနတယ္။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီလူေတြၾကားတိုးဝင္ၿပီး အလယ္က

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၂ဝ)

အင္ဖားေထာင္ထဲက ဘဝ

“ပါလီ.. ပါလီ.. ပါလီ”

နံနက္ ေနေရာင္နဲ႔အတူ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္လိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္ အေဆာင္အသီးသီးက အက်ဥ္းသားေတြ ကမန္းကတန္း နဲ႔ပဲ ကသဲ မယ္ေတာ္ႀကီး နတ္ကြန္းနားက ေျမႀကီးေတြနဲ႔ ေပက်ံမဲညစ္ေနတဲ့ အဝတ္စုတ္အပိုင္းအစေတြကို အလုအယက္

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၉)

“မင္းက ဘယ္ကလဲ”
“ဗမာျပည္က”
“မင္းက သူခိုးပဲ”
“က်ေနာ္ သူခိုးမဟုတ္ဘူး၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား”
“မင္းဟာ ငါတို႔နိုင္ငံကို ခိုးၿပီး၀င္လာတာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ သူခိုးပဲ”
“ခိုး၀င္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ရာဂ်စ္ဂႏီၵ္ေခၚလို႔လာတာ

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၈)

“ဘယ္လိုထင္ထင္ျဖစ္တယ္ေလ ××× ထာ၀စဥ္မွန္ကန္တဲ့တရားမရိွနိုင္ပါ…. ×× တခ်ပ္ေမွာက္တဲ့ ကစားကြက္မ်ား ××× အေျဖဟာ၀ိုင္းသိမ္းေတာ့မွေတြ႔မွာပါ××

ငါဟာ မတည္ၿငိမ္မိုးတိမ္ပဲ ×× ဂ်စ္ပစီေတြလို ×× မရပ္မနားခရီးနွင္ေန ×× ဘယ္လိုေနထိုင္မွာလဲ ဘ၀ဆိုတာ ×× ျပဇတ္တပုဒ္ပါပဲ ×××

အဆိုေတာ္သန္းနိုင္ဆိုထားၿပီးေတးေရးဆရာ ၀င္းမင္းေထြးရဲ႕ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္ သီခ်င္းေလးဟာ က်ေနာ္တို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က ညည္းဆိုေနက်

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား - ၁၇

“ေျပာက္က်ား အႏုပညာ” 

လေပါင္းမ်ားစြာ ဒီမ်က္ႏွာ၊ ဒီျမင္ကြင္း၊ ဒီထမင္း ဒီဟင္းနဲ႔ ဒီေလ့က်င္႔ခန္း၊ ဒီစခန္းထဲ အေနၾကာလာေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ ၿငီးေငြ႔ေနၿပီ၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္လည္း ဟိုလူ႔ကို ၾကည့္မရ၊ ဒီလူက ဘာျဖစ္တယ္ ဒီေခါင္းေဆာင္က မ်က္ႏွာလိုက္တယ္၊ အုပ္စုေမြးေနတယ္ဆိုတာေတြနဲ႔ မတည့္အတူေနေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ျပႆနာျဖစ္ရင္လည္း အစည္းအေဝးနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္က မ်ားတယ္။ အစည္းအေဝးတခုၿပီးသြားရင္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေခၚႏိုင္ မေျပာႏိုင္

သိန္းစိန္ ခါးပတ္ေပၚက ဆုတံဆိပ္မ်ား သို႔ေသာ္ လူထုကေတာ့ နင္းျပားကနင္းျပား

(ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ ေရဒီယုိမိန္႔ခြန္း အျပည့္အစံု၊ အိမ့္သံစဥ္ စုစည္းတင္ျပ)

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ဟာ ယေန႔ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁ ရက္ေန႔ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ ၇ နာရီက ေျပာၾကားတဲ့ ေရဒီယုိ မိန္႔ ခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစံုကို ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာန စာမ်က္ႏွာကေန ျပန္လည္ကူးယူၿပီး ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္းရွိ မိဘျပည္သူမ်ားသို႔ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ေရဒီယို အစီ အစဥ္မ်ားမွ

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား အပိုင္း(၈)

“က်ေနာ္ဟာ ခင္ဗ်ားတို႔လို တကၠသိုလ္ပညာလည္းမသင္ဖူးဘူး၊ ဆင္းရဲတယ္။ ေလးတန္းအထိပဲ ေက်ာင္းတက္ဖူးတယ္၊ သူမ်ားအိမ္က ကၽြဲ ႏြား၊ ဆိတ္ေတြေက်ာင္းၿပီး အိမ္အတြက္ဝင္ေငြရွာခဲ့ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကထဲက သူမ်ားလို၊ အဝတ္အ စားေကာင္းေကာင္းမဝတ္ခဲ့ရဘူး၊ ဟင္းေကာင္းေကာင္းမစားရဘူး၊ အမိုးလံုတဲ့အိမ္နဲ႔

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၂)

“ဟ ဟ ဟာ ဒါ မိုးေရးဘက္သြားတဲ့လမ္းမဟုတ္ဖူးဗ်..လမ္းလဲႊသြားၿပီ ဟာ ဒါ နယူးစန္းသာ ဘက္သြားတာဗ် က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္”

အိုး အကာအလံုအုပ္ထားတဲ့ထရပ္ကား တာလပတ္မိုးကာရဲ႕ တထြာေက်ာ္ေက်ာ္ျပဲေနတဲ့ အေပါက္ကေန အျပင္ဘက္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္လာတဲ့ ကေလးၿမိဳ႕က ၀င္းကို ရဲ႕အသံေၾကာင့္ ကားေပၚမွာအေတြးကိုစီနဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပါလာတဲ့ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး တုန္လႈပ္သြားတယ္။

“သူတို႔ေျပာေတာ့ မိုးေရးကို ပို႔ေပးမယ္ဆို” “ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ဒီေကာင္ေတြညာေခၚလာၿပီ”

ပူညံပူညံတေယာက္တေပါက္ေျပာေနၾကၿပီ။ မူလက မိုးေရးက က်ေနာ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြဆီပို႔ေပးမယ္လို႔ ကသဲတပ္ ရင္းမွဴးက ကတိျပဳတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ သိထားတယ္။ အခုဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ?ဲ၊ ဘယ္ကိုပို႔မွာလဲ?၊ ဘယ္ေခၚသြား မွာလဲ? ေမးခြန္းေတြနဲ႔ အားလံုးဟာ မေရမရာေတြျဖစ္ေနတယ္။

၁၉၈၉ ဧၿပီလ၂၄ ရက္မွာ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကို အမိုးအလံုအုပ္ထားတဲ့ စစ္ထရပ္ကားႀကီးႏွစ္စီးေပၚ လူ ၈၀ ေက်ာ ္ေလာက္ကိုခဲြတင္ၿပီး ကသဲစစ္သားလက္နက္ကိုင္ လံုျခံဳေရးကား၂စီးနဲ႔ ညႇပ္ေခၚလာတာ။ အခ်ိန္က ညေန ေန၀င္ၿပီးစပဲ။ လမ္းမွာ က်ေနာ္တို႔ စခန္းကေန ထြက္လည္ေနက် ရြာေတြေရာက္ေတာ့ လက္ထဲက “ဗမာေက်ာင္းသားေတြပါ၊ က်ေနာ္ တို႔ကို ကယ္ပါ၊ အမွတ္(၈) ရိုင္ဖယ္တပ္က ဗမာျပည္ကိုျပန္ပို႔ေနပါတယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာရြက္အပိုင္းေတြ ပစ္ခ်ခဲ႔တယ္။

ပါလဲ လမ္းခဲြေရာက္ေတာ့ ခေလးငယ္ေတြ ေရပက္ေနတာ၊ ေဆးေရာင္ေတြေပက်ံေနတာကို တာလပတ္မိုး ကာႀကီးၾကား ကေန လွမ္းျမင္ေတာ့မွ ေအာ္.. ဒီေန႔ အိႏိၵယသၾကၤန္က်ေနပါလားလို႔ သတိရလိုက္တယ္။ အိႏိၵယသၾကၤန္က က်ေနာ္တို႔ ထက္ တလပိုေစာတယ္။ ဟိုလီပဲြလို႔ေခၚတယ္။ က်င္းပတဲ့အဓိပၸါယ္ကလည္း ျမန္မာနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ ေႏြဦးရာသီ သစ ္ရြက္ေတြအသစ္ထြက္ၿပီး လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ေတြ အနားရတဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္တယ္။ ေရာင္စံုပန္းေတြပြင့္တဲ့ ကာလ လည္းျဖစ္တယ္။ လွပေနတဲ့သဘာ၀ေလာကႀကီးကို ပမာထားၿပီး ေရာင္စံုေဆးမႈန္႔ေတြသံုးတာလို႔ မွတ္သားဖူးတယ္။

သူမ်ားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျမဴးေနခ်ိန္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ကိုယ့္အနာဂတ္ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိျဖစ္ေနတာ။ မနက္ဖန္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ေတြးေတာင္မေတြးရဲဘူး။ အရာရာဟာ ဘာမွမေသခ်ာဘူး။ ဘာအလွအပမွလည္း မခံစားနိုင္ဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္းတေျဖးေျဖးအေမွာင္ဘက္ကိုေရာက္လာၿပီ။ “ကားရပ္ခိုင္းပါ..ကားရပ္ခိုင္းပါ” ရုတ္တရက္ မခ်ိမဆန္႔နဲ႔ ေအာ္လိုက္တဲ့ သက္ေထြး (ကာတြန္း-ဂ်ဳိကာ) အသံေၾကာင့္ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ဂ်ဳိကာကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနတယ္။ ဂ်ဳိကာမ်က္ႏွာ ရံႈ႕မဲ႔ေနတယ္၊ ခါးကုန္းထားတယ္။ သူ႔ေဘးကတေယာက္ကပဲ ေျဖလိုက္ တယ္။ “ခ်ီးပါခ်င္လို႔တဲ့” အားလံုးျပာသြားတယ္။ ကားေဘာ္ဒီကို တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ထုၾကတယ္။ ကားသမားက ဘယ္ရပ္ေပးမ ပဲ။ ပိုေတာင္ျမန္လာေသးတယ္။ အေရးထဲမွာအရာေပၚတဲ့ ဂ်ဳိကာအျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးရမလို မဲ႔ရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ “ကဲကဲ ဂၽြတ္ဂၽြတ္အိပ္ရိွလားေဟ့” တေယာက္ကေမးတယ္။ အာလူးေတြထုတ္ထားတဲ့ ဂၽြတ္ဂၽြတ္အိပ္္တအိပ္ ရသြားေတာ့ ဂ်ဳိကာ ကို္ကမ္းၿပီး ကားေဒါင့္ေလးမွာထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္။ အနားကလူေတြ အားလံုး ႏွာေခါင္းေတြပိတ္ၿပီး တဖက္ကို မ်က္ႏွာလႊဲထားၾကတယ္။

“ေသခ်ာၿပီ ဒါနယူးစန္းသာ သြားတဲ့ လမ္းခဲြ” တခ်ိန္လံုး မ်က္ႏွာကို မိုးကာအျပဲနဲ႔အပ္ၿပီး အျပင္ေလာကကို ေတာက္ ေလွ်ာက္စူးစမ္းေနတဲ့ ၀င္းကို က ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။

“က်ေနာ္ ဒီဘက္ႏြားေတြေမာင္းၿပီးလာေရာင္းဖူးတယ္၊ ဗမာျပည္နဲ႔ နီးနီးေလးပဲ”

ဗမာျပည္ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္းထၿပီး ကားေပၚထိုင္ၿပီးယိမ္းထိုးေနသူေတြကို ဟိုခြ ဒီေက်ာ္ၿပီး တာလပတ္အျပဲေလးက ေန အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးတလက္လက္နဲ႔ သြပ္မိုးအိမ္တခ်ဳိ႕ကို လေရာင္ေအာက္မွာေတြ႕ရတယ္။ ရြာတရြာျဖတ္ ေနတာပဲ။ လေရာင္ေအာက္မွာ သရပ္ပင္နဲ႔ ကြမ္းသီးပင္၊ ပိႏၷဲပင္တခ်ဳိ႕ေတြ႔ရတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ဒီလိုအပင္ေတြနဲ႔ ေက်း ရြာအေနအထားက က်ေနာ္တို႔ဘက္နဲ႔ခတ္ဆင္ဆင္။ ေနာက္ေတာ့သိပ္မၾကာဘူး၊ ထရပ္ကားႀကီး ဟိုယိမ္းဒီယိမ္းနဲ႔ ရြာ ထဲ၀င္လာတယ္။ တေအာင့္ေလာက္မွာ ကားရပ္သြားတယ္။

“Come down, Come down, all..all” က်ေနာ္တို႔ကား တာလဘတ္ႀကီးလွန္ၿပီး ကသဲအရာရိွတေယာက္က ကားေပၚ က အားလံုးဆင္းဖို႔ ေအာ္ရင္း တခါးဖြင့္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး အထုပ္္အပိုးကိုယ္စီနဲ႔ ခုန္ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ ျမင္ကြင္းကရွင္းေနတယ္။ အခ်ိန္က ည ၁၁ နာရီေက်ာ္။ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြကိုေတြ႔ရေတာ့ ကိုယ့္ ေျမကိုယ့္အရပ္ကိုျပန္ေရာက္ေနသလိုပဲ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာေနခဲ႔တဲ့ သက္တမ္း ၅ လ ေလာက္သာရိွပါေသးတယ္။ အခု ဗမာျပည္ကို ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ လူသူမသိ တိတ္တဆိတ္ ျပန္ေမာင္းႏွင္ခံလိုက္ရၿပီ ဆိုတာ အားလံုးသေဘာေပါက္သြားၾကတယ္။

“Everybody come here” ကသဲအရာရိွႀကီးက အိမ္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေရွ႕မွာ တန္းစီေနရာယူခိုင္းတယ္။ တပ္ၾကပ္တေယာက္ က လူစစ္တယ္။ အားလံုးေပါင္း ၈၇ ေယာက္ေလာက္ရိွမယ္။ က်ေနာ္တို႔က ဖိုးပါႀကီးလို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ မ်က္မွန္နဲ႔ ခတ္၀၀ (ဖိုးပါႀကီးနဲ႔ ဆင္တယ္) လူ၀န္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာနအရာရိွက က်ေနာ္တို႔ကို အဂၤလိပ္လိုေျပာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ေတာ့ “မင္းတို႔ရဲ႕သေဘာဆႏၵအရ ဒီေနရာကိုေရာက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ အိႏိၵယ နယ္ျခားျဖစ္တယ္။ တ ဘက္မွာ ျမန္မာျပည္ပဲ။ မင္းတို႔ကိုနယ္စပ္အထိလိုက္ပို႔ေပးမယ္။ မင္းတို႔နိုင္ငံ မင္းတို႔ျပန္နိုင္ပါၿပီ၊ ဒီဘက္ကိုျပန္လာရင္ တရားဥပေဒအတိုင္းအေရးယူမွာျဖစ္တယ္” ဆိုတာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဘာျဖစ္လို႔ဂတိအတိုင္း မိုးေရးမပို႔တာလဲ ဆိုၿပီး ေစာဒကတက္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး။ မိန္းခေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ထဲက ခ်ာတိတ္ေလး ရဲ႕ စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့မ်က္လံုးေတြကို လေရာင္ေအာက္မွာေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနတယ္။ အားကိုးရာမဲ႔သလိုခံစားေနရတယ္။ သြားၿပီ ငါတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပ်က္စီးၿပီဆိုတဲ့အေတြးပဲ စိတ္ထဲေရာက္ေနတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔တူတာ ဘာမွေတာင္မလုပ္ရေသးဖူး အိမ္ျပန္ရေတာ့မွာပဲ ရန္သူဆီအညံ့ခံရေတာ့မွာလား ဆိုတဲ့ေမးခြန္း ေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ ရြာက ခ်င္းလူႀကီးတေယာက္ မစန္းပြီးနဲ႔ တိုးတိုးႀကိတ္ၿပီး ခ်င္းစကား (မီဇိုဘာ သာစကား) ေျပာေနတယ္။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ အဲဒီလူႀကီးက သူႀကီးျဖစ္ပံုရတယ္။

ခနေန က်ေနာ္တို႔အားလံုးတန္းစီၿပီး ေတာ့ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ  လက္နက္ကိုင္ကသဲစစ္သားေတြျခံရံၿပီး စထြက္တယ္။ ရြာ အျပင္ လယ္ကြင္းႀကီးကိုျဖတ္ၾက တယ္။ လယ္ကြင္းကိုျဖတ္ရမွ လကေတာ္ေတာ္သာေနတာ သတိထားမိတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ အိႏိၵယနယ္ျခားရဲ ကင္းတဲေလးေတာင္ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ခနေနေတာ့ ရြာသခ်ဳိင္းကုန္းကိုျဖတ္ရ တယ္။ ခရစ္ယာန္ရြာဆိုေတာ့ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေတြနဲ႔ အုတ္ဂူေဖြးေဖြးေတြ လေရာင္ေအာက္မွာရွင္းေနတာပဲ။ က်ေနာ္ စိတ္ထဲ လန္႔ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ဒီမွာ ငါတို႔ကိုပစ္သတ္လည္းခံရမွာပဲလို႔ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ေတြးမိေသးတယ္။

သိပ္မၾကာခင္ ေတာအုပ္အစပ္ေလးကိုေရာက္လာတယ္။ ေခ်ာင္းေလးတခုကိုျဖတ္တဲ့ သစ္လံုးတံတားေလးနားေရာက္ ေတာ့ စစ္သားေတြကရပ္ေစာင့္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ေရွ႕ကေန တံတားကိုျမန္ျမန္ျဖတ္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးလူ လည္းျဖတ္ၿပီးေရာ ကသဲစစ္ဗိုလ္က “That is your countary.Go back there.Don’t come back here” အဲဒါ ဗမာျပည္ပဲ၊ သြားေတာ့၊ ဒီကိုျပန္မလာနဲ႔လို႔ ႏွင္ထုတ္တယ္။ စစ္သားေတြေျပာၿပီး ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားတယ္။ အခုန ရြာ သူႀကီးက ခနရပ္ၿပီး မစန္းပြီးနဲ႔ ခ်င္းလိုေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း ဗမာစကား၀ဲ၀ဲနဲ႔ “စန္းပြီးကို ေျပာထားတယ္၊ ဒီည ဟိုဘက္ကေတာထဲမွာသြားေနပါ။ မနက္က်ရင္ က်ေနာ့ဆီ လူ ၂ ေယာက္လႊတ္လိုက္ပါ” လို႔မွာတယ္။ “သြားၾကသြားၾက ဘုရားေကာင္းခ်ီးေပးမွာပါ” တဲ့။

က်ေနာ္တို႔ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ေတာလမ္းအတိုင္း တန္းစီၿပီးသြားၾကတယ္။ ေရွ႕ဆံုးက လူ၀တ္နဲ႔ ဦးဇင္း ဦးအာေလာကနဲ႔ ၀င္းကိုတို႔။ က်ေနာ္က ေနာက္နားေလာက္မွာ။ အေတာ္ေလးသြားလိုက္၊ ေတာတိုးသံၾကားရင္ ထိုင္ခ်ၿပီးနားစြင့္လိုက္၊ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဆက္သြားလိုက္ ရပ္လိုက္နဲ႔ အေတာ္သတိႀကီးႀကီးထားသြားေနၾကတာပါ။ ဘိုက္ေတြလည္း ဆာေနၿပီ။ ေရလည္းငတ္တယ္။ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြေရာေနတယ္။ သြားေနရင္း က်ေနာ့ေရွ႕က သြားေနသူေတြ တဂၽြတ္ ဂၽြတ္နဲ႔၀ါးစားေနသံၾကားရတယ္။ ဘာစားေနၾကမွန္းမသိ။ မေနႏိုင္ဘူး၊ ဘိုက္က တဂီြဂီြျဖစ္ေနၿပီ။ ေမးၾကည့္တယ္၊ က်ေနာ့ေရွ႕က ဘိုက္ေပါက္ကို (သူ႔နာမည္ေမ႔ေနတယ္၊ ေအာင္ေဌးေက်ာ္လားမသိ၊ သခင္တင္ျမေျမးတဲ့၊ ၈၈ ဆႏၵျပပဲြမွာ ၀မ္းဘိုက္ ေသနပ္မွန္ၿပီး သူ႔ကို ဘိုက္ေပါက္လို႔ပဲေခၚၾကတယ္္) ဘာစားေနတာလဲ? သူကရီျပၿပီး သူ႔ေက်ာပိုးအိပ္ထဲက အသီးတလံုး ထုတ္ေပးတယ္၊ က်ေနာ္လည္း ဘာမွထပ္မေမးဖူး ခ်က္ခ်င္း ကိုက္၀ါးလိုက္တယ္။ စိမ္းရႊင္ရႊင္ အရသာနဲ႔ စားလို႔မေကာင္းဘူး၊ ေရငတ္ေတာ့ေျပသလိုလိုပဲ။ တကိုက္၀ါးၿပီးထပ္မစားနိုင္ဘူး၊ “ဘာႀကီးလဲ” “အာလူး”၊ စိတ္ပ်က္ၿပီးလက္ထဲကဟာႀကီး လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္မျမင္မစမ္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနရင္း ေတာင္ကုန္းျမင့္ေလးတခုကိုေရာက္လာတယ္။ လူအားလံုးစု လိုက္တယ္။ ဒီမွာပဲ ညအိပ္ရေအာင္ ဦးအာေလာက ကေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ သစ္ပင္ေအာက္ေလး၊ ျခံဳေလး ေတြေလအကာအကြယ္ယူၿပီး ပုဆိုးေတြျခံဳအိပ္ၾကတယ္။ စိတ္ေရာလူေရာပင္ပမ္းေပမဲ႔ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ႔ က်ေနာ့မွာ မအိပ္နိုင္ဘူး။ ငါအိမ္ျပန္လို႔မျဖစ္ဘူး၊ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကို ဘာျပန္ေျပာရမွာလဲ၊ ဒီအတိုင္းဆိုရွက္စရာႀကီး၊ ဘာမွလည္းမလုပ္နိုင္ေသးဖူး၊ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရတာမလြယ္ပါလား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္ေတြတံုးက က်ေတာ့ ကူညီမယ့္ နိုင္ငံကအသင့္၊ သူတို႔ေခတ္ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္တာကမွ အဆင္ေျပေသးတယ္။ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္ေတြလို စစ္သင္တန္းရမယ္ထင္လို႔ ဒီကိုလာခဲ႔တာ။ အိႏိၵယလာတာမွားၿပီ။ ဒီမိုကေရစီနိုင္ငံဆိုၿပီး အထင္ႀကီးမိတာလဲြကုန္ၿပီ။ ငါတို႔တေတြကိုယ္က မညီညြတ္တာလည္းပါ ပါတယ္ေလ။ ကိုယ္လူေတြက ဒီပံုစံနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ရလို႔ေတာ့ ရန္သူ ေတာင္ ကိုယ့္ကိုတိုက္လိုက္ရမွာမဟုတ္ဖူး၊ အခ်င္းခ်င္းေဆာ္္ကုန္တာနဲ႔ အကုန္ေသမွာ။ ဟိုအျပစ္တင္၊ ဒီအျပစ္ျမင္နဲ႔ တေယာက္ထဲအေတြးပြားရင္း က်ေနာ္လည္းေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

ရုတ္တရက္ နိုးလာေတာ့ အရုဏ္တက္ေနၿပီ။ ေဘးဘီထၾကည့္ေတာ့ အားလံုးအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔အိပ္ေနတာ ေတာင္ဂတံုးကုန္းျမင့္ေလးတခုမွာ။ ေအာက္ဖက္မွာ လူသံလိုလို တခ်က္တခ်က္ၾကားေနရလို႔ က်ေနာ္လည္းတေယာက္ ထဲ ရိႈထဲကိုဆင္းသြားတယ္။ အေတာ္ေလးသြားမိေလ လူသံေတြက ပိုရွင္းေလပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ခေလးသံေတြ။ ေတာင္ကုန္း သစ္ပင္အကြယ္ကေနလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေခ်ာင္းေလးထဲမွာ မိန္းမ ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ေလာက္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနၿပီး ခေလးေတြေရခ်ဳိးေနတယ္။ ဗမာဘက္အျခမ္းလား၊ အိႏိၵယဘက္လား က်ေနာ္မေ၀ခဲြတတ္ဘူး။ ခ်က္ခ်င္း က်ေနာ္တို႔အိပ္ တဲ့ေတာင္ကုန္းဘက္ ေျပးတက္လိုက္တယ္။ တေယာက္စ ၂ ေယာက္စေတာ့ နိုးေနၿပီ။ က်ေနာ္လည္း ဦးအာေလာနဲ႔ အားလံုးကို ႏႈိးလိုက္တယ္။ ေအာက္နားမွာ ရြာရိွတယ္၊ လူေတြရိွတယ္ဆိုတာရွင္းျပတယ္။

ဒါနဲ႔ အားလံုး အထုတ္ေတြ ဆဲြၿပီး ရိႈႀကီးတခုအတိုင္းဆက္သြားၾကတယ္။ ေရေခ်ာင္းေလးအတိုင္း ဆန္တက္သြားတာ။ အေတာ္ေလးသြားမိေတာ့ ဦးအာေလာကရယ္၊ မစန္းပြီးရယ္၊ ၀င္းကိုရယ္ ရြာထဲသြားဖို႔ျပင္တယ္။ မစန္းပြီးက သူ႔အ၀တ္ ထုတ္ကိုျဖည္တယ္။ အဲဒီ က်မွ မစန္းပြီးမွာ လံုခ်ည္၊ အ၀တ္အထည္ေတြ ဒီေလာက္မ်ားမ်ားရိွမွန္း သိရတယ္။ စခန္းမွာ ေနတုန္းက က်ေနာ္တို႔ကို ရိကၡာထုတ္ေပးေလ့ရိွတဲ့ ရိုခူးမားရဲ႕ သမီးက အမ်ဳိးသမီးအခ်င္းခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး၊ အ၀တ္ အစားေတြ ေပးထားတာလို႔ သိရတယ္။ ရိုခူးမားသမီးကလည္း က်ေနာ္တို႔ထဲက ဦးဇင္း ဦးအာေလာ ကို က်ေနတာ။ ဦးအာေလာက က ကြန္ဖူးသင္ေပးေတာ့ သူ႔ကို ကသဲေတြက ကြန္ဖူးမာစတာလို႔ ေခၚေလ့ရိွတယ္။ ရိုခူးမားႀကီးကလည္း ဦးအာေလာကိုခ်စ္တယ္။ ဘုန္းႀကီးကလည္းရုပ္က ခတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္။ သူက လူ၀တ္နဲ႔ပဲေနတယ္။ တခါတေလ ရိုခူးမားနဲ႔ သူ႔သမီးစခန္းကိုလာၿပီး ဦးအာေလာကို အျပင္ေခၚသြားေလ႔ရိွတယ္။ ဦးအာေလာ က စန္းပြင့္တယ္။ ဦးအာေလာမွ မဟုတဘဖူး၊ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြထဲက တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ စခန္းေရာက္ၿပီးလပိုင္းပဲ ရိွေသးတယ္၊ အနီးအနား ကသဲရြာ၊ နာဂ ရြာေတြ သြားလည္ရင္း ရြာက ေက်ာင္းသူေလးေတြနဲ႔ ရီးစား ျဖစ္သြားတာေတြ ရိွတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ေျခလွမ္းသိပ္သြက္တယ္။ အေမ်ာ္အျမင္ႀကီးတယ္။

အခု မစန္းပြီးက သူ႔ထမီေတြ တထည္ထုတ္လိုက္၊ ျပန္ထားလိုက္၊ ေနာက္တထည္ထုတ္လိုက္ ျပန္ထဲ႔လိုက္ အခုနထုတ္ ၿပီးသား အထည္ႀကီး ျပန္ထုတ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ တေယာက္ထဲ အလုပ္ရႈတ္ေနတယ္။ “မစန္းပြီး ဒီေတာႀကီးမ်က္မဲထဲ အ၀တ္အစားလွလွပပ ၀တ္စရာမလိုဘူးေနာ္” လို သတိေပးေတာ့ “မ၀တ္ပါဘူး၊ ရြာထဲက လူေတြဆီက ထမင္းခ်က္ဖို႔အိုး နဲ႔ လဲမလို႔ပါ” လို႔ေျပာျပမွ ေအာ္..သူလည္းေလး ငါးလေလာက္ မ၀တ္ဘဲ အလွၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔ထမီေလးေတြ ႏွေျမာရွာ မွာေပါ့ေလ လို႔ေတြးမိတာ။ သူတို႔ရြာထဲသြားၿပီး အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ အိုးေတြခြက္ေတြ၊ ဇြန္းေတြအျပင္ ရိကၡာတခ်ဳိ႕ ပါလာတယ္။ မစန္းပြီး ထမီထုတ္ႀကီးလည္း နည္းနည္းေသးသြားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုလိုက္ တပ္စုေလးေတြခဲြလိုက္တယ္။ ထမင္းခ်က္တပ္စု၊ လံုျခံဳေရးတပ္စု၊ ထင္းရွာ၊ ေရခတ္ေပါ့။ လူရွင္ သခ်ဳႋင္းစာအုပ္ေရးတဲ့ ကိုေနလင္း (ၾသစေတးလွ်ား) နဲ႔ က်ေနာ္တို႔တဖဲြ႔ထဲ။ ထမင္းစားၿပီး က်ေနာ္တို႔ဟာရြာသူႀကီးရဲ႕ အ ၾကံေပးခ်က္အရ ဒီေနရာဟာ ျမန္မာတပ္စခန္းရိွတဲ့ ထင္းစင္၊ ဘုတ္ကန္နဲ႔ သိပ္နီးတယ္။ ရြာသားေတြလည္း ဟိုဖက္ ဒီ ဘက္ အသြားအလာေတြရိွတယ္၊ သတင္းရၿပီး အဖမ္းခံရနိုင္တယ္။ မိုးေရးကိုသြားဖို႔ လမ္းျပတေယာက္ထဲ့ေပးမယ္၊ သူနဲ႔ အိႏိၵယဘက္နယ္က ပတ္ၿပီး မိုးေရးသြားဖို႔အၾကံေပးတယ္။

ညေနပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔အားလံုး အုတ္သယ္တဲ့ကားၾကံဳနဲ႔ အနီးဆံုးရြာတရြာကိုသြားၾကတယ္။ ရြာနာမည္ေမ႔ေနၿပီ။ ရြာ လူႀကီးက ခ်င္းပဲ။ ဗမာျပည္မွာ စစ္မႈထမ္းဖူးတယ္။ သူ႔ဗမာနာမည္ေတာင္ေျပာျပေသးတယ္။ ဦးေမာင္ေရႊ တဲ့။ အဲဒီရြာ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ကိုျမင့္ဆန္း နဲ႔ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က မီဇိုရမ္ဘက္သြားဖို႔ လမ္းေၾကာင္းရွာတယ္။ သူတို႔က မဏိပူမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မီဇိုရမ္ကေန ထြက္ေပါက္တခုရွာခ်င္တယ္။ မိုးေရးလည္း မသြားခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ေတာ့ မိုးေရးက ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ေသးတယ္။ ဗမာျပည္ေတာ့ဘယ္သူမွမျပန္ခ်င္ၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီရြာ မွာပဲ ကိုျမင့္ဆန္းတို႔နဲ႔ လမ္းခဲြခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူနဲ႔က်ေနာ္ေရစက္မကုန္ဘူး၊ ေနာင္တခ်ိန္ မဏိပူရေထာင္ထဲမွာ သြားဆံု ၾကေသးတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ဦးေမာင္ေရႊတို႔ ရြာကေန လမ္းျပအကူနဲ႔ မဏိပူရေတာင္ေတြကိုကို တေတာင္ၿပီးတေတာင္ စၿပီးေက်ာ္ျဖတ္ ေတာ့တာပဲ။ ျဖတ္လမ္းကသြားရင္ နီးေပမဲ႔ ဒီလူအုပ္ႀကီးနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းကြိသြားနိုင္တယ္။ ဒီေတာ့လမ္းျပကလည္းစိတ္ခ်ရတဲ့ ေတာလမ္း၊ ေတာင္လမ္းကေနပဲ က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚသြားတယ္။ အမ်ဳိးသမီး ၃ ေယာက္နဲ႔ ဂီလာနေတြအပါအ၀င္ လူ ၈၀ ေလာက္ဟာ ေရွ႕ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာမသိတဲ့ ေမွာင္မဲေနတဲ့ အနာဂတ္ႀကီးကို စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ခ်ီတက္လိုက္ၿပီ။ မၾကာခင္ ရက္အနည္းငယ္မွာ က်ေနာ္တို႔ထဲက အမ်ဳိးသမီးေတြလည္း မဏိပူေထာင္ထဲေရာက္၊ က်ေနာ္တို႔လည္း ေတာႀကီးမ်က္ မဲထဲ တလနီးပါးပုန္းရိႈးကြယ္ရိႈး ခိုေအာင္းေနရမယ္၊ တခ်ဳိ႕စိတ္ဓာတ္က်ၿပီးအိမ္ျပန္၊ တခ်ဳိ႔ န၀တစစ္တပ္ရဲ႕အဖမ္းခံရမဲ႔ ခရီးစဥ္မွန္း ႀကိဳတင္သိထားမယ္ဆို က်ေနာ္တို႔ အဲဒီ မဏိပူရေတာင္တန္းေတြေပၚ ၃ ရက္ေလာက္ ခရီးျပင္းခ်ီတက္မဲ႔ အစီအစဥ္ကို စိတ္ကူးထဲေတာင္ထည့္မိမယ္မထင္ဘူး။ အနာဂတ္ကို ႀကိဳမသိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေလာကမ်က္ကန္းေတြ တေစၦ၊ သရဲကိုစိန္ေခၚမိတာ သိပ္ေတာ့မဆန္းဘူးထင္တယ္။

ကိုညိဳ
၁၄ ေဖဖ၀ါရီ ၂၀၁၃

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၀)

“သတ္ကုန္ၿပီ သတ္ကုန္ၿပီ ဆဲြၾကပါအံုး လုပ္ၾကပါအံုး”
“ကိုအဲႀကီး.. အို႔.. ေသေတာ့မွာပဲ၊ ေအာင္ဆန္းလင္းတို႔ဆဲြပါအံုး”
စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ေရႊဘိုကကိုတင္လွနဲ႔ကေလးၿမိဳ႕က မစန္းပြီးတို႔အသံေၾကာင့္ ဘားတိုက္ထဲက က်ေနာ္တို႔အား လံုး အျပင္ေျပးထြက္လာၾကတယ္။ ျမင္ကြင္းမွာေတာ့ သန္သန္မာမာနဲ႔ မုဆိုးႀကီး ကိုအဲႀကီး ေျမေပၚမွာေမွာက္ရက္လဲလို႔။ ကေလးၿမိဳ႕ကလူငယ္ေတြ ၀ိုင္းထုၾကတဲ့ ဂဲလံုးေတြက ကိုအဲႀကီးေဘးနား ျပန္႔ၾကဲေနတယ္။ ကိုအဲႀကီးေတာ့ တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္။ 

ကေလးၿမိဳ႕အဖဲြ႔ေတြ လူခဲြလို႔ ထြက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုအဲႀကီးကို ၀ိုင္းထူမၾကတယ္။ နဖူးနဲ႔ ေခါင္းကဲြသြားတယ္။ ေသြး ေတြစီးက်ေနတယ္။ မၾကာခင္ မဏိပူရစစ္သားေတြတက္လာတယ္။ လူႀကီးေတြေရာပါတယ္။ အေျခအေနေမးျမန္းၿပီး ကိုအဲႀကီးကို အျမန္ဆံုး ခ်န္ဒယ္ေဆးရုံကို ကားနဲ႔တင္သြားၾကတယ္။ စခန္းတခုလံုး ၿငိမ္သက္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွစိတ္ မေကာင္းၾကဘူး။ တခါမွအခုလိုေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေအာင္ တိုက္တဲ့ခိုက္တဲ့အထိရန္မျဖစ္ဖူးဘူး။ မၾကာခဏေတာ့ စကားမ်ားၿပီး ထိုးေတာ့ႀကိတ္ေတာ့မလိုျဖစ္ေနက်။ စခန္းကလူေတြ အုပ္စုအုပ္စုနဲ႔ တီးတိုးေ၀ဖန္ေနၾကတယ္။

ဟိုအရင္ေန႔ေတြကတည္းက စခန္းအျပင္ ရြက္ဖ်င္တဲထိုးအိပ္တဲ့ ကေလးအုပ္စုေတြ အိပ္ရာနား တုတ္ေတြ၊ ဂဲေတြ စုထား တာေတြ႔ဖူးတယ္။ ကိုအဲႀကီးကလည္း ေတာထဲကေကာက္ရထားတဲ့ ေဂၚရခါးဓားေကာက္ႀကီးကို ဓားေသြးေက်ာက္ေပၚ တင္ၿပီး လူျမင္ကြင္းမွာ ထက္ေနေအာင္ေသြးျပေနတယ္။ စခန္းမွာက ၾကာေလညီညြတ္မႈၿပိဳကဲြေလပဲ။ အုပ္စုေတြကဲြေန တယ္။ ကေလးအုပ္စု၊ မႏၱေလးအုပ္စု၊ မံုရြာအုပ္စု၊ ရန္ကုန္အုပ္စု ဆိုၿပီး။ ၿပီးေတာ့ရိွေသးတယ္၊ ဗကသ အုပ္စု၊ မကသ အုပ္စု၊ ဒီၿငိမ္းတို႔၊ မ်ဳိးခ်စ္တို႔နဲ႔ အရင္ကမၾကားဖူးတဲ့နာမည္ေတြၾကားေနရတယ္။ အခုကဲြသြားတဲ့ ကိုအဲႀကီး ဆိုတာလည္း ကေလးနယ္ကပဲ တာဟန္းက မုဆိုး။ တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းပံုစံ။ လက္႐ံုးသိတ္အားကိုးတဲ့လူ။ မာန္မဲ ၿခိမ္းေျခာက္ေနလို႔ ကေလးနယ္သားေတြ သိပ္မၾကည္ၾကဘူး။ ဒီလိုနဲ႔စကားမ်ားၿပီး အခ်င္းခ်င္းေဆာ္ၾကတာပဲ။

စခန္းမွာ လူကလည္းစံုေနၿပီ။ ၈၈ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာလကစၿပီး ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္လာတယ္။ ဗကသ ျပန္ၾကားေရးက သူရိန္တို႔ ေဇာ္ထက္တို႔။ ေနာက္ပိုင္း ကိုေနႏြယ္ (ကဗ်ာဆရာ) ကိုျမင့္စန္း (စာေရးဆရာ ေဌးေမာင္ရဲ႕ သား) ကို၀င္းႏိုင္ဦး (ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း၊ အာအက္ဖ္ေအ ေရဒီယိုအမႈထမ္းေဟာင္း) တို႔နဲ႔ အသက္ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ ၁၈ ႏွစ္နဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ေတြသာရိွေသးတဲ့ အေျခခံပညာအထက္တန္းေက်ာင္း သမဂၢက ကိုေနလင္း (လူရွင္မ်ားသမိုင္းေရးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း) နဲ႔ အဖြဲ႔ေတြ၊ ပန္းခ်ီထိန္လင္းတို႔ စစ္ႏိုင္ဦးတို႔လို လူရႊင္ေတာ္ေတြလည္း ပါလာတယ္။ ယခင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းေတြနဲ႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္ရဲ႕အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြလည္း ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒီေတာ့ စခန္း ႏိုင္ငံေရးက ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္လာတယ္။ ရန္ကုန္ကလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႕က ရန္ကုန္မွာအေျခစိုက္ တဲ့ အိႏိၵယသံရံုးက လမ္းစရိတ္ေပးၿပီး လႊတ္လိုက္သူေတြလည္းပါတယ္။ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံ ေရးအဖဲြ႔အစည္းေတြက ေစလႊတ္သူေတြလည္းပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္သင္တန္းေတြေပးေနၿပီ သတင္းၾကားလို႔ ထြက္ လာသူေတြေရာ၊ လက္နက္ကိုင္ဖို႔မဟုတ္ဘူး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ႏွလံုးရည္ဘက္ စိတ္ထက္သန္သူေတြ လည္း ပါၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပဲလာပေစ ဒီဒုကၡသည္စခန္းထဲကို ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။

မိုးေရးမွာရိွတဲ့ ပန္ခ်ာလွျမင့္ (ျမန္မာျပည္ေပါက္ အိႏိၵယသား၊ ကြယ္လြန္) ကိုကူးမား (မိုးေရးကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္း) တို႔က အိႏိၵယဘက္ကမ္းေရာက္လာရင္၊ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံသူမွန္သမွ်ကို စခန္းထဲသိမ္းၾကံဳးပို႔ေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကသာ ကိုယ့္ဖာသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ၊ ဘယ္အဖဲြ႔ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဒီကအေျခအေနလာၿပီး ေလ့လာတာေတြ၊ အဆက္အ သြယ္လာယူတာေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔လာတာ၊ သင္တန္းတက္ဖို႔လာတာ စသျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရိွေနလိမ္႔မယ္၊ ဒီစခန္းထဲေရာက္ရင္ေတာ့ အားလံုးက ဒုကၡသည္ေတြခ်ည္းပဲ။ ပန္းခ်ီစစ္ၿငိမ္းေအးကေတာင္ အဲဒါကိုရည္ရြယ္ၿပီး အနက္ ေရာင္စကၠဴခ်ပ္ႀကီးမွာ ေၾကာင္မ်က္လံုးေတြခ်ည္းဆဲြထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးတခုဆဲြၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားေသးတယ္။ ေခါင္းစဥ္က “အေမွာင္ထဲမွာေတာ့၊ ေၾကာင္တိုင္းကအနက္” တဲ့။

ခက္တာက ဒုကၡသည္ေတြအျဖစ္သာ တေျပးတညီထဲရိွခ်င္ရိွမယ္ အေတြးအေခၚနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အရည္အခ်င္းေတြ ခံယူခ်က္ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးကဲြျပားေနတာကိုး။ ကိုေနႏြယ္တို႔ ကိုျမင့္ဆန္းတို႔က ႏိုင္ငံေရးသန္လို႔ နယူးေဒလီသြားခ်င္တယ္၊ စခန္းမွာ ယခင္ရိွၿပီးသား ရဲေဘာ္ေတြက လက္နက္ကိုင္သင္တန္းရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတယ္။ အဲလိုယံုၾကည္ေအာင္ လည္း မဏိပူရ အမွတ္ (၈) ရိုင္ဖယ္တပ္ အႀကီးအကဲေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးက အယံုသြင္းၿပီးေခၽြးသိပ္ထားတယ္။ “စည္းကမ္းတက် ေနထိုင္ၿပီး က်န္းမာေရးေကာင္းေအာင္ လုပ္ၾကပါ၊ မင္းတို႔တိုင္းျပည္ကို မင္းတို႔လက္နဲ႔ ကယ္တင္ရမွာ ပါ” လို႔ မိန္႔ခြန္းေတြေႁခြတာကို က်ေနာ္တို႔ ယံုမွတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနက ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ျပႆနာေတြ ရိွလာၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ စိတ္ထက္သန္သူေတြက လက္နက္ကိုင္ေတြေစာင့္ၾကပ္ၿပီး သံဆူးႀကိဳးအျပင္ထြက္ခြင့္မရတဲ့ အက်ဥ္းသားဆန္ဆန္ ဘ၀ေတြကိုမလိုလားဘူး။ စခန္းရဲ႕ပံုမွန္စည္းကမ္းေတြနဲ႔ သင္တန္းေတြမတက္ဘူး။ အျပင္ထြက္ ၿပီး လမ္းေၾကာင္းရွာလာတယ္။

ေန႔စဥ္ စခန္းကေက်ာင္းသားေတြ သံဆူးႀကိဳးေက်ာ္ၿပီး ေတာလမ္းေတြကေန အျပင္ထြက္ ရြာထဲလမ္းဘက္ေရသြား ေသာက္တယ္။ ခ်န္ဒယ္သြားၿပီး စားစရာ၀ယ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုပါလဲၿမိဳ႕၊ အင္ဖားၿမိဳ႕ထဲအထိ ထြက္လည္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ဒီစခန္းမွာေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ဖူး၊ မီဇိုရမ္နယ္ဘက္က ခ်န္ဖိုင္း စခန္းသြားမယ္ဆိုၿပီး ေျခလွ်င္ထြက္တယ္။ တခ်ဳိ႕အဖမ္းခံရလို႔ အင္ဖားေထာင္ထဲအပို႔ခံရတယ္။ ပိုးဆိုးတာက စခန္းရဲ႕က်န္းမာေရးပဲ။

အိမ္သာမေလာက္ငွေတာ့ေတာထဲျဖစ္သလို အေလးအခင္းသြားေတာ့ ယင္ေတြထူေျပာလာတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ယင္ေကာင္ေတြ က်ေနာ္ အဲဒီတခါပဲျမင္ဖူးတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္လည္းမဲနက္ႁပြတ္ခဲေနတယ္။ ဘားတိုက္ထဲက နံရံနဲ႔၊ ျခင္ ေထာင္ႀကိဳးတန္းေလးေတြမွာ ညပိုင္းဆို ယင္ေတြနဲ႔ႁပြတ္သိပ္ေနတယ္။ အခ်ိန္တိုင္း ယင္ေတြကိုလက္၀ါးနဲ႔ခတ္္ၿပီး ႏွင္ေန ရတယ္။ ယင္ႏွိမ္နင္းေတြလုပ္ရတယ္။ ေျမာင္းေဖာက္ ေဆးျဖန္းတာေတြလုပ္တယ္။ ဒီၾကားထဲ၀မ္းေရာဂါေတြျဖစ္တယ္။ ေဆးရံုပို႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ လိုအင္ကလည္းမျပည့္၊ စိတ္ထြက္ေပါက္လည္းမရနဲ႔ စိတ္က်ေ၀ဒနာခံစားရတာတို႔၊ စခန္းကေန ခိုးထြက္ၿပီး ဗမာျပည္ထဲျပန္ေျပးတာတို႔၊ ရန္ျဖစ္တာတို႔ ျဖစ္လာတယ္။

တေန႔ေတာ့ အျပင္ထြက္တဲ့ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ မိုးခ်ဳပ္မွျပန္လာေတာ့ အေစာင့္အရာရိွစစ္သားက ႀကိမ္းေမာင္း တယ္။ ဒိုက္ထိုးအျပစ္ေပးတယ္။ ေခါင္းကိုလက္၀ါးနဲ႔ ရိုက္ပုတ္တယ္။ နာနာက်င္က်င္မဟုတ္ေပမဲ႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုးက မဏိပူရ စစ္သားေတြပါ စိတ္မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလူေတြငါတို႔ကို ခ်ဳိးႏွိမ္တယ္၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္တယ္လို႔ပဲ ျမင္ေနေတာ့ တာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ထဲကတေယာက္က ကသဲစစ္ဗိုလ္ကိုျပန္ခံထိုးတယ္။ အဲဒီမွာ ကသဲစစ္သားေတြကမေၾကနပ္ဘူး။ ေတာင္ကုန္းေအာက္က ကသဲေတြတုတ္ေတြကိုင္ၿပီးတက္လာတယ္။ စခန္းကေက်ာင္းသားေတြအားလံုးလဲ ရတဲ့ လက္ နက္ တုတ္၊ ဓား၊ ခဲေတြကိုင္ၿပီး အသင့္ျပင္ထားတယ္။ လူႀကီးေတြက ျဖန္ေျဖတယ္။ စစ္တန္းလွ်ားဘက္က ေသနပ္ တဒိုင္းဒိုင္းေဖာက္ၿပီး ေျခာက္လွန္႔တယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး အေစာပိုင္းေတာ့ စခန္း၀င္းထဲမွာစုေ၀းၿပီး ၀င္းထဲ၀င္လာရင္ ျပန္ခုခံဖို႔ ျပင္ထားၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စစ္တပ္အရာရိွ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြကို ျပန္ခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကို စည္းကမ္းအသစ္ထုတ္တယ္။ အျပင္ကို အလွည့္က်၊ အသုတ္နဲ႔ တရား၀င္တပတ္တခါ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရမယ္။ တရား မ၀င္ထြက္ရင္ အခ်ဳပ္ထဲပို႔မယ္ေပါ့။ စခန္းကလူေတြလည္း အစပိုင္းေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုေပါ့၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ခိုး ထြက္ၾကေတာ့တာပဲ။ ထိမ္းမရ၊ သိမ္းမရ၊ ေျပာမရပါဖူး။ ဒီၾကားထဲ ကိုရမ္ေပါင္ ဆိုတဲ့ မီဇိုခ်င္းရဲေဘာ္အဖဲြ႔နဲ႔ စာေရးဆရာ ေကာလ္ထန္ေမာရိယာယ္လ္တို႔ကလည္း အုပ္စုခဲြၿပီး က်ေနာ္တို႔စခန္းေအာက္က ဘားတိုက္မွာသြားေနတယ္။ ေနာက္ ပိုင္းသူတို႔လည္း ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္သြားတာပါပဲ။

အဲဒီကာလေတြမွာ၊ ျမန္မာ န၀တ အာဏာပိုင္ေတြကလည္း နယ္စပ္ၿမိဳ႕အသီးသီးမွာ ေက်ာင္းသားႀကိဳဆိုေရးစခန္းေတြ ဖြင့္ထားၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြ ေနရပ္ျပန္ပို႔တဲ့ အစီအစဥ္ေတြလုပ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔စခန္းကလူေတြက တမူးနဲ႔ ကေလး၊ ကေလး၀ ႀကိဳဆိုေရးစခန္းေတြမွာ ၀င္ၾကတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ ၀င္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕ကို ေနာက္ ေၾကာင္းစစ္ေဆးၿပီး အခ်ဳပ္ထဲထည့္ထားတာ၊ ေထာင္ထဲပို႔တာေတြလည္းရိွၾကတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ စခန္းကလူေတြ လည္း လူသစ္၀င္လာလိုက္၊ လူေဟာင္းတခ်ဳိ႕ထြက္ေျပးသြားလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနတယ္။ ညေနတခါ မနက္တခါ တန္းစီလူစစ္ရင္ ကသဲေတြမရိပ္မိေအာင္ လူစားထိုးတာတို႔၊ စားရင္းလိမ္တာတို႔ အေစာပိုင္းမွာလုပ္ေပမဲ့၊ ေနာက္ပိုင္းက် ေတာ့လည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ မနက္စာရင္းလာေကာက္၊ တန္းစီလူစစ္ရင္ Run Away (ထြက္ေျပး) ဘယ္ႏွစ္ ေယာက္၊ ဖ်ားနာ ဘယ္ႏွစ္ဦးဆိုၿပီး စာရင္းမွန္ပဲေပးေတာ့တာ။ ကသဲေတြကလည္း ထြက္ေျပးသူရိွရင္ အရင္ကလို လိုက္ လံဖမ္းဆီးတာေတြ မလုပ္ေတာ့ဘူး။

တေန႔မွာေတာ့႔…က်ေနာ္တို႔စခန္းမွာ လူေပ်ာက္မႈတခု ျဖစ္သြားတယ္။ ေပ်ာက္တာကလည္း မိန္းခေလး။ မအိတဲ့၊ ကေလးၿမိဳ႕က။ အသားလတ္လတ္၊ ခႏၶာကိုယ္ျပည့္ျပည့္၊ မ်က္ႏွာခ်ဳိခ်ဳိ၊ ခ်စ္စရာရုပ္သြင္နဲ႔ပါ။

ညေနပိုင္း စခန္းမွာလူစစ္တုုန္းကရိွေသးတယ္။ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတာ။ အားလံုး ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဆူဆဲၿပီး၀ိုင္းရွာတယ္။ အမွန္ေတာ့ မအိက ရီးစားနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႔တာ၊ သူ႔ရီးစားကလည္း စခန္းထဲက ဗမာေက်ာင္းသားမႈတ္ ဘူး၊ ကသဲစစ္ဗိုလ္။ နာမည္က “ေခ်ာင္ဗား” တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ဗမာသံနဲ႔လြယ္လြယ္ပဲေခၚတယ္ “ေၾကာင္ပါး” ဆို ၿပီး။ မအိကို ေၾကာင္းပါးကသနားရာကစတာပဲ။ ကေလးၿမိဳ႕ကေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဘီစကစ္ေလးမုန္႔ေလးစားခ်င္ ရင္ မအိ ကို ယူခိုင္း၊ ေၾကာင္ပါးကလည္း သနားေတာ့ေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ နီးစပ္ကုန္တာ။ ေၾကာင္ပါးက တကယ္ေမတၱာရိွ တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ပိုင္းမွသိရတယ္။ ထားပါေတာ့ က်ေနာ္တို႔စခန္းက ရဲေဘာ္အားလံုး မအိကို ေျမလွန္ရွာ တယ္။ ေတာထဲေရာ၊ စခန္းပတ္ပတ္လည္တင္မက အရာရိွရိပ္သာ တန္းလွ်ားက အိမ္ထဲအထိ တုတ္ေတြကိုင္ၿပီး သြားရွာ တာ။ ကသဲအရာရိွေတြက ဘာမွမေျပာဘူး။ ေနာက္ဆံုး ကသဲတပ္မွဴးကိုတိုင္တယ္။ အဲဒီေန႔ မအိ ကိစၥ ဒီအတိုင္းၿပီးသြား တယ္။ ရွာမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးသိလိုက္တာကေတာ့ မအိ ကသဲစစ္ဘိုနဲ႔ ထြက္ေျပးသြားၿပီေပါ့။

ေနာက္ေန႔က်မွ သတင္းရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေၾကာင္ပါးနဲ႔ မအိ ေျပးတယ္။ ေ၀းေ၀းမဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ အႏၱရာယ္ စိုးရိမ္လို႔သံုး၊ ေလးရက္ေတာ့ တျခားေနရာေရွာင္လိုက္တယ္။ သိတ္မၾကာခင္ မအိ စခန္းထဲျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပ မယ့္ ကသဲကင္းစခန္းနားကပ္ရက္မွာ သီးျခားရြက္ဖ်င္တဲထိုးၿပီးေနတာ။ ကသဲအရာရိွေတြက မအိကို ေၾကာင္ပါးနဲ႔ လက္ ထပ္ဖို႔သေဘာမတူဘူး။ ဥပေဒကကိုခြင့္မျပဳတာ။ မအိက ႏိုင္ငံျခားသား၊ ဒုကၡသည္၊ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္၊ ေၾကာင္ပါးက ကသဲဇာတ္ျမင့္ ဘရမၼာန္အမ်ဳိးအႏြယ္၊ လူပံုကခတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္၊အျမဲျပံဳးၿပီးပါးခ်ဳိင့္နဲ႔ လူေခ်ာ။ ၿပီးေတာ့ သူက မဏိပူရ လူမ်ဳိးထဲမွာ ဧ၀ရက္ေတာင္ကို ပထမဆံုးတက္ႏိုင္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္တဲ့။ ဂုဏ္ရိွေနတယ္။ သူေျပာျပလို႔ ေနာက္မွသိရတာ၊ သူ႔မွာ အဲဒီအခ်ိန္က မိဘေတြက ဆရာ၀န္မတေယာက္နဲ႔ ေစ႔စပ္ထားတယ္ဆိုပဲ။ ထားပါေတာ့ ဆိုခ်င္တာက ေၾကာင္ပါး ဘက္ က အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြက လံုး၀သေဘာမတူဘူး။ က်ေနာ္တို႔စခန္းကလူေတြကလည္း ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ဳိးကို ေစာ္ကားတာ။ လက္မထပ္ဘဲေပါင္းသင္းတာ လက္မခံဘူး။ ကိုယ့္ဒုကၡသည္စခန္းက အမ်ဳိးသမီးကို လွည့္ျဖားေပါင္း သင္းတယ္။ လက္ထပ္ၿပီး သီးျခားလည္းမေနဘူး။ ဒီစခန္း၀င္းထဲမွာပဲ သီးသန္႔တဲထိုးၿပီး အတူေနတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ဳိးနဲ႔ ႏိုင္ငံကိုပါ ေစာ္ကားတာလို႔ ျမင္ေနတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို က်ေနာ္တို႔ သိပ္မၾကည္ၾကဘူး။ မအိတို႔ျဖစ္ရပ္ကလည္း တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔စိတ္ထဲက အငုတ္ေတြ၊ ခံျပင္းစိတ္ေတြပိုတိုးလာတာပါပဲ။ နဂိုကမွ အဆင္မေျပတဲ့ၾကား ဒီကိစၥက ခံပ်င္းစရာျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ အ ခ်စ္ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာတင္မၿပီးသြားဘူး။ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာ သူတို႔လင္မယားနဲ႔ျပန္ဆံုေတာ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုး သူတို႔ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ေျပာျပေတာ့လည္း တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ စိတ္ကူးယဥ္ ၀တၱဳေတြလို အေတာ္ဆန္းက်ယ္တာပဲ၊ ကံအေႂကြးေတြနဲ႔ ၾကမၼာရဟတ္ႀကီးက လည္ေနတတ္ပါလားလို႔လည္း ေတြးမိေန ေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ အတိတ္ဘ၀၀ဋ္ေႂကြးေတြနဲ႔ ေရစက္ေတြေၾကာင့္ ဒီေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ လာ ဆံုၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ ေၾကကဲြၾက၊ ၀မ္းနည္းၾက၊ ေဒါသေတြထြက္ၾက၊ နာက်ည္းၾက၊ ခြင့္လႊတ္ၾက၊ အခဲမေၾကေတြ ျဖစ္ၾကနဲ႔။ တကဲ့ကို ဘ၀႐ုပ္ရွင္ကားတကားပါပဲ။

ေနာက္ပိုင္းဆက္ေျပာျပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀ေတြဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ဆန္ေနဦးမလားမသိ…။
ကိုညိဳ
၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၃။

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၁)

က်ေနာ့စိတ္ထဲ ဒုကၡသည္စခန္းႀကီးက ဇရပ္နဲ႔တူလာသလိုပဲ။ လာခ်င္သူေတြလာလိုက္ ျပန္ခ်င္သူေတြထြက္သြားလိုက္ ေပါ့။ စခန္းႀကီးက က်က္သေရမရိွေတာ့ဘူး။ အေျခခံစစ္ေရးေလ့က်င့္ခန္းတို႔ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းတို႔လည္း လုပ္ ခ်င္လုပ္ မလုပ္ခ်င္ေန။ ေဒသစဲြ ပုဂိၢဳလ္စဲြေတြနဲ႔ အစုအဖဲြ႔ေတြလည္းကဲြေနတယ္။ ေခါင္းေဆာင္မႈလည္းၿပိဳကဲြေနၿပီ။ စခန္း ထဲမွာကိုယ့္ဖာသာ နားလည္မႈေတြနဲ႔ပဲ ေနၾကတာ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔လို႔ စကားေျပာခ်င္သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ေျပာမယ္။ စိတ္ မပါရင္မ်က္ႏွာလဲႊေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔အမ်ားစုကလည္း ေခါင္းေဆာင္မႈဆိုတာကို ကိုယ္ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ထဲက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းေနတာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စံျပပဲ။

ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လိုျဖစ္ရမယ္၊ ထက္ရမယ္၊ ေျဖာင့္မတ္ရမယ္။ ဒါနဲ႔ပဲစံထိုးတာ။ ဥပမာေျပာရရင္ ေခါင္း ေဆာင္ကို ေပတံအရွည္ႀကီးနဲ႔တိုင္းတယ္။ ေပတံရဲ႕နာမည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စံခ်ိန္ထက္ နည္းနည္းေလး ေရာ့တာနဲ႔ အမွတ္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တယ္။ ဒီလူေခါင္းေဆာင္နဲ႔မတန္ဘူးေပါ့။ ဟိုတုန္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘယ္ပံုဘယ္ လိုဆိုတဲ့ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတဲ့ ေကာင္းေပ့ညႊတ္ေပ့အရည္အေသြးေတြနဲ႔ သြားယွဥ္ေနတာ။ စာအုပ္ထဲလည္း အေကာင္းေတြပဲ ဖတ္ရတာကိုး။ အမွတ္ကိုတိုးၿပီးေပးဖို႔မစဥ္းစားဘဲ၊ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ပဲၾကည့္တဲ့ စဥ္းစားပံုစဥ္းစားနည္း။ လူတိုင္းမွာႁခြင္းခ်က္ရိွ တယ္ဆိုတဲ့ အရိွတရားကိုလက္ခံဖို႔ထက္၊ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ အဲလိုမဟုတ္ရဘူး ဆိုတဲ့အျမင္ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ တို႔မွာ ေခါင္းေဆာင္ရွာမရေတာ့ဘူး။ စခန္းမွာ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦးဆိုတာ ကသဲတပ္ရင္းမွဴးနဲ႔ စကားျပန္လုပ္ေပး တာ၊ သတင္းယူေပးတာ ဆိုတဲ့အဆင့္ပဲ။ ေခါင္းေဆာင္မရိွေတာ့ဘူး။

အဲလို အီလည္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ေနာက္ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။  က်ေနာ္တို႔ကိုဦးေဆာင္ေခၚ လာတဲ့ ဆရာထူးလည္း မိုးေရးကိုထြက္သြားတယ္။ ျပည္တြင္းဆက္သြယ္ေရးလုပ္ၾကည့္မယ္လို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာ သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ၁၉၈၉ ေႏြဦးကာလပဲ။ နယ္စပ္ကို ဟသၤာတက သပိတ္ေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္၊ တခ်ိန္က ဦးႏုဦးေဆာင္တဲ့ ျပည္ခ်စ္တပ္မွာ ေႁမြေဟာက္တပ္ရဲ႕ တပ္မွဴးျဖစ္တဲ ေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္ ဆိုတဲ့ပုဂိၢဳလ္ေရာက္လာ တယ္လို႔ သိရတယ္။ ဆရာဦးေရႊထူး မိုးေရးေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့ဆီစာတေစာင္လွမ္းပို႔တယ္။ “ငါတို႔အတြက္ အသင့္ ေတာ္ဆံုးေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကို ေတြ႔ထားၿပီ။ သူနာမည္က ေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္၊ ငါ႔အကိုႀကီးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္္း (ဦးေရႊမွဴး၊ မန္းတကၠသိုလ္၊ အဂၤလိပ္စာဌာန)၊သူဟာ လက္ရံုးေရာ ႏွလံုးပါေကာင္းတယ္။ အခု ငါတိုက္တြန္းေနလို႔ သူ႔ရဲ႕ ေျပာက္က်ားစစ္ဆင္ေရး အေတြ႔အၾကံဳ ေလ့လာေရးစာစဥ္ကို ျပဳစုေနတယ္၊ မၾကာမီ ငါစခန္းျပန္လာခဲ႔မယ္၊ ဒီမွာလုပ္ စရာေတြလုပ္ေနတယ္” လို႔ ေရးထားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း စာကိုအခ်င္းခ်င္းဆီလွည့္ျပၿပီး ခြန္အားျပန္ယူခဲ႔တယ္။ ဆရာမန္းျမင့္ဆိုင္ကလည္း စခန္းကို စာလွမ္းေရးတယ္။ စာထဲမွာ  ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကို ေရးျပၿပီး၊ ျပည္သူ က စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေဆာ္ခ်င္ေနၿပီ။ ဒို႔မွာလက္နက္နဲ႔ သင္တန္းလိုတယ္။ ဒါေတြရေအာင္ က်ဳိးစားမယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔စခန္းထဲမွာ ကိုယ့္ဖာသာ အင္အားေတြျပန္က်စ္လစ္ေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြျပန္တင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္ဓာတ္က်ေနၿပီ။ ညီညြတ္မႈကၿပိဳကဲြေနၿပီ။ တေန႔မွာေတာ့ စခန္းထဲမွာ အံ့မခန္း၊  တႀကိမ္တ ခါမွ မရဖူးၾကတဲ့ ညီညြတ္မႈကို ရလိုက္ၾကပါတယ္။ ညီသလားမေမးနဲ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အရင္ကၾကည့္မရသူေတြ လည္း လက္တဲြမျဖဳတ္သစၥာေတြထပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾက စကားေျပာၾကနဲ႔ေပါ့။

အရမ္းကိုညီညြတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အ့ံမခန္းညီညြတ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ညီညြတ္ေရး၊

က်ေနာ္တို႔ဒုကၡသည္စခန္းကလူေတြ တပိုင္းစီ၊ တစစီ ၿပိဳကဲြသြားေစတဲ့ ညီညြတ္ေရးပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေကာင္း ေကာင္းႀကီး မွတ္မိေနၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က မတ္လ ၂၃ ရက္ ညေနပိုင္းေလး။

“အမေလး..ဘာျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ… ၀င္းကို.. ေျခေတာက္က်ဳိးသြားၿပီးလား ..အီး..ဟီး..ဟီး”

ထံုးစံအတိုင္း မစန္းပီြးရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါးအသံနဲ႔ ေအာ္ငိုသံႀကီးကိုေၾကာက္စရာ။ ထမင္းစားၿပီးခါစ ဇိမ္နဲ႔ႏွပ္ေနၾကတုန္း စခန္း က ေနအားလံုးေျပးထြက္ၾကည့္တယ္။ ဂိတ္အ၀င္၀ကေန ကေလးၿမိဳ႕က “၀င္းကို” နဲ႔ “ေအာင္ဆန္းလင္း” ကို ကေလး သားေတြ ပုခုန္းကေန တဘက္တခ်င္စီတဲြေခၚလာၾကတယ္။ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းနဲ႔ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ၾကဘူး။ သူတို႔ ေျခဖ၀ါးေတြကို ရိုက္ခံထားရတာ။ အျဖစ္စံုရွင္းျပလို႔သိရတာက ေအာင္ဆန္းလင္းတို႔ အင္ဖားၿမိဳ႕အထိသြားလည္တယ္။ ျပန္လာေတာ့ရဲကမိတယ္။ ရိုက္ႏွက္ဒဏ္ေပး ခံရတယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္လူေတြကို အဲလိုရိုက္ႏွက္ခံရတာ ျမင္ေတာ့လည္း ဘယ္သူမွမခံႏိုင္ဘူး။ အဲေလာက္ရိုက္စရာမလိုဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆူညံဆူညံေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ကသဲစစ္ သားေတြကလည္း အကဲခတ္ေနတယ္။ စူးစမ္းေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဘားတိုက္ထဲျပန္၀င္တယ္။ အစည္းအေ၀း ခ်က္ခ်င္းလုပ္တယ္။ အားလံုးက ဒီအေျခအေနကိုသေဘာမက်ဘူး။ အဆိုတင္သြင္းၾကတာကေတာ့ ဒီမွာမေနဘူး။ တျခားစခန္းတခုေရႊ႕ေပးပါ။ ဒီမွာသံု႔ပန္းေတြနဲ႔တူတယ္။ စစ္တပ္ထဲမွာ သတင္းအဆက္အသြယ္ ျဖတ္ခံထားရတယ္။ အိႏိၵယအစိုးရသိေအာင္လုပ္ရမယ္။ သူတို႔မတရား ဖိႏွိပ္တာမခံေတာ့ဘူး။ ဒီေနရာမွာ အားလံုးရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကဲြ ၿပီး ညီညြတ္သြားၾကတာပဲ။ တုန္လႈပ္စရာေကာင္းတဲ့ညီညြတ္မႈ။ ညတြင္းခ်င္း စခန္းကထြက္မယ္၊ တညေတာင္မေနေတာ့ ဘူး။ အစာငတ္ခံဆႏၵျပမယ္။ အျပင္ကို စည္းကမ္းတက် တန္းစီထြက္မယ္။ ဂႏီၶႀကီးလမ္းစဥ္အတိုင္း ဘာမွမတုန္႔ျပန္နဲ႔၊ ရိုက္ရင္လည္းခံမယ္။ အေရးႀကီးရင္ ေသြးနီးတယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း ကသဲစစ္ဗိုလ္ေၾကာင္ပါးနဲ႔ အတူေနတဲ့ မအိကလည္း “က်မေယာက်ၤားကိုလည္း ျပတ္ႏိုင္တယ္၊ က်မ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ထြက္လာတာ၊ က်မ ႏိုင္ငံအတြက္ပဲ က်မ စြန္႔ရဲတယ္၊ က်မ မွားခဲ႔တာေတြခြင့္လႊတ္ပါ” လို႔ တိုင္တည္တယ္။ အားလံုးက ၾသဘာေပးၾကတယ္။

စခန္းကလူေတြအားလံုး ကိုယ့္အထုတ္ကိုယ္ဆဲြၿပီးတန္းစီထြက္တယ္။ အရဲစြန္႔ၿပီးသာထြက္လာတာ၊ သူတို႔ေသခ်ာေပါက္ တားမယ္ဆိုတာတြက္ၿပီးသား။ ဆန္၊ဆီ၊ၾကက္သြန္ ရိကၡာေျခာက္ေတြေရာ၊ ေဆး၀ါးေတြေရာပါတယ္။ အေစာင့္ ကသဲစစ္ သားေတြျပာသြားတယ္။ ဘယ္သြားၾကမွာလည္းေမးတယ္၊ ဘာမွမေျဖဘူး၊ ဒီမွာမေနဘူးပဲဲေျဖတယ္။ ၀ီစီမႈတ္သံေတြ ဆူ ညံသြားတယ္။ ေအာက္က ကသဲစစ္သားေတြေျပးတက္လာတယ္။ ေသနပ္ေဖာက္သံၾကားရတယ္။ စစ္သားတခ်ဳိ႕ေသနပ္ နဲ႔၊ တခ်ဳိ႕က တုတ္ေတြနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြ တခ်ဳိ႕တ၀က္က ဂိတ္အျပင္ေရာက္ေနၿပီ။ တပ္ရင္းမွဴးေရာက္လာတယ္။ အားလံုးကိုျပန္၀င္ခိုင္းတယ္။ ဘယ္သူမွမ၀င္ၾကဘူး။ ေနရာမွာတင္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ တပ္ရင္းမွဴးက တခုခုအမိန္႔ေပး လိုက္ဟန္တူတယ္၊ စစ္သားႏွစ္ေယာက္က တေယာက္ၿပီးတေယာက္ကို လက္ေကာက္၀တ္ တဖက္ဆီကေနကိုင္ၿပီး ဒရြတ္တိုက္ဆဲြၿပီး စခန္း၀င္းထဲပစ္ထည့္တယ္။ ေရွ႕ဆံုးက ဘုန္းႀကီးဦးအာေလာက၊ ကိုအဲႀကီး ဘယ္သူမွလက္တုန္႔မျပန္ ဘူး။ သူတို႔ဒရြတ္တိုက္ဆဲြတဲ့ေနာက္ပါသြားတာပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ဒရြတ္တိုက္ႀကီး။ အဲ..တင္ပါးေတာ့ က်ိန္းတယ္။ ေျမႀကီးကေက်ာက္ခဲအေၾကအမြ၊ အဖုအထစ္ေတြနဲ႔မို႔ တင္းပါးေတြပြန္းပဲ့ကုန္တယ္။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုတယ္၊ ေသြးေမာ္ကြန္းသီခ်င္းဆိုၾကတယ္။ အားလံုးမ်က္ရည္ေတြက်တယ္၊ တခ်ဳိ႕႐ိႈက္ႀကီးတငင္၊ တခ်ဳိ႕ႀကိတ္ငိုေနတယ္။ က်ေနာ္လည္းမ်က္ရည္တလိမ္႔တလိမ္႔နဲ႔။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဒုကၡခံၿပီး၊ အသက္စြန္႔ခ်င္စြန္႔ရပေစဆိုၿပီး ဒီႏိုင္ငံလာၾကတာ၊ ငါတို႔ကိုဒီလို လုပ္ရက္တယ္ဆိုၿပီး သိပ္ေၾကကဲြၾကတယ္။ သိတ္ကိုစိတ္္နာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢသီခ်င္းေတြ၊ဇာတိမာန္တက္ႂကြတဲ့သီခ်င္းေတြဆိုၾကတယ္။ “ငါတို႔ရဲ႕ ဦး ေခါင္းမ်ားသည္ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီၿပီ သို႔ေသာ္ညႊတ္ကားမညႊတ္ပါသည္ ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္ဦး သီခ်င္းဆိုတာ တခါမွ အဲေလာက္ ခံစားခ်က္မပါဖူးဘူး၊ သိပ္ညီတယ္၊ သိတ္မာန္ပါတယ္။ သံဆူးႀကိဳးအျပင္ကေရာ၊ ၀င္းထဲမွာေရာ ကသဲစစ္ သားေတြ က်ေနာ္တို႔ကို ၀ိုင္းထားတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ဂရုဏာသက္တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။

က်ေနာ္တို႔အားလံုး မ်က္ရည္က်ေတာ့လည္း သူတို႔စိတ္ေကာင္းၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ကသဲတပ္ရင္းမွဴးက ေဒါက္တာ ေအာင္ေက်ာ္ဦး ကို သူ႔ အိမ္ဘက္ေခၚသြားတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးအိမ္ကလည္း စခန္းနဲ႔တေခၚေလာက္ပဲေ၀းတာ။ ခဏေန ျပန္လာတယ္။ အားလံုးအထဲျပန္၀င္ဖို႔ တပ္ရင္းမွဴးကေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မ၀င္ႏိုင္ဘူးလို႔တုန္႔ျပန္တယ္။ “ဒီေနရာ ဟာ အိႏိၵယပိုင္ျဖစ္တယ္၊ စစ္တပ္စခန္းျဖစ္တယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံျခားသားမွ ဒီမွာဆႏၵျပခြင့္မရိွဘး” လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ တို႔က အျပင္မွာပဲေနမယ္၊ ဒီစခန္းမွာမေနေတာ့ဖူး၊ စခန္းေရႊ႔ေပးပါ၊ တျခားစခန္းတခုကို သြားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူက မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းေျပာတယ္။ အဲဒီမွာတင္ တင္းေနတယ္။ ဒါနဲ႔ မိုးခ်ဳပ္သြားၿပီ။ အျပင္မွာပဲစုျပံဳၿပီး ညအိပ္ဖို႔ျပင္ၾက တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၀ိုင္းဖဲြ႔ထိုင္ေနတာက ေဘာ္လီေဘာကြင္းမွာ၊ ပတ္ပတ္လည္မွာ ကသဲစစ္သားေတြ၀ိုင္းထားတယ္။

ညတြင္းခ်င္း ကပ္ထူစာရြက္ေတြမွာ စာေတြေရးၾကတယ္။ ပိုစတာေတြကိုင္ၿပီး ဆႏၵျပတယ္။ “ငါတို႔ေတာ္လွန္ေရးသမား ေတြ၊ ဒုကၡသည္မဟုတ္ဘူး” တို႔ “ငါတို႔ဟာ အက်ဥ္းသားေတြမႈတ္ဖူး” တို႔၊ “ဒီစခန္းဟာ ေခၽြးတပ္စခန္းနဲ႔ တူတယ္” တို႔ ေရးထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညကတေျဖးတေျဖးနက္လာတယ္။ ေႏြရာသီဆိုေပမဲ႔ ေတာင္ေပၚဆိုေတာ့ ေလတိုက္ၿပီးေအး တယ္။ ကိုယ့္မွာရိွတဲ့ ေစာင္ေတြျခံဳတယ္။ ေလကြယ္ေအာင္ သြပ္ျပားေတြကာတယ္။ အေရးႀကီးတာက အခုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥ မိုးေရးက ဆရာမန္းတို႔၊ ဆရာထူးတို႔ဆီ အျမန္ဆံုးအေၾကာင္းၾကားဖို႔ပဲ။ ေနာက္ဆံုး စခန္းအျပင္ခိုးထြက္ေလ့ရိွသလို၊ နယ္ေျမလည္းကၽြမ္းက်င္တဲ့ ထိန္လင္း (ပန္းခ်ီထိန္လင္း) နဲ႔ အီးရွက္ (မႏၱေလး)တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ေရးတာ၀န္ ေပးလိုက္တယ္။ ေပ်ာက္္ၾကားတပ္ဖဲြ႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ကၽြမ္းလည္းဆိုရင္၊ စစ္သားေတြကင္းေစာင့္ေနတဲ့ၾကားက ႏွစ္ ေယာက္လစ္သြားတာ မသိလိုက္ဘူး။ ဗမာေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ပရိယာယ္ကိုခံလိုက္ရတာ။ အေပါ႔သြားမယ္ဆိုၿပီး ၂ေယာက္ တတဲြ၊ သံုးေယာက္တတဲြ၊ တေယာက္တလွည့္၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ႐ႈတ္ယွက္ခတ္သြားေအာင္လုပ္ေတာ့ အေစာင့္လည္း လူမေရတြက္ႏိုင္ဘဲ မ်က္ေစ႔လည္သြားတာ။

ေျချမန္ေတာ္ေပ်ာက္ၾကားႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဘယ္ေလာက္ထိျမန္လည္းဆို မတ္လ ၂၄ ရက္ မနက္ကို မိုးေရးေရာက္ သြားၿပီး အဲဒီညမွာ ခ်က္ခ်င္းစခန္းျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မိုးေရးၿမိဳ႕ကေခါင္းေဆာင္ေတြကိုသတင္းပို႔တဲ့ ၂၄ ရက္ေန႔မွာပဲ ဒီမွာျပႆနာတက္ေနၿပီ။ မတ္လ ၂၄ ရက္တေန႔လံုး က်ေနာ္တို႔ညႇိလို႔အဆင္မေျပဘူး။ သူတို႔ေျပာတာ က ဒီမွာေအးေအးေဆးေဆးေန၊ ရိကၡာေတြဘာေတြ ျပန္တိုးေပးမယ္၊ အဆင္ေျပေအာင္ထားမယ္။ ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးက စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ။ စခန္းမွာမေနခ်င္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦးနဲ႔ တပ္ရင္းမွဴးညႇိၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတို႔ဘက္က ၂ ခုထဲက တခုပဲဆံုးျဖတ္ဆိုၿပီး ခုလိုေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတာင္းဆိုတဲ့ ေနာက္ထပ္စခန္းတခုဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ (၁) ဒီမွာဆက္ေနခ်င္ေန၊ (၂)  ဒီမွာမေနခ်င္ရင္ နယ္စပ္ျပန္ပို႔မယ္တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကတယ္။ ဒီမွာေတာ့မေနဘူး။ မိုးေရးပဲသြားမယ္။ မိုးေရး (နယ္စပ္ၿမိဳ႕) ကို လိုက္ပို႔ခိုင္းတယ္။ သူတို႔ကသေဘာတူတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးနည္းနည္းတက္ႂကြလာတယ္။ မိုးေရးေရာက္ရင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ေတြ႔ ၿပီး အေျဖတခုခုရမယ္ထင္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကို သံုးသုတ္ခဲြလိုက္တယ္။ တသုတ္မွာ လူ (၇၀) ေလာက္ေပါ့၊ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦးက “ကိုညိဳခင္ဗ်ားက မွတ္တမ္းေရးမွာဆိုေတာ့ ပထမအသုတ္နဲ႔ လိုက္သြားေပါ့” တဲ့။ ပထမ အသုတ္ထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးသံုးေယာက္နဲ႔လူမမာေတြ၊ ကိုျမင့္ဆန္း နဲ႔ ကိုေနလင္း (အခသ) တို႔လည္းပါတယ္။ ေျပာရရင္ အၾကမ္းအတမ္းသမားေတြမႈတ္ဘူး၊ မ်က္မွန္သမားေတြ၊ ခ်ာတိတ္ေတြ၊ မိန္းခေလးေတြနဲ႔ လူမမာေတြပဲ။ မိန္းခေလးဆိုလို႔ ေျပာဖို႔ေမ႔ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔အဖဲြ႔ မိန္းခေလး၃ေယာက္ထဲက တေယာက္က “နီနီသိန္း” တဲ့။ သူ႔ကို ကသဲလံုျခံဳေရးအဖဲြ႔ ေတြက စခန္းကိုလာပို႔တာ။ ရန္ကုန္ကလို႔ေျပာတယ္၊ သူ႕အေဖက ရဲမွဴးလို႔ေျပာတယ္။ အေရးအခင္းမွာပါတယ္၊ ေထာင္ က်တယ္လည္းေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အေၾကာင္းလည္း သူကေရေရလည္လည္မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔။ ဥပဓိကသန္႔တယ္။ အတန္းပညာေတာ္ေတာ္ေလးရိွခဲ႔ပံုရတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေျပာႏိုင္တယ္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္ပဲ၊ သူ႔ကို စိတ္မူမမွန္ဘူးလို႔ အားလံုးကသိထားၾကတယ္။ စကားေျပာရင္ ကေဘာက္ခ်ိ ကေဘာက္ခ်ာ၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။

အဲဒီေန႔က မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔။ မွတ္မွတ္ရရ ကုလားသၾကၤန္က်ေနတယ္။ ေတာင္ကုန္းေအာက္က ကသဲစစ္သားေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္တန္းလွ်ားဘက္ကေန ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ကသဲဗံုသံေတြၾကားေနရတယ္။ အစီအစဥ္အရ က်ေနာ္တို႔ကို ပို႔ ၿပီးရင္ ေနာက္တဖဲြ႔ကို ပို႔မွာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ အဆင္ေျပရင္ ကားကိုဖံုးကာထားတဲ့ တာရပတ္ေပၚမွာ အဂၤလိပ္လို ယက္စ္ (Y) ကိုေရး၊ မေျပလည္ရင္ ႏိုး (N) ကိုေရးဘို႔မွာထားတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့ စာရြက္ပိုင္းေတြလည္း ေ၀ ထားတယ္။ စာထဲမွာ“က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကို အမွတ္ (၈) ရိုင္ဖယ္တပ္က နယ္စပ္ ကို အတင္းျပန္ပို႔ေနတယ္။ နီးရာသတင္းဌာနကို အေၾကာင္းၾကားေပးပါ” ဆိုတာေတြေရးထားတယ္။

ထရပ္ကား၂ စီး ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ပထမအသုတ္က ကားေပၚတက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕ဆက္ဘာျဖစ္ မယ္ဆိုတာ ေတြးၾကည့္ရသေလာက္ သိပ္ေကာင္းမယ္ေတာ့မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းအေကာင္းပဲလို႔ေတြး ၿပီး စိတ္ကိုျပင္ဆင္ထားတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ေခ်ာေမြ႔တဲ့ဘ၀မွ မဟုတ္တာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ ဘ၀စြန္႔ၿပီး လုပ္ခဲ့ၾကတာပဲလို႔ ေျဖေတြးမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာ တခုေတာ့ပိုင္းျဖတ္ထားတယ္။ ငါ ဗမာျပည္မျပန္ ေသးဘူး၊ ဒီမွာ ဘာတခုမွမလုပ္ရေသးဘဲ မျပန္ဘူး။ ဘာမွျဖစ္မလာဘဲ အိမ္ျပန္ရမွာ ရွက္စရာႀကီး။ တခုခုေတာ့ ျဖစ္ ေအာင္လုပ္ရမယ္ ဆိုတဲ့အသိကရိွေနတယ္။ ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္မယ္မွန္းလဲမသိဘဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးအနာဂတ္ႀကီးကို ဘုမသိ ဘမသိေလွ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳတင္စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားတာ ငါဟာ႐ူးသြပ္တာပဲလို႔ အဲဒီတုန္းက မေတြးမိဘူး။

တကယ္လည္းဘာမွမေရရာ မေသခ်ာတဲ့အနာဂတ္။ ပိုဆိုးတာက အႏၱရယ္ေတာင္ရိွေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြဟာ အာဏာသိမ္းစစ္အစိုးရကို ႏိုင္ကိုႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကႀကီးစိုးေနတယ္။ ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ထင္ေနတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔တူတာကို ပီပီျပင္ျပင္ လုပ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ၊ ဘာမွျပန္မခ်ႏိုင္ဘဲ ဒါမွမဟုတ္ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး၊ အညံ့ခံၿပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ရမွာကို သိပ္ရွက္ေနၾကတယ္။ ရန္သူ႔ဆီမွာ အညံ့ခံၿပီးျပန္မ၀င္ခ်င္ဘူး။ စခန္းမွာေတာင္ သူမ်ားေတြ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္ဖာသာအားေပးၿပီး ေျပာေလ့ရိွတဲ့ စကားေလး မွတ္မိေသးတယ္။

“ခြပ္ေဒါင္းမွာ ဘက္ဂီယာ မရိွဘူးေဟ့”။

ကိုညိဳ
၈ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၃

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (အပိုင္း ၉)

“အာလူးနဲ႔ ၾကက္သြန္ ခိုးစားေနသူေတြက ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မွာတဲ့လား”
“အာလူးနဲ႔ ပဲ ခိုးစားေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္ပါ့မလားကြ”
“အာလူးခိုးစားေနသူေတြက ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ၾကမွာတဲ့လား.. ကြ”

ည ၁၁ နာရီ၀န္းက်င္၊ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ မဏိပူရေတာင္နံရံေတြေတာင္ပဲ့တင္ခတ္ၿပီး စူးစူး၀ါး၀ါးထြက္လာတဲ့အသံ နက္ႀကီးေၾကာင့္.. ရံုးခမ္းထဲမွာစာဖတ္ေနရင္း.. ဦးဇင္း ဦး၀ရနဲ႔ က်ေနာ္ဘားတိုက္အျပင္ကို ေျပးထြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။
ကိုလွစိုးပါ။ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ျမန္မာစာဌာနက။ ဖ်င္တိုက္ပံုထူထူ၊ လုံခ်ည္တိုတိုနဲ႔ လည္ပင္းမွာ မာဖလာ ပတ္ထား တယ္။ သူ႔ရဲ႕ခံစားမႈ မီးေတာက္က မဏိပူရေဆာင္းရာသီအေအးဒဏ္ကို အႏိုင္ယူထားတယ္။

“အာလူးနဲ႔ပဲခိုးစားေနၿပီး ေတာ္လွန္ေရးလုပ္အံုးမွာတဲ့လား”

ဦးဇင္းဦး၀ရကိုျမင္ေတာ့ ကိုလွစိုးၿငိမ္လိုက္တယ္။ ဘားတိုက္ထဲျပန္၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြအားလံုး မ်က္ႏွာ ေတြ မေကာင္းၾကဘူး။ အားလံုးေခါင္းငိုက္စိုက္္ေတြ။ လက္ရိွဘ၀အေနအထားေတြကို အားလံုးက မေၾကနပ္ၾကတာ အ မွန္။ စခန္းကလူႀကီးေတြကိုလည္း အားနာတယ္။ သူတို႔လည္း ရဲေဘာ္ေတြအားလံုး လံုလံုေလာက္ ေလာက္စားႏိုင္ ေအာင္ စီစဥ္လိုက္တာပဲ။ တျခားနည္းလမ္းလည္းရွာမေတြ႔ေတာ့ ငတက္ဖ်ားနည္း သံုးလိုက္တာ။

ျဖစ္ပံုကဒီလို။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာက ရိကၡာမေလာက္င၊ ထမင္းမ၀၊ ဟင္းမေလာက္ျပႆနာက အျမဲၾကံဳတယ္။ ျပႆနာ တခုခုျဖစ္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီ စားဖိုေဆာင္ကေန စတာမ်ားတယ္။ ကသဲအာဏာပိုင္ေတြ ရိကၡာထုတ္ေပးတာက လူတေယာက္ ဆန္၊ ဆီ၊ ၾကက္သြန္ဘယ္ေလာက္ႏႈံးဆိုၿပီး ေပါင္းေပးတာ။ သူေပးတဲ့ လူဦးေရအမွန္ဆို ကိစၥမရိွ၊ လူက တိုးလာတာဆို ေတာ့ မေလာက္ဘူး။ ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ျပန္သြားရင္ ရိကၡာထုတ္ေပးတဲ့ “႐ိုခူးမား” ကို အသိမေပးဘဲ မွိန္း ထုတ္ေနတာ။ ေနာက္မွအသိေပးတာ။ က်ေနာ္တို႔ကိုေပးတာ မေလာက္ငွတာလည္း ခနခန တင္ျပတယ္။ သူတို႔ကလည္း အထက္ကလာတဲ့စာရင္းအတိုင္း ေပးတာလို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မယံုဘူး။ ဒီလူေတြဒုကၡသည္ေတြဆီက ျဖတ္ခိုး ေနတယ္လို႔ထင္တယ္။ သူတို႔ခိုးတာအေရးမႀကီးဘူး။ ကိုယ္႔ရဲေဘာ္ေတြက မ၀ေရစာစားရေတာ့ ခဏခဏ ျပႆနာမ်ား တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ငတက္ဖ်ား ေအာ္ပေရးရွင္းကို ၾကံစည္ခဲ့တာ။

ရိကၡဂိုေဒါင္က က်ေနာ္တို႔ ရံုးခန္းနဲ႔ကပ္ရက္ပဲ။ေသာ့ကိုေတာ့ သူတို႔ယူထားတယ္။ သူတို႔ကလည္း ေသာ့ ၂ ထပ္ခတ္ထား တာ။ ဒါေပမဲ့ ဂိုေဒါင္အျပင္ဘက္ အေပၚကေလ၀င္ေပါက္ (ေလသာျပဴတင္းေပါက္) မွန္တခါးေလးရိွတယ္။ လြယ္လြယ္၀င္ လို႔မရဘူး။ နံရံကေန တေယာက္ကထမ္းတင္ေပးရင္ ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးတေယာက္က အသာ႐ိႈၿပီး ၀င္ရတာ။ ကေလး ၿမိဳ႕က “စန္းႏိုင္” က ေဘာ္ဒီေသးေသးေကြးေကြးေလး။ သူက ပင္တိုင္ ရိကၡာဂိုေဒါင္တက္ခိုးရတယ္။ သိတ္မ်ားမ်ားယူ လည္းရိပ္မိမွာစိုးေတာ့ ၾကက္သြန္ဥ တပိသာ၊ ဆန္တပီ၊ ဆီအစိတ္သား၊ သၾကားနည္းနည္းေပါ့။ မစို႔မပို႔ေလးကို နာမည္ ပ်က္ခံၿပီး အသဲအသန္ခိုးရတာ။ အဲဒါႀကီးကို အားလံုးကသိတ္မႀကိဳက္ဖူး။ အငတ္ခံမယ္ မခိုးဘူး၊ အဟာရျပည့္မီေအာင္ ေတာ့ စားဖို႔လိုမယ္ဘာညာနဲ႔ သေဘာထားအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက ေဆြးေႏြးအစည္းအေ၀းလုပ္ မဲခဲြၿပီးဆံုးျဖတ္ ၾကတာ။

ရိကၡာအေျခအေနမေကာင္းရင္ “စန္းႏိုင္” တို႔ ငတက္ဖ်ား ေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ရၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ “အာလူးခိုးစားသူေတြရဲ႕ ေတာ္ လွန္ေရး” ဆိုၿပီး ေ၀ဖန္သံေတြ ၾကားရေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ “ဒီမိုကရက္တစ္ေျပာက္က်ားတပ္ဦး” (BDGF) က ရန္သူ ကိုသာ ေျပာက္က်ားတိုက္ပဲြမဆင္ႏဲႊရတာ က်ေနာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္က အရြက္ေတြ၊ အပြင့္ေတြ၊ အသီးေတြ၊ တြားသြား သတၱ၀ါနဲ႔ အင္းဆက္ေကာင္ေတြကိုေတာ့ မၾကာခဏ ေျပာက္က်ားစစ္ဆင္ၿပီး တိုက္ေလ႔ရိွတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာ ျပမယ္။

ေျပာက္က်ားအဟာရ၊ေျပာက္က်ားဗီတာမင္ေတြအေၾကာင္းပဲ ဆိုပါေတာ့။ ရီစရာေတြထဲကေမာစရာေတြေပါ့။

က်ေနာ္တို႔အားလံုးစခန္းကေန၊ ေန႔လည္တႀကိမ္၊ ညေနတႀကိမ္၊ ေတာင္ေျခကေခ်ာင္းထဲ ေရခ်ဳိးဆင္းတတ္ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း လက္နက္ကိုင္အေစာင့္ေတြနဲ႔ အတူေပါ့။ အုပ္စုလိုက္ လူေရတြက္ၿပီးဆင္းရတာ။ ေခ်ာင္းထဲဆင္းရရင္ ေပ်ာ္ တယ္။ ေတာထဲမွာ ဇီးျဖဴသီးပင္ေတြေပါတယ္။ ဇီးျဖဴသီးေတြကို ဆား၊ ျငဳပ္သီးထည့္ေထာင္းရင္ ဟင္းတခြက္ေပါ့၊ အဲဒီ အခ်ိန္ ငပိေတြဘာေတြ ဘယ္ရိွမွာလဲ။ ေနာက္ေခ်ာင္းထဲက ဂဏန္းက်င္းေတြနိႈက္ၿပီး မီးဖုတ္စားတယ္။ ကဗ်င္းရြက္ (ခ်ဥ္ ေပါင္လိုခ်ဥ္ၿပီး အခ်ဥ္ဟင္းခ်က္တယ္) နဲ႔ ဖေလာင္ေမႊး၊ သရက္ကင္းရြက္ေတြလည္း ရေလ႔ရိွတယ္။ တခါေတာ့ သရက္ဖူး လို အဖူးေတြနဲ႔ အပင္တခ်ဳိ႕ေတြ႔တယ္။ တမူးက၊ ၀င္းေနာင္နဲ႔ က်ေနာ္ ေရးခ်ဳိးသြားရင္း အဖူးေတြခူးၿပီးၿမီးၾကည့္တယ္။ ဖန္သက္သက္္နဲ႔၊ သရက္ဖူးအရသာလိုပဲ၊ အနံ႔ေတာ့မရိွဘူး။ လွ်ာေတြဘာေတြလည္း မယားဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ခူးခ်လာတယ္။ စခန္းထဲအ၀င္အားလံုးက ေမးၾကတယ္။ က်ေနာ္က ခတ္တည္တည္ပဲ “ျဖဴဂ်ီဖူး” လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ ျဖဴဂ်ီဖူးကို ေခ်ာင္း ထဲကဖမ္းလာတဲ့ ဂဏန္းလံုးမီးကင္၊ ငါးေရေပၚ ငါးေသးေသးေလးေတြကင္ၿပီး ေရႊလွံဘို ျငဳပ္သီးစပ္စပ္၊ ဆားထည့္ ေထာင္း စားရင္..စားၿမိန္ေကာင္းပဲ။

က်ေနာ္တို႔တေတြ အသားမစားရဘူးဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္မွာရိွတဲ့ နာရီ၊ ဆဲြႀကိဳး၊ လက္စြတ္ေတြကို ကသဲ စစ္သားေတြဆီ ထု လိုက္ရင္ အမဲေျခေတာက္နဲ႔ စားစရာတခ်ဳိ႕ရလာတာပဲ။ က်ေနာ့ နာရီေလးဆို တလေက်ာ္တာနဲ႔ ကၽြဲေျခေတာက္ျဖစ္သြား တာေပါ့။ “ခ်န္ဒယ္ၿမိဳ႕” ေလးက ၂ မိုင္ေက်ာ္ေ၀းမယ္။ စခန္းကခိုးထြက္ၿပီး ေတာလမ္းအတိုင္း ေျခက်င္ေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တယ္။ ခ်န္ဒယ္ေစ်းထဲကေန အေမႊးမီးၿမိႇဳက္ထားတဲ့ ကၽြဲေျခေတာက္တေခ်ာင္းဆို လူ ၅ ေယာက္စာ အ၀ပဲ။ ကၽြဲေျခေတာက္ျပဳတ္၊ ျဖဴဂ်ီးဖူးသုတ္နဲ႔ ထမင္းလုပ္ကို ဘယ္နတ္သုဒၶါနဲ႔မွ မလဲဘူး။ ေကာင္းမွေကာင္း။

က်ေနာ္တို႔ အေစာပိုင္းက တလေက်ာ္ေက်ာ္ အသားမစားရေတာ့ ေသြးသားအလိုနဲ႔.. စိတ္ကပါ အသားဓာတ္ကို ေတာင္း လာတာ သတိထားမိလာတယ္။ တခါေတာ့ တပ္ထဲကေခြးတေကာင္ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ကုန္းေပၚတက္လာတယ္။ စိတ္ က အေကာင္ျမင္တာနဲ႔ သတ္စားခ်င္စိတ္ကေပၚေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေခြးလည္းစခန္းနားေရာက္လာေရာ “လိုက္ဟ..လိုက္ဟ.. လိုက္ဟ” ဆိုၿပီး ၀ိုင္းလိုက္တာ။ ဘယ္မိမလဲ။ ေခြးကကိုယ့္ထက္လွ်င္တာေပါ့။ သူလည္း စားႂကြင္းစားက်န္ရမလားဆိုၿပီး
နယ္ေျမအသစ္ကို သတိနဲ႔ခ်ည္းကပ္လာတာ။ ကိုယ္႔လူေတြ သံကုန္ဟစ္တာနဲ႔ အသက္လုၿပီးေျပးတာေပါ့။ ေခြးေျပး ေျပးတယ္ဆိုတာ ကြက္တိ။

က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီေတာင္ကုန္းမွာ ေႁမြသားကို စၿပီးစားဖူးတာပဲ။ တေန႔က်ေတာ့ ေရခ်ဳိးသြားရင္း ကသဲစစ္သားတခ်ဳိ႕ ေႁမြ သတ္ၿပီးလႊင့္ပစ္မယ္လုပ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ရဲေဘာ္တေယာက္က ေတာင္းယူလာတယ္။ ကသဲကေမးေတာ့ သိပ္ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ ေဆးဘက္၀င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေႁမြအေရခံြခြါၿပီး ဆီအိုးကပ္ေလးနဲ႔ ေက်ာ္စားတာ ေကာင္းမွ ေကာင္း။ ေနာက္ေတာ့ ကသဲေတြေႁမြရၿပီဆို တုတ္ကေလးနဲ႔ကေလာ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို လာ လာေပးတယ္။ ေႁမြျမင္ရင္ လန္႔တတ္တဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေနာက္ဆိုအျပင္ထြက္တိုင္း တုတ္ကိုင္ၿပီး ျမက္ခင္းပဲၾကည့္ေလွ်ာက္ေတာ့တာ။ ေျမြေတြ႔ လိုေတြျငားေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္ေတြ ရွာစားတတ္လာတယ္။ ေတာထဲမွာ ပုဇင္းရင္ကဲြေတြ အရမ္းေပါတယ္။ တက်ီက်ီနဲ႔ သိပ္ နားညည္းတယ္။ ႏွိမ္နင္းရမယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကေလးၿမိဳ႕ကေတာ ႂကြမ္းတဲ့ ၀င္းကိုတို႔ အုပ္စုတီထြင္တဲ့နည္းအတိုင္း ဖိနပ္စုတ္ ေတြကိုမီး႐ိႈ႕၊ ဓာတ္ဆီစိမ္ (ကသဲစစ္သားေတြဆီက ဓာတ္ဆီနည္းနည္းေတာင္း) ၿပီးေကာ္လုပ္တယ္။ ၀ါးရွည္ရွည္ထိတ္ မွာ ဖိနပ္ေကာ္ကိုကပ္ၿပီး ပုဇင္းရင္ကဲြေတြရွာဖမ္းေတာ့တာပဲ။ သိတဲ့အတိုင္း ပုဇင္းရင္ကဲြဆိုတာ တက်ီက်ီညံေပမယ့္ လူ သံၾကားရင္၊ အနားကပ္လာရင္ အသံေပ်ာက္သြားတာ၊ ရွာမရဘူး။ သူ႔ကိုယ္ေရာင္နဲ႔ ပင္စည္နဲ႔ကတထပ္တည္း။ ရွာရတာ ဘယ္လြယ္လိမ္႔မလဲ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာက္က်ားေတြက သဲႀကီးမဲႀကီး ျပဴးျပဲရွာတာ။ တခါသြားဖမ္းၿပီးရင္ ပုဇင္းရင္ကဲြေတြ စခန္း တခုလံုးေတာင္စားႏိုင္တယ္။

ေနာက္ထပ္ အင္းဆက္စစ္ဆင္ေရး တခုက ခါခ်ဥ္နီေအာ္ပေရးရွင္း။ သစ္ကိုင္းဖ်ားေတြမွာ သစ္ရြက္ေတြစုၿပီး အထုတ္ လိုက္ႀကီးအံုဖဲြ႔ေနတဲ့ ခါက်င္ေတြရဲ႕အကိုင္းကို ဒါးနဲ႔ခုတ္ျဖတ္ၿပီး ေရျဖည့္ထားတဲ့ ေရပံုးထဲထည့္ထားလိုက္တာ။ ခါခ်ဥ္ ေခါပဏီတပ္ႀကီးကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေတာ့ ေရပံုးဆဲြျပန္။ ခါခ်ဥ္ဥနဲ႔ အေကာင္ေပါက္ေတြက ခ်ဥ္တင္တင္ေလးအရသာ။ က်ေနာ္တို႔က ေၾကာ္စားတယ္။ ေျပာက္က်ားေတြရဲ႕ ဗီတာမင္စီေပါ့။

တေန႔က်ေတာ့ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ စခန္းနားကသစ္ျမစ္ႀကီးကို ညာသံေပးၿပီး တူးဆြေနၾကတယ္။ ဘာေတြ႔လို႔လဲေမးၾကည့္ ေတာ့ ႂကြက္တေကာင္၀င္သြားလို႔တဲ့ က်ေနာ္လည္း ေျမႂကြက္ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးႀကီး စားရေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လုပ္အားေပးလိုက္ ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွစ္က်ပ္ခဲြသားေလာက္ရိွတဲ့ ႂကြက္ကေလးတေကာင္ ျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္ထပ္ျဖစ္ရပ္ တခုက အေတာ္ဆိုးတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳတေကာင္ကို ၀ိုင္းလိုက္တာ။ အပင္ေပၚတက္ေျပးေတာ့ အပင္ ပါလွဲမယ္လုပ္လို႔ မနည္းတားရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ပုတ္သင္ညိဳလည္း ေျပာက္က်ားအစာ ျဖစ္ရတာပဲ။ ပုတ္သင္ညိဳမီးဖုတ္ စားတာ အရာသာကခ်ဳိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အသားကနည္းတယ္။ နံၾကားကပ္ေနတဲ့ အသားစနည္းနည္းေလးကို လုယက္စား ၾကတာ။

က်ေနာ္တို႔တေတြ အဲလိုဘ၀ကို အဲဒီတခါပဲၾကံဳဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔လည္း တလ ၂ ခါေတာ့ အသား စားရပါတယ္။ ေတာ္လွန္နယ္ေျမျဖစ္ေပမဲ့ ေသးငယ္တဲ့စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ အလိုမျပည့္ႏိုငိတဲ့ စရိုက္တခ်ဳိ႕လည္း ေတြ႔ရ တတ္တယ္။ လူပီသတဲ့ လူ႔စရိုက္လို႔ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ရီစရာေလးတခုပါ။ အသားဟင္းခ်က္ရင္ လူေတြက သူ႔အသား က်ႀကီးတယ္၊ ငါ႔က်ေတာ့ ေသးေသးေလးပဲေပးတယ္တို႔၊ အသားတံုးဖ်က္တာ အတံုးမညီဖူးတို႔ ေ၀ဖန္လြန္းလို႔ အသားတံုး အႀကီးအေသးမွ်တေအာင္ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးေလးေတြနဲ႔ တဲြခ်ီထားၿပီးခ်က္တာ။ ေရႊဉာဏ္ေတာ္စူးေရာက္သူေတြ ေျဖရွင္းပံု ေလးကို သေဘာက်လို႔ပါ။ အဲလိုမွမရွင္းလဲ ပူညံပူညံ အစ္႐ွဴးေတြက တက္လာအံုးမယ္။ ထမင္းစားရင္ အမဲတံုးေလး ေတြက အပ္ခ်ီႀကိဳးတန္းလန္းေလးေတြနဲ႔။

တရက္မွာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေၾကာင္လွ်ာသီးပင္တပင္ ေဂၚရခါးကုန္းမွာသြားေတြ႔တယ္။ ေၾကာင္လွ်ာသီးေတြ ႁပြတ္ေန တာပဲ။ မဏိပူရ လူမ်ဳိးေတြနဲ႔၊ အိႏိၵယက ဇိုမီး၊ မီဇိုခ်င္းေတြ ေၾကာင္လွ်ာသီး မစားတတ္ဘူး။ ဗမာေတြလာမွ စားရေကာင္း မွန္းသိတာ။ ေနာက္ဆို ေၾကာင္လွ်ာသီး မၾကာမၾကာစားရတယ္။

တခါေတာ့ စခန္းသစ္ေအာက္က ၀ါးရံုပင္ကေန ၀ါးမွ်စ္စို႔ေတြ ေတြ႔လို႔ ရဲေဘာ္ေတြခ်ဳိးလာတယ္။ သိပ္စားလို႔ေကာင္း တယ္။ မွ်စ္ခ်ဥ္ေတာင္တည္္လိုက္ေသးတယ္။ သိပ္မၾကာဖူး။ ကသဲ ရဲအရာရိွနဲ႔ အရပ္သားတေယာက္ စခန္းေပၚေရာက္ လာတယ္။ ပါလာတဲ့ အရပ္သားကသူ႔ရဲ႕ ၀ါးရံုေတာက ေမြးထားတဲ့၀ါးေတြကို ဒီကဗမာေတြ ခိုးနႈတ္သြားတဲ့အေၾကာင္း တိုင္ေျပာတာ။ ဒီမွ်စ္ကေန ၀ါးဘယ္ေလာက္ထြက္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ၀ါးတလံုးကို ဘယ္ေလာက္တန္ဘိုးႀကီးေၾကာင္း တြက္ ခ်က္ၿပီးေရာ္ေၾကးေတာင္းလို႔ စခန္းက မရိွမဲ့ရိွမဲ့ အလွဴေငြတခ်ဳိ႕ေပးေရာ္လိုက္ရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ထဲက ေျပာက္က်ားတပ္မႈးႀကီး ကိုဘရမ္ (ကိုသိန္းေဌး၊ နယူးေရာခ္) က ဟင္းခ်က္ေကာင္းရံုတင္မကဘူး၊ လက္သမားအလုပ္၊ လက္နက္ဆင္တဲ့ အလုပ္ေတြပါကၽြမ္းတယ္။ တရက္ေတာ့ ဘယ္ကသစ္သားေတြ သားရည္ပင္ေတြ ရလာလည္း မသိဘူး ဒူးေလးတလက္ က်က်နန လုပ္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔ဒူးေလးက သိပ္ေကာင္းတယ္။ သန္တယ္။ က်ေနာ္ တို႔ အားနဲ႔ဆဲြၿပီးေမာင္းမတင္ႏိုင္ဘူး။ ကိုဘရမ္က ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ အသားျဖဴျဖဴ (ဂ်ဴးကျပား)၊ အားေတာင့္ တယ္။ သူ႔ဒူးေလး သူတေယာက္ထဲကိုင္ႏိုင္တယ္။ ကိုဘရမ္ ဒူးေလးကိုင္ၿပီးေတာထဲသြားရင္ က်ေနာ္တို႔တေတြက “ကိုဘရမ္ ယံုပါလာမလား၊ ဂ်ီပါလားမလား”
“မဆလာေထာင္းထားမယ္၊ျငဳပ္သီးေထာင္းထားမယ္” ဆိုၿပီး စေနာက္ေလ႔ရိွတယ္။

သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္ကဖတ္တဲ့ ကာတြန္းေမာင္စိန္ရဲ႕ “မုဆိုးႀကီးလံုႏၵကိ” ဆိုၿပီး စေနာက္ေခၚေလ႔ရိွတယ္။ သူျပန္ လာရင္လည္း “ေတာက္နာတယ္ကြာ ဂ်ီေပါက္ေလးတေကာင္ နီးနီးေလးပဲ ဒူးေလးေမာင္းတင္တုန္း ေျပးသြားတာ” တို႔၊
“ေမ်ာက္ေတြကြာ အုပ္လိုက္ႀကီး၊ ႐ိႈထဲဆင္းေျပးတာ မမိလိုက္ဘူး” ဘာညာနဲ႔ ညည္းျပေလ႔ရိွတယ္။ ၿပီးေတာ့ အမဲလိုက္ ၿပီးျပန္လာတိုင္း သူ႔လက္ထဲ အျမဲတမ္းပါလာေလ႔ရိွတာက “ျမင္းခြါရြက္” ေတြခ်ည္းပဲ။ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦး က သူဒူးေလးကိုင္ၿပီး ေတာထဲထြက္တိုင္း “ကိုဘရမ္..ျမင္းခြါရြက္ေတြ..ပိုခူးခဲ႔ေနာ္” လို႔ ေနာက္ေျပာင္ေလ့ရိွတယ္။

က်ေနာ္တို႔စခန္းမွာ အျမဲတမ္း သေရစာလိုမျပတ္စားေလ႔ရိွတာက “စကပ္သီး” ပဲ။ စကပ္ပင္ကေနရာအႏွံ႔ေတာထေန တာ။ စကပ္သီးက ႀကိမ္သီးအေသးစားနဲ႔တူတယ္။ ေသးေသးလံုးလံုး။ မီးဖုတ္ၿပီး အထဲကအဆံကိုစားတာ နည္းနည္းစိမ့္ တယ္။ ၾကာၾကာစားလို႔မေကာင္းဘူး။ ဖန္လာတယ္။ လွ်ာေတြဖြယ္ လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၀ိုင္းဖဲြ႔မီးလႈံရင္း ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ စကပ္သီးေလွာ္စားရတာ သတိတရပဲ။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦး (ကဗ်ာျမတ္ထက္) ကေတာင္ ကဗ်ာတပုဒ္စပ္ထားေသးတာ အဲဒီတေၾကာင္း မွတ္မိေနတယ္ “စကပ္သီးရလို႔ ေလွာ္စဥ္မွာ၊ ငတ္ႀကီးက်တို႔ေပ်ာ္ရႊင္စရာ” ဆိုတာေလး။

တခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္ေတြ အဲဒီလို ေတာထဲကအဟာရေတြနဲ႔ ၾကံဖန္စားၾက၊ ေျပာင္ၾကစၾကရင္းၿငီးေငြ႔ စရာ၊ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ဘ၀ေတြကို ႏွစ္သိမ့္ၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။
“ငါတို႔..ရန္သူ႔လက္ ေအာက္ေခါင္း႐ိႈမ၀င္ဘဲ ဒီေနရာမွာ တရက္တစကၠန္႔ပိုေနႏိုင္ရင္ တရက္တစကၠန္႔ ပိုအသက္ရွည္ရင္ ေတာင္္ ရန္သူကိုတရက္တစကၠန္႔ၾကာ ေတာ္လွန္ေနတာပဲ ျဖစ္တယ္”
“ကိုယ္က ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေသးေတာင္ နယ္စပ္မွာၾကံ့ၾကံ့ခံ ရပ္တည္ေနတာကိုက ရန္သူကိုအာခံတာ၊ ေတာ္လွန္တာ ျဖစ္တယ္”
ဆိုတဲ့အယူအဆေတြနဲ႔ ကိုယ္႔ဖာသာ စိတ္ေျဖေနခဲ့ၾကတယ္။

က်ေနာ္လည္း ရွားရွားပါးပါး ဒုကၡသည္စခန္းမွာရိွေနတဲ့ ဂစ္တာအစုတ္ေလးတလက္ကိုတီးၿပီး ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ “ထာ၀ရရွင္သန္ေနမယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုစာသားျပင္ၿပီး မၾကာခဏ ေအာ္ဆိုေလ့ရိွတယ္။

“ေဟာဒီ ေလထန္ေတာင္ကုန္းႀကီးမွာ အာလူးနဲ႔ပဲရိွေနသေရြ႕ ထာ၀ရရွင္သန္ေနမယ္ေဟ့ ..
ထာ၀ရရွင္သန္ေနမယ္..”

ကိုညိဳ
(၃၀ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၃)

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (အပိုင္း-၆)

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (အပိုင္း-၆)

ဒီေဆာင္းပါးေရးဖို႔ျပင္ဆင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အိႏိၵယျမန္မာနယ္စပ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ တမူးၿမိဳ႕မွာ ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ကိုျပံဳးခ်ဳိတို႔ စာေပ ေဟာေျပာပဲြလုပ္တဲ့သတင္း ၾကားတယ္။ တခ်ိန္က ဒီၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္လာတဲ့ တျခားနယ္ကေက်ာင္းသားမွန္သမွ်ကို ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးၿပီး ေထာင္ထဲပို႔တာ၊ မိဘရပ္ဆီလဲႊေျပာင္းတာေတြ ခံခဲ့ရၿပီး၊ အခု ႏွစ္အစိတ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကိုယ္တိုင္ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ထင္ထင္ေပၚေပၚနဲ႔ ေဟာေျပာမႈေတြ လုပ္ေနၿပီဆိုေတာ့..

က်ေနာ္ဟာ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည္႔ဖ်ားမႈေတြကို သြားဆင္ျခင္မိတယ္။ ၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းၿပီးစ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြျဖတ္ၿပီး တဖက္ႏိုင္ငံ အစြန္အဖ်ားေတြကို(ထိုင္း၊ အိႏိၵယ၊ တ႐ုတ္) က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ.. ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ ထြက္ခဲ့ ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဓားကိုဓားခ်င္း၊ လွံကိုလွံခ်င္းဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ဒီလိုနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေက်ာင္းသားအရြယ္လူငယ္မ်က္ႏွာစိမ္းေတြဆုိ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ သြားလာရတာ။ အ ေၾကာက္အလန္႔ႀကီးတဲ့ အဲဒီတုန္းက စစ္အာဏာပိုင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ရိွသူ လူငယ္ေတြကို သူခိုးဂ်ပိုးလို ဆက္ဆံခဲ့ ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကိုလက္ခံမိရင္ အိမ္ရွင္ေတြကို ဖမ္းခ်ဳပ္တယ္။ ခုေခတ္လိုသာဆို လူကုန္ကူးတဲ့အမႈနဲ႔ တရားစဲြမွာေသခ်ာတယ္။

အခု ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ တမူးၿမိဳ႕သား ကိုတင္၀င္း (လူ႔ေဘာင္သစ္) ဆို အဲဒီတုန္းကတမူၿမိဳ႕ေပၚေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္မွန္သမွ်ကို ကုန္သိုေလွာင္တဲ့ ဂိုေဒါင္ေတြမွာ ပုန္းခိုေစၿပီး မိုးေရးဘက္ တသုတ္ၿပီးတသုတ္ပို႔ေနတာ။ ေနာက္ပိုင္း အိႏိၵယဘက္ ေတာခိုဖို႔လာသူမွန္သမွ်ကို တင္၀င္း ဂိုေဒါင္နဲ႔မကင္းဘူး။ ၾကာေတာ့ ကိုတင္၀င္း ကိုယ္တိုင္ လည္း မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေျပးရေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ဆံုးဒုကၡသည္စခန္းမွာပဲ ေခါင္းခ်သြားေလရဲ႕။ စခန္းေနာက္ဖက္မွာ သူ႔ အုတ္ဂူေလးရိွေနတယ္။

တကယ္ေတာ့ စာသင္သားဘ၀ က်ဥ္းက်ဥ္းမွာအေတြ႔အၾကံဳနုနုသာ ရိွသူေတြဟာ အင္မတန္မွ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္လွတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေပၚေရာက္တဲ့အခါ စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႔ လံုး၀လဲြမွားေနမွန္း ေနာက္မွသိရတယ္။
………………………………………..

အိႏိၵယနယ္စပ္ေရာက္္ က်ေနာ္တို႔အေယာက္ ၄၀ ေလာက္ကုိ၊ မဏိပူရျပည္နယ္လံုျခံဳေရးတပ္ (ခ်န္ဒယ္ခရိုင္အမွတ္ ၈ ရိုင္ဖယ္ တပ္ရင္း) က မိုးေရးမွတဆင့္ နည္းနည္းအတြင္းပိုင္းက်တဲ့ (ခ်န္ဒယ္ခရိုင္) ထဲ စစ္ထရပ္ကား ၃စီးနဲ႔ ေခၚသြား ၾကတယ္။ ညမိုးခ်ဳပ္ႀကီးဆိုေတာ့ ဘယ္ေခၚသြားမွန္းလဲ မသိဘူး။ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္သြားၿပီး၊ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိရေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္ေနတယ္၊ တက္ႂကြေနတယ္။ စိတ္အထင္ ၁ နာရီခဲြေလာက္ ေမာင္းရမယ္ထင္တယ္၊ လမ္းပိတ္ထားတဲ့ လံုျခံဳေရးဂိတ္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ျဖတ္ရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ရွမ္းျပည္ကလမ္းေတြအတိုင္းပဲ၊ အေကြ႔အေကာက္၊ တဘက္ေဂ်ာက္၊ တဘက္ေတာင္နံရံနဲ႔ ေတာင္ေပၚလမ္း ျဖစ္တယ္။ မိုးေရးကေန “ပါလဲ” ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ (ဒုတိယကမၻာစစ္က ဂ်ပန္တပ္ေတြအေျခစိုက္ခဲ့သလို ၿဗိတိသွ်တပ္ေတြ ထိုးစစ္ ဆင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္း၀င္ၿမိဳ႕) အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ေတာင္တက္လမ္း ျဖစ္တယ္။

“ပါလဲ” ေရာက္ေတာ့ လမ္းခဲြ ၂ခု ရိွတယ္။ တခုက လြင္ျပင္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ မဏိပူရၿမိဳ႕ေတာ္ အင္ဖားဘက္သြားတဲ့လမ္းခဲြ၊ ေနာက္တခုက ေတာင္ေပၚလမ္းျဖစ္တဲ့ ခ်န္ဒယ္ခရိုင္ကိုသြားတဲ့လမ္းခဲြပါ။ က်ေနာ္တို႔ကို ခ်န္ဒယ္ဘက္ေခၚသြားတာ ျဖစ္ တယ္။ တိတိက်က်ေျပာရင္ ခ်န္ဒယ္ခရိုင္ၿမိဳ႕ေလးမေရာက္ခင္ ၃ မိုင္ေလာက္မွာရိွတဲ့ အမွတ္ (၈) မဏိပူရ ႐ိုင္ဖယ္တပ္ စခန္းရိွရာ လိုင္ခြန္း (Leikun) စစ္စခန္းဆီကို ျဖစ္တယ္။

အဲဒီ စစ္စခန္းရဲ႕ အထက္ေတာင္ကုန္းျမင့္ႀကီးတခုမွာရိွတဲ့ ေဆာက္ၿပီးစ တပ္ေဆး႐ံုေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ကို ယာယီေနထိုင္ ခြင့္ေပးထားတာ ျဖစ္တယ္။ ေတာင္ကုန္းထိတ္မွာရိွတဲ့ ေဆး႐ံုေဆာင္က သိပ္္ႀကီးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကုတင္ထားမယ္ ဆိုရင္ အလြန္ဆံုးကုတင္ ၃၀ ပဲ ဆန္႔ႏိုင္တဲ့ ဘာမွမရိွတဲ့ ခမ္းမေဆာင္ႀကီးတခုရယ္၊ ညာဘက္ေဘးကပ္ရက္မွာ ၆ေပx၁၀ ေပ ေလာက္ရိွတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အခန္းတခုရယ္၊ ဘယ္ဘက္ေဘးမွာ အိမ္သာ၂လံုးရယ္.. ဒါပဲ။ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ သြပ္ မိုးအုတ္တိုက္နီက်ံက်ံ ေဆးရံုအသစ္စက္စက္က ထီးထီးႀကီးတခုထဲ။

ညႀကီး မင္းႀကီး က်ေနာ္တို႔ ကားေပၚကဆင္း တန္းစီေနရာယူေတာ့ မဏိပူရ တပ္ရင္းမွဴးအရာရိွက ႀကိဳဆိုတဲ့အေၾကာင္း နႈတ္ခြန္းဆက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီအေဆာက္အဦမွာ ယာယီတည္းခိုဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္တေန႔မွ ေအာက္ခံ တမံသလင္းေပၚ၊ ေကာက္ရိုးေတြခင္းၿပီး ေႏြးေထြးေအာင္စီစဥ္ေပးမယ့္အေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္ကို သူတို႔က ခ်က္ ျပဳတ္စီမံေပးရမလား၊ ကိုယ္႔ဖာသာခ်က္ျပဳတ္စီစဥ္မလားေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က မိမိဖာသာစီစဥ္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူတို႔က ေနာက္တေန႔မွာ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြနဲ႔ ရိကၡာေတြေပးပို႔မယ့္အေၾကာင္းေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီည ေတာ့ သူတို႔ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့အစီအစဥ္အတိုင္း စားေသာက္ဖို႔နဲ႔ အေဆာက္အဦက အသစ္စက္စက္ျဖစ္လို႔ ေသာက္သံုး ေရေလွာင္ကန္မရိွေသးတဲ့အေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ အိမ္သာ၂လံုးကို လံုး၀အသံုးမျပဳဘဲ ယာယီက်င္းတူးအိမ္သာပဲ အသံုးျပဳေစခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို အေဆာက္အဦဘယ္ဘက္မလွမ္းမကမ္းမွာ ကြန္ကရစ္ေျမေအာက္မိလႅာကန္ ၂ လံုးကို ယာယီေသာက္သံုးေရေလွာင္ကန္အျဖစ္ သံုးထားတဲ့အေၾကာင္း အသိေပးပါတယ္။

အေရးႀကီးတာတခုက အေဆာက္အဦပရ၀ုဏ္သံဆူးႀကိဳးပတ္ပတ္လည္ကာရံထားၿပီး ၀န္းအျပင္မထြက္ဖို႔၊လက္နက္ကိုင္ လံုျခံဳေရးအေစာင့္အၾကပ္ေတြရိွေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔သာ အျပင္ထြက္ဖို႔ဆိုၿပီးမွာပါတယ္။

အဲဒီညက က်ေနာ္တို႔တေတြ မိုးေရးၿမိဳ႕ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းကေပးလိုက္တဲ့ ၂ ထပ္ ဘာဘူေစာင္ကို တထည္ ေအာက္ခံ၊ တထည္ျခံဳၿပီး မဏိပူေဆာင္းညကို အံတုေကြးခဲ့ရတယ္။ စည္းကမ္းထိမ္းသိမ္းေရးမွဴး ကိုၿဂိဳလ္တု (ကြယ္လြန္) ရဲ႕ တရႊီရႊီ၀ီဇီမႈတ္သံနဲ႔ ထၾကထၾကဆိုတဲ့အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ကမန္းကတန္းထၾကတယ္။ တပ္စု ၄ စု ခဲြၿပီး ကိုယ္႔အ စုနဲ႔ကိုယ္ တန္းစီဖို႔ အသင့္ျပင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေစာင္ေခါက္နည္း၊ အိပ္ရာသိမ္းနည္းေတြကို ကိုယ့္လူေတြကပဲ စနစ္ က်ေအာင္သင္ေပးထားတယ္။ ဖိနပ္ေတြကို ကိုယ့္တပ္စုနဲ႔ကို ညီညီညာညာ ခၽြတ္ခိုင္းတယ္။ မညီသူကိုအျပစ္ေပး ဒိုက္ ထိုးခိုင္းတယ္။

လူကလည္းနည္း၊ စိတ္ဓာတ္ေတြကလည္းတက္ႂကြေနေတာ့ သိပ္ညီတယ္။ စည္းကမ္းအတိအက်လိုက္နာတယ္။ မနက္ အျပင္ထြက္တန္းစီေတာ့ ျမဴေတြပိတ္ေနတယ္။ ရာသီကေအးစိမ္႔ေနတယ္။ ေရခဲမွတ္နီးနီးပဲ။ တခါတေလ ေရခဲေအာက္ ထိေအးတယ္၊ အျပင္မွာ အက်ႌလွမ္းထားရင္ ေရခဲမႈံေတြတက္ၿပီး အက်ႌကခ်ပ္ျပားႀကီးလိုေတာင့္ေတာင့္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ ေနထြက္လာမွျပန္ေျခာက္တာ။ ယာယီအိမ္သာကလည္း က်င္းတူးၿပီး ၀ါးကပ္ထရံေလးပတ္လည္၀ိုင္းၿပီး ကာထားတာ။ ေယာက္က်ားတလံုး၊ မိန္းခေလးတလံုး။ မိန္းခေလးက၂ေယာက္ထဲ၊ ေယာက်ာၤးက ၃၀ ေက်ာ္။ အိမ္သာမေလာက္လို႔ သံဆူးႀကိဳးေလးအသာမၿပီး စကပ္ပင္ေတာထဲ စခန္းသြားၾကသူမ်ားတယ္။ စကပ္ေတာႀကီးကလည္း ထူထူထပ္ထပ္၊ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲဒီစကပ္ပင္ေတြ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ထင္းျဖစ္ကုန္တာပဲ။ အိမ္သာမေလာက္လို႔ ေတာထဲျဖစ္သလို သြားၾကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းရက္အေတာ္ၾကာတဲ့အခါ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ယင္ေကာင္ေတြ၊ ယင္ေကာင္ေတြ အရမ္းေပါလာတယ္။ ထမင္းခ်က္တဲ့ေနရာနဲ႔ အိမ္သာထဲတင္၊ ယင္ေတြလံုးခဲေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ညအိပ္ရင္ေတာင္ ယင္ ေကာင္ေတြက အနားမယူဘဲ အြန္ဂ်ဴတီဆင္းၿပီး မ်က္ႏွာနဲ႔ကိုယ္ေပၚနားၿပီး ႏွိပ္စက္္တာခံရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းေရးမွဴး ကိုၿဂိဳလ္တုက ယင္ေကာင္ ၁၀၀ ကို ဘီဒီေဆးလိပ္ (ကုလားေတြေသာက္ေလ့ရိွတဲ့ ပြတ္ခၽြန္းေဆးလိပ္ ေသးေသး) တလိတ္နဲ႔ ႏွိမ္နင္းတာေတာင္မကုန္ဘူး။ သိတ္မၾကာဘူး၊ ၀မ္းေရာဂါေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ ေတာ့ စိတ္ဓာတ္အႀကီးအက်ယ္က်ကုန္တယ္။ အဲဒါ ေနာက္ပိုင္းက်ျဖစ္လာတာေတြေပါ့။

တကယ္ေတာ့ အိႏိၵယအစိုးရက ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြကို လက္ခံေနပါၿပီလို႔ ကမၻာသိ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေၾကျငာ ခဲ့ေပမဲ့ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ဘာတခုမွ ႀကိဳတင္မစီစဥ္ထားပါဘူးဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္ေတြ ဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူဦးေရအရ ၂၀၀ ၀န္းက်င္ပဲ ရိွခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္တို႔တေတြကို အစာလံုေလာက္ေအာင္ မေကၽြးေမြး ဘူး၊ ေစာင္မလံုေလာက္ဖူး၊အိပ္စရာ၊ ေက်ာခင္းစရာေတာင္မလံုေလာက္ခဲ့ဘူး။ ေဆး၀ါးဆိုလည္းေ၀လာေ၀းပါ။ ဒီကိစၥ ေတြေနာက္ပိုင္းမွာ ေရးပါအံုးမယ္။

က်ေနာ္တို႔ဒုကၡသည္စခန္းရဲ႕ ေတာင္ကုန္းပတ္ပတ္လည္သံဆူးႀကိဳးနဲ႔ကာထားၿပီး အေနာက္ဖက္ထြက္ေပါက္မွာ ရြက္ဖ်င္ တဲ၂ လံုးနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ မဏိပူရစစ္သားေတြ ေစာင့္ေနတယ္။ သတိထားမိတာတခုက အိႏိၵယနယ္ျခားေစာင့္ လက္ နက္ကိုင္စစ္သားေတြေရာ၊ အခု ကင္းေစာင့္ မဏိပူရရဲေဘာ္ေတြေရာ သူတို႔ေသနပ္ကို သံႀကိဳးနဲ႔တုတ္ၿပီး ကိုယ့္ခါးနဲ႔တဲြ ခ်ည္ထားတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ခတ္ေနာက္ေနာက္ တမူးနယ္သားတေယာက္ကေတာ့ ဗမာေတြ ေသနတ္လုေျပးတတ္လို႔ပါ လို႔ ေျပာတယ္။ တိုက္ပဲြမွာက်ရင္ ကိုယ္႔လက္နက္ကို ရန္သူက အလြယ္တကူ ေကာက္ယူေျပးလို႔ မရေအာင္လို႔ ျဖစ္မွာပါ။

က်ေနာ္တို႔အားလံုး က်န္းမာေရးေလ႔က်င့္ခန္းေတြ တန္းစီလုပ္ၾကတယ္။ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာပဲ ပတ္ေျပးၾကတာ တပ္ မေတာ္က စစ္သားသစ္ေလ႔က်င့္ေရးစခန္းမွာ ေအာ္ဟစ္ေျပးသလိုေပါ့. “ဘာလုပ္ေနလဲ … ေလ႔က်င့္ေနတယ္၊ ဘာစိတ္ ဓာတ္လဲ ခြတ္ေဒါင္းစိတ္ဓာတ္၊ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ ျပည္သူ႔အတြက္”။

ဘိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေလ႔က်င့္ခန္းလုပ္ၿပီး ေမာေမာပမ္းပမ္းျဖစ္ေနေပမဲ့ ကသဲစစ္သားေတြက ထမင္းလာမပို႔ေသး။ ဗမာေတြက မြန္းမတည့္မီေန႔လည္စာ စားတတ္ေပမဲ့ သူတို႔က မြန္္းလဲြ ၁ နာရီေလာက္မွ ထမင္းစားတတ္တာ။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ၿပီးေနာက္တရက္ထိ သူတို႔ခ်က္ျပဳတ္တာပဲ စားရတယ္။ အိုးခြက္၊ ပန္းကန္နဲ႔ ရိကၡာကိစၥ စီစဥ္လို႔မၿပီးတာမို႔ပါ။

မွတ္မွတ္ရရ ရိွေနတာတခ ုေျပာရအံုးမယ္။ ညက်ေတာ့ လူႀကီးေတြက ထမင္းအရင္စားတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ဆရာဦးေရႊ ထူး (မႏၱေလး) ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦး (ယခု မဏိပူရ၊ သၾကၤန္သံခ်ပ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာဆရာျမတ္ထက္) ပန္းခ်ီစစ္ၿငိမ္း ေအး (ယခုအေမရိကား) စာေရးဆရာ ေကာလ္ထန္ေမာရိယယ္လ္ (ကြယ္လြန္) နဲ႔ မန္းေဆးတကၠသိုလ္က ကိုဘရန္ (ကိုသိန္းေဌး-အေမရိကား) ေက်ာ္ေက်ာ္ထြဋ္ (အေမရိကား) တို႔ကို ဦးစီးအဖဲြ႔ေခါင္းေဆာင္တင္ထားတာ သူတို႔က အရင္ စားတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕အျပင္မွာ မီးလံႈေနရင္း ဆရာထူးက“ေမာင္ညိဳေရ.. ေသာက္ေရျပတ္ေနတယ္၊ သြား ခတ္လိုက္ပါအံုးကြာ” လို႔ ခိုင္းလို႔ ေရပံုး ၂ ပံုးဆဲြၿပီး အိမ္သာေနာက္ဖက္ ကြန္ဂရစ္ေရေလွာင္ကန္ေလးထဲက ေရသြားဆဲြ တယ္။

က်ေနာ္က မ်က္မွန္သမား၊ ညႀကီးဆိုေတာ့သိပ္လည္း မျမင္ရဘူး။ ေရေပၚေပါေလာေပၚေနတဲ့ အမႈိက္သရိုက္ေတြရွင္းၿပီး ေသာက္ေရဆဲြလာတယ္။ ဦးစီးအဖဲြ႔ထမင္းစားၿပီး ေရေသာက္တယ္။ ကသဲေတြကလည္း ေသာက္ၾကတယ္။ ေရျပတ္ သြားလို႔ ေနာက္ထပ္ေရသြားဆဲြဖို႔ အိမ္သာေနာက္သြားေတာ့ ဆရာထူးက “ေမာင္ညိဳ..မင္းဘယ္ကေရသြားခတ္မွာတုန္း” လို႔ ေမးတယ္။

“အိမ္သာေနာက္ကေရေလွာင္ကန္ေလ” လို႔ ေျဖေတာ့ “အာ..လခြီးမွပဲ..သြားပါၿပီကြာ” လို႔ေျပာၿပီး ထြီထြမ္နဲ႔ တံေတြးေထြး ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္လည္းေၾကာင္သြားတယ္။ အားလံုးက“ခ်ီးေရေတြ..ခ်ီးေရေတြ”နဲ႔ တ၀ါး၀ါးဟားၿပီး ၀ိုင္းေအာ္တယ္။
ဆရာထူးက “သြားသြား ပံုးထဲကေရေတြ ျမန္ျမန္သြန္ ေသခ်ာသြားေဆး၊ ၀မ္းေရာဂါေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ ဒုကၡပဲကြာ” လို႔ ညည္းတယ္။

မတတ္ႏိုင္ဘူးလက္လြန္သြားၿပီ။ အမွန္က ညေနပိုင္းမွာ ေရတိုင္ကီေတြေရာက္လာလို႔ ေသာက္ေရသံုးေရကို နဂိုကသံုး တဲ့ အိမ္သာမိလႅာေရေလွာင္ကန္အသစ္ကို မသံုးေတာ့ဘဲ အသစ္ေရာက္တဲ့ ေရတိုင္ကီႀကီးေတြပဲ သံုးတာျဖစ္တယ္။ တခါးပိတ္ထားတဲ့ အိမ္သာအသစ္ႀကီးကိုလည္း အသံုးျပဳႏိုင္ၿပီလို႔ ညေနကပဲ ဖြင့္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ ေယာက္နဲ႔ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕ေစ်းဦးေပါ့က္ဆိုၿပီး အခင္းႀကီးအခင္းေလးေတြ သြားၿပီးၾကၿပီ။ ေနာင္အခါ သတင္း ေထာက္ျဖစ္မယ့္ က်ေနာ္က အဲဒီ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းကို မရလိုက္ဘူး။

ဒါနဲ႔ မိလႅာကန္ထဲကေရခတ္ၿပီး ဦးစီးအဖဲြ႔ကိုသြားတိုက္မိတာ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း က်ေနာ႔နာမည္လည္း လအတန္ၾကာထိ ကိုညိဳ ကေန “အီးညိဳ”လို႔ ေျပာင္းသြားတယ္။ တခါတေလ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြျပန္ေျပာတိုင္း က်ေနာ့္ကို ေရခတ္ ကူေပးတဲ့ ကိုေအာင္ဆန္းလင္း (ကေလးၿမိဳ႕၊ယခု ၾသစေတးလ်) က “ကိုညိဳေရ.. အဲဒီတုန္းက ခင္ဗ်ား ေခါင္းေဆာင္ ေတြကို ခ်ီးေရတိုက္ၿပီး နာမ္ႏွိမ္လိုက္လို႔ျဖစ္မယ္၊ ေနာက္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ခ်င္းလည္းမတဲ့၊ အဖဲြ႔လည္းကဲြေတာ့တာ ပဲေလ” လို႔ ေျပာတယ္။ ေဒါက္တာဘရမ္ဆိုရင္.. ႏွစ္အတန္ၾကာထိက်ေနာ့္ကို “ခ်ီးညိဳ..ခ်ီးညိဳ” နဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေခၚတုန္း..။

ကိုညိဳ (ေအာ္စလို)

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၄)

                 
“ေ၀း.. ေဟး.. ေရႊ၀ါဖူး.. ေရသဘင္မ႑ပ္ႀကီးက ႀကိဳဆိုပါတယ္… ပြမ္..ပြမ္.. ေရွ႕ကကားလမ္းေတြ မပိတ္ဆို႔ပါနဲ႔”
“မိီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ပက္တာေလာက္ေတာ့.. ရီတာေပါ့.. ရီတာေပါ့”
“ျမနႏၵာ.. ေနညိဳညိဳ ေရခတ္သမ္းေတာ့ ေရႊမန္းေတာင္ရိပ္.. တူတူခိုမယ္..ပ်ဳိျဖဴေတြရယ္”
“ပက္ၾကေဟ့.. ပက္ၾကေဟ့ .. ဟိုေကာင္မေလး မလြတ္ေစနဲ႔” 

၀ါးေတာႀကီးတခုလံုး က်ေနာ္တို႔အသံေတြ ဟိန္းေနတယ္။ ေခ်ာင္းေရေတြကို လက္၀ါးနဲ႔ခတ္ပက္သူေတြ၊ ေျခကန္ပက္သူ ေတြနဲ႔ ေရစက္ေရမႊားေတြက ၀ါးကြပ္ျပစ္ေတြကို ရဲႊရဲႊစိုလို႔ ..။

“ပြမ္ပြမ္ပြမ္..သၾကၤန္ကားႀကီးလာေနၿပီ.. သၾကၤန္အလွျပကားႀကီး လာေနၿပီ”

ေအာင္ဆန္းလင္းနဲ႔ ၀င္းကိုတို႔ ေခ်ာင္းအလယ္က ေက်ာက္တံုးမဲႀကီးေပၚထိုင္ၿပီး သၾကၤန္ကားပံုစံေမာင္းေနတယ္၊ ပါးစပ္ ကလည္း သၾကၤန္သီခ်င္းေတြဆိုလို႔..။ အားလံုးက သၾကၤန္ထဲေရာက္ကုန္တယ္၊ တခဏအတြင္းအကုန္လံုး ရူးသြပ္ကုန္ တယ္၊ စိတ္ကိုလႊတ္ထားၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့ လူသူကင္းမဲ႔တဲ့ ေတာထဲက သၾကၤန္။ မိမိဖာသာ စိတ္ထင္ရာေအာ္ဟစ္ၿပီး သၾကၤန္အိပ္မက္ကို ကိုယ္စီမက္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ေတာႀကီးမ်က္မဲ ၀ါးပင္ေတြယွက္ႏြယ္ ေနတဲ့ေတာထဲက သၾကၤန္ကို အခုထိလြမ္းေနတံုး။ အဲဒီေန႔ကသၾကၤန္အတက္ေန႔။ တခ်ဳိ႕ကေပ်ာ္ တခ်ဳိ႕က လြမ္း၊ တခ်ဳိ႕ကငိုနဲ႔။ အဲဒီတုန္းက သၾကၤန္ကိုလြမ္းၿပီး စိတ္မထိမ္းနိုင္ေတာ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ကိုညြန္႔ႀကိဳင္၊ လူမင္းရွိန္၊ စစ္ကိုင္း ကိုျမင့္ေအးနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ ျမင့္၊ ဝဏၰတို႔ကေတာ့ အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ‘ဟိုဘက္ကမ္းကမ႑ပ္ကို သြားလိုက္အံုးမယ္ေဟ့လို႔ လက္ကေလးျပၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္၀င္သြားတာ မွတ္မိေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ရင္ဘတ္ထဲက သၾကၤန္ကိုအလြမ္းေတြနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ၿပီး ေတာ့ ေခ်ာင္းေရကိုကန္႔ၿပီး ငါးဖမ္းၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က ငါးခံုးမေလးေတြ ေက်ာက္ငါးေသးေသးေတြအျပင္ ေက်ာက္ တုန္းေအာက္က ငါးခူနဲ႔ ငါးရံ႕ ၃-၄ေကာင္ေတာင္ ဖမ္းမိၾကေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ ငါးျပဳတ္၊ ဂဏန္းလံုးနဲ႔၊ ယာခင္းထဲက ေရႊဖရံုသီး ခ်င္းျငဳတ္စပ္စပ္နဲ႔ သၾကၤန္ထမင္း၀ိုင္းေလး အခုထိ လြမ္းေကာင္းတံုး။

က်ေနာ္တို႔ ဘံုရမ္ရြာကိုေရာက္ၿပီး ေနာက္၂ရက္ အၾကာ မိုးေရးကိုလႊတ္လိုက္တဲ့ ဦးအာေလာက၊ ပူစီ(မံုရြာ)နဲ႔အတူ ထိန္ လင္း (ပန္းခ်ီ) နဲ႔ ဆရာမန္း (ေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္) တို႔ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူ ကုလားပဲ၊ ငါးပိ ရိကၡာေတြပါ လာတယ္။ ဆရာမန္းကို ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကိုယ့္ေခါင္းေဆာင္ကို အခုမွျမင္ဖူးတာ။ ဆရာမန္းရဲ႕ မ်က္နွာမွာ အထင္ရွားဆံုးက မ်က္လံုးနဲ႔ မ်က္ခံုးပဲ။ ဟသၤာတက သပိတ္ေခါင္းေဆာင္၊ ျပည္ခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးကာလ ေႁမြေဟာက္တပ္ရင္းရဲ႕ တပ္မွဴးရဲ႕ မ်က္လံုးကနည္းနည္းျပဴးၿပီး စူးရဲတယ္၊ မ်က္ခံုးကထူၿပီးအဖ်ားေတြက အေပၚကို ေကာ့ေနတယ္။ ဇာတ္ထဲက ဘီလူးမ်က္ခံုး၊ ဘီလူးမ်က္လံုးမ်ဳိး။ ၾကမ္းတမ္းမယ့္ ရက္စက္မယ့္ပံုပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူရဲ႕ ၾကမ္း တမ္းခက္ထန္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေဒါသထြက္တဲ့ဟန္ကို က်ေနာ္ေတာ့ တခါမွမေတြ႔လိုက္ဘူး။ မေတြ႔ဖူးဘူး။ သူေလသံ ေအးေအးနဲ႔ ေျပာတာ၊ သေဘာက်ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ရီေမာတာေတြပဲ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဆရာမန္းက က်ေနာ့ကို ေမာင္ညိဳလို႔ေခၚတယ္။ “မင္းက မ်က္မွန္ပုလင္းဖင္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး စစ္တိုက္နိုင္မယ့္ေကာ င္မဟုတ္ပါဘူး၊ ေရဒီယိုေအာ္ပေရတာပဲလုပ္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးပဲလုပ္” လို႔ ေျပာဖူးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး အေတာ္ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ မနွစ္က ဆရာမန္း အေမရိကားမွာ ေက်ာက္ကပ္ ၂ လံုးစလံုးမေကာင္းလို႔ ေက်ာက္ကပ္အလွဴ ခံတဲ့ သတင္းေတာ့ၾကားမိတယ္။ သူ႔ကို က်ဳိးစားဆက္သြယ္ေသးတယ္၊ မရဘူး။

ဆရာမန္းက ဘံုရမ္ရြာက က်ေနာ္တို႔ တည္းခိုရာ သူႀကီးအိမ္မွာပဲ အေျခအေနကိုရွင္းျပတယ္။ စခန္းကေတာ့ ပ်က္တဲ့သ ေဘာျဖစ္ေနၿပီ၊ လူေတြလည္း ဟိုတဖဲြ႔ဒီတဖဲြ႔ေကာက္သင္းေကာက္စုေနရတဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ဳိ႕ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္ကုန္ၿပီ၊ စစ္တပ္ကလည္း သတင္းရလို႔ေစာင့္ဖမ္းေနတယ္၊ စခန္းမွာ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦးတို႔နဲ႔ တျခားရဲေဘာ္ ၄-၅ ဆယ္ပဲ က်န္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းက ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕လည္း ေရာက္ေနၿပီ၊ (အဲဒီအခ်ိန္ ေက်ာက္ဆည္က ကိုသံဒုတ္ (မဲေဆာက္) နဲ႔ ကိုသံခဲ (ဥကၠ႒-ABSDF) တို႔ မိုးေရးကို ေရာက္ေနတယ္) အထဲက ဒီဘက္လာခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရိွေနေပမယ့္  ေလာေလာဆယ္ မလာဖို႔ အေၾကာင္းၾကားထားတယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အခုေခတ္လို ဆက္သြယ္ေရးကမေကာင္း၊ တယ္ လိီဖံုးေတာင္ ဆက္ရခက္ေတာ့ တေနရာနဲ႔ တေနရာ လူၾကံဳဆက္သားလႊတ္ၿပီး ဆက္သြယ္ရတာမို႔ သိပ္လည္းအႏၱရာယ္ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမန္းေျပာတာကေတာ့ ဒီမွာဆက္ၿပီးေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္၊ ေနမယ္ဆို သူဆက္ၿပီးဦး ေဆာင္မယ္၊ မေနခ်င္လို႔ ဗမာျပည္ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလည္း ျပန္လို႔ရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါအျမန္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ မိုးေရးကိုလာခဲ့ဖို႔ အဲဒီကေန ျပန္နိုင္ေအာင္ သူစီစဥ္ေပးမဲ႔အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ ဆရာမန္းျပန္သြားတယ္။ သူ႔လက္စြတ္ေလးေရာင္းၿပီး ၀ယ္လာတဲ့ ကုလားပဲ၊ ငပိနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ေဆး၀ါးေတြေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ထားခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရြာေရာက္ၿပီး ေနာက္တရက္မွာ ဒုကၡသည္စခန္းက ဒုတိယသုတ္အေနနဲ႔ ေတာထဲပို႔ခံရတဲ့ လူ ၇၀ ေက်ာ္ အုပ္ စုထဲက ကိုေက်ာ္သန္းတို႔အုပ္စု ၁၀ ေယာက္ေလာက္ က်ေနာ္တို႔ရြာ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း နယ္စပ္တေန ရာ (က်ေနာ္တို႔နဲ႔မတူတဲ့ေနရာ) ကို ပို႔လိုက္တာပဲ။ သူတို႔ထဲက ကိုသူရိန္ (ဗကသ) တို႔ကေတာ့ ဗမာျပည္ျပန္၀င္သြားၾက တယ္။ တသုတ္ၿပီးတသုတ္ အထဲျပန္၀င္သြားတာ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျဖတ္လာတံုး နီနီ သိန္း ခ်န္ေနခဲ့တဲ့ရြာေလးမွာ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔အဖဲြ႔နဲ႔ နီနီသိန္းေတြ႔ၿပီး ဒီရြာမွာ က်ေနာ္တို႔ရိွတဲ့အေၾကာင္း သိရတာလို႔ ေျပာျပတယ္။ သူတို႔ေျပာျပတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳတခုက စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ္တို႔ဆီအလာ ၀ါးေတာ တခုက ေခ်ာင္းေလးမွာခဏနားေနတံုး စစ္ဂ်ာကင္၀တ္လူ ၃ ေယာက္ကို ေတြ႔တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီ ၃ ေယာက္ထဲက တ ေယာက္က လာမိတ္ဆက္ေတာ့ ကိုယ့္ထဲက လူငယ္ေလးေတြက ေတာခိုဖို႔ထြက္လာတဲ့ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ စစ္အစိုးရကို လက္နက္နဲ႔ျပန္တိုက္ဖို႔ အိႏိၵယကိုလာအကူအညီေတာင္းတာျဖစ္တယ္လို႔ အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ေျပာေတာ့တာေပါ့။ လူစိမ္း၃ေယာက္ထဲက ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔နဲ႔ အသက္၄၀ အရြယ္တေယာက္က ထလာၿပီး သူတို႔က ၀ါးကုန္သည္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းရွင္းျပၿပီး သူတို႔ကို ၉၀က်ပ္တန္ ၂ရြက္ ေပးသြားတယ္လို႔ သိရတယ္။

ေနာက္မွ ျပန္သိရတာအဲဒီလူေတြက တမူးနဲ႔ကေလး-ကေလး၀တ၀ိုက္ နာမည္ႀကီးဓားျပေမာင္ေရႊ တို႔ဆိုတာပဲ။ ဓားျပက ေငြလွဴသြားတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ျပည္သူက ဘယ္ေလာက္ထိ ေမတၱာထား ၿပီး ကူညီေစာင့္ေရွာက္သလဲ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ မုန္းတီးရံြရွာသလဲဆိုတာ သက္ေသျပေနတာေပါ့။

ဓားျပဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔အဖဲြ႔ထဲက ဂိုင္စီ (ေအာင္သန္႔မင္း-ကေနဒါ) တို႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးကလည္း အဲဒီေခတ္ကာလ အေျခအေနတခုမို႔ ဒီေနရာမွာေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဂိုင္စီတို႔က ၈၈ အာဏာသိမ္းၿပီး ၃ ပတ္ေလာက္အၾကာ လမ္း ေၾကာင္းရွာရင္း ကေလးဘက္ကားနဲ႔တက္အလာၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ တေနရာ ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကားကို ဓား လြတ္ေတြကိုင္ထားတဲ့ လူတစု လမ္းကျဖတ္တားတယ္။ ဓားျပေခါင္းေဆာင္က တူမီးေသနတ္နဲ႔ ကားေပၚမွာ ဆန္ပါလား လို႔ ေရးႀကီးသုတ္ျဖာနဲ႔ ေမးသတဲ့။ ကားေပၚမွာပါတဲ့လူေတြက သူတို႔ပါလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ လက္စြတ္၊ လက္ေကာက္ေတြ ကို ေပးဖို႔ ခၽြတ္ေနၿပီ။ ကားသမားက ဆန္တအိပ္ပါလာတယ္ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီဆန္အိပ္ကို ဆဲြထုတ္ၿပီး ထမ္းသြားၾကတယ္။ ဘာပိုက္ဆံ၊ လက္၀တ္လက္စားမွမယူသြားဘူး။ ဓားျပေတြက ဘိနပ္ေတာင္မပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဓားျပအစစ္ေတြ မႈတ္ဘူး၊ အနီးအနားရြာက လယ္သမားေတြ၊ စားစရာဆန္ျပတ္လို႔ ဆန္အိပ္ဓားျပတိုက္တာျဖစ္တယ္။ ဂိုင္စီေျပာျပတာခု ထိစိတ္ထဲမေကာင္းတာ ရိွေသးတယ္။ “ဓားျပေတြက က်ေနာ္လက္ပတ္နာရီေလးခၽြတ္ေပးတာလည္း မယူသြားဘူး၊ ေျပာ သြားေသးတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔က ဆန္ပဲလိုတာပါ၊ ရြာမွာ ခေလးေတြနဲ႔ မိန္းမေတြ အခုထိဘာမွ မစားရေသးဘူး၊ သာဓုပါဗ်ာ..တဲ့” က်ေနာ္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးအေပၚ သိတ္ခံစားရလြန္းလို႔ ေရဒီယိုဇာတ္လမ္းေလး ေတာင္ ေရးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။

ဘံုရမ္ရြာမွာ ၃ ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ဒီမွာဆက္ေနဖို႔မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း၊ မဏိပူရ စစ္တပ္ကလည္း ေနာက္က လိုက္ရွာေနတဲ့အေၾကာင္း ရြာသူႀကီးက ေျပာတယ္။ သူႀကီးက ရြာနဲ႔အလွမ္းေ၀းၿပီး အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့ လွ်ဳိႀကီး တခုမွာ ယာယီသြားခိုေနဖို႔၊ အဲဒီမွာ ေတာင္ယာခင္းေတြလည္းရိွတာမို႔ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ အမ်ဳိးသမီး၂ေယာက္ကိုေတာ့ (မအိ၊ မစန္းပြီး) ရြာမွာပဲေနခဲ့ေစလိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဳိကာနဲ႔ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕လည္း ျပည္ ေတာ္ျပန္၀င္သြားတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ သူတို႔နဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္အနည္းငယ္ေလာက္က မႏၱေလးက က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းဂ်ဳိကာရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာေလးေတြ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ တခ်ဳိ႕မွာေတြ႔ရေတာ့ အေတာ္ပီတိျဖစ္မိတယ္။ ေတာ္လွန္သူဆိုတာ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ျပည္သူေတြ အက်ဳိးရိွေစဖို႔၊ ျပည္သူေတြကိုမ်က္နွာမူတဲ့ကိုယ္တတ္္နိုင္တဲ့ အလုပ္ (ေသးသည္ျဖစ္ေစ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းသည္ျဖစ္ေစ) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လုပ္ေနရမယ္မဟုတ္လား။ “ငါတို႔ နိုင္သေလာက္ လုပ္ၿပီးၿပီ၊ ေတာ္ၿပီ၊ ေနာက္လူေတြ ဆက္လုပ္လိမ့္မယ္” ဆိုၿပီး ထိုင္ေနလည္း ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေတာ္လွန္သူတိုင္းကို အဲလုိမေနေစခ်င္ဘူး။ ရံႈးသည္ျဖစ္ေစ နိုင္သည္ျဖစ္ေစ ၿပီး ဆံုးတဲ့အထိ၊ မေရာက္ေသးလည္း ေရာက္တဲ့အထိ ဇဲြနဲ႔ မေလွ်ာ႔တမ္း၀ီရိယနဲ႔ သြားဖို႔လိုတယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ေျပာဖူးတယ္။

ေတာင္ေတြတေတာင္ၿပီးတေတာင္၊႐ိႈေတြတေျမႇာင္ၿပီးတေျမႇာင္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးသြားၾကတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ ေၾကကဲြစိတ္ေတြနဲ႔။ ထိုင္းနယ္စပ္သြားရတာမွ လက္နက္ေလး ကိုင္ရအံုးမယ္၊ အခုေတာ့ လက္နက္ မကိုင္ရယံုမက လူ လည္း ေခြးေနရာမရ ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘာကိုေဒါသထြက္ရမွန္းလည္းမသိ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကာလေတြက မဏိပူရမွာ ခဲြထြက္ေရးလက္နက္ကိုင္ သူပုန္အဖဲြ႔ေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနတယ္။ ဇိုမီးသူပုန္၊ နာဂသူပုန္၊ ကူကီးသူပုန္၊ ကသည္းသူပုန္ ေတြေျခခ်င္းလိမ္ေနတာ။ မဏိပူရ အာဏာပိုင္ေတြက အေစာပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ စခန္းကိုလာတဲ့ သတင္းေထာက္တေယာက္စ နွစ္ေယာက္စနဲ႔ ေတြ႔တိုင္း “က်ေနာ္တို႔လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ အျပင္ထြက္ လာတာ ျဖစ္တယ္၊ လက္နက္အားကိုးတဲ့ အစိုးရ ေၾကာက္တဲ့အရာဟာ လက္နက္ပဲျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့အယူအဆကို ထုတ္ေျပာေလ႔ရိွတယ္။ ဒါကို မဏိပူရအာဏာပိုင္ေတြက စိုးရိမ္တယ္။ လက္နက္ကိုင္ခ်င္ေနသူေတြ သူတို႔ဆီက သူပုန္ အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းသြားမွာစိုးရိမ္တယ္။ ရႈတ္ကုန္မွာကို မလိုလားဟန္တူတယ္။ တကယ္ေတာ့ မဏိပူရက အင္အားႀကီး တဲ့ ခဲြထြက္ေရး လက္နက္ကိုင္ေတြဆိုတာကလည္း ကခ်င္ျပည္နယ္သြားၿပီး KIA ထံက သင္တန္းသြားတက္ၾကရတာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္နဲ႔ မဏိပူရေထာင္ထဲမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကသဲေျမေအာက္သူပုန္ေတြဟာ ျမန္မာစကားကို ေျပာ တတ္လို႔ စပ္စုၾကည့္ေတာ့ အားလံုးလိုလိုက KIA သင္တန္းဆင္းေတြ။ က်ေနာ္တို႔တေတြကို နယ္စပ္က ျမန္မာျပည္ထဲ ေမာင္းတာ မျပန္ဘဲ မဏိပူနယ္ေျမထဲရိွေနတာဟာ မဏိပူရအာဏာပိုင္ေတြအတြက္ စိုးရိမ္စရာျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ မဏိပူ ရ ရိုင္ဖယ္တပ္က က်ေနာ္တို႔ကိုျပန္ၿပီး ေျခရာခံတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆိုၿပီး လိုက္ရွာတယ္။ သူတို႔ရွာတဲ့ သတင္းကိုရြာသူႀကီးကၾကားလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေတာထဲသြားခိုခိုင္းတာ ျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဧၿပီလပထမပတ္ (သၾကၤန္မတိုင္ခင္ တပတ္ေက်ာ္မွာ) ေတာထဲေျပာင္းေနၾကတယ္။ ဘံုရမ္ရြာ လမ္း ျပတေယာက္ အကူအညီနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ခိုလႈံရမဲ႔ လွ်ဳိတခုကိုေရာက္တယ္။ ေနရာေလးကေကာင္းတယ္။ ေတာင္ယာ ေတာေလးနဲ႔လည္းနီးတယ္။ ေခ်ာင္းေလးတခုလည္း ျဖတ္စီးေနတယ္။ ထူထဲတဲ့ ၀ါးေတာႀကီးပဲ။ နည္းနည္းေတာ့စိမ့္ တယ္။ ေအးတယ္။ စခန္းခ်မဲ့လွ်ဳိထဲ က်ေနာ္တို႔ေရာက္ေတာ့ မိုးမခ်ဳပ္ေသးေပမဲ့ေတာင္ေတြနဲ႔ကြယ္လို႔ ေနေရာင္မရေတာ့ ဘူး။ ထမင္းအိုးမရိွဘူး၊ ၀ါးဆစ္ပိတ္ခုထဲ ဆန္နဲ႔ေရေရာထည့္ၿပီး ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေတာက္လိုမ်ဳိး မီးၿမိႇဳက္တယ္။ က်ေနာ့္၀ါးကေတာ့ မီးတူးထမင္းတပိုင္း၊ မနပ္တာတပိုင္း၊ ဆန္တပိုင္းပဲရတယ္။ ကိုယ့္၀ါးက်ည္ေတာက္နဲ႔ကိုယ္ေပါ့၊ က်ေနာ္ မီးကၽြမ္းထမင္းေတြစားတာျမင္ေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕က ရဲေဘာ္ေတြ သူတို႔ထမင္းမွ်ေကၽြးတယ္။ ညက်ေတာ့ အဲဒီ၀ါးေတာထဲမွာပဲ အိပ္ဖို႔ျပင္တယ္။ ေျမကို ယက္ၿပီးက်င္းနည္းနည္းတူးေတာ့ ေအာက္က ေျမကေႏြးေတးေတးေလး။ လံုခ်ည္အေဟာင္းတထည္ကိုခင္းၿပီး ပါလာတဲ့ေစာင္ပါးေလးျခံဳၿပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ပင္ပမ္းေတာ့ အိပ္လို႔လည္းေကာင္း။ ေတာထဲကေက်းငွက္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ႏိုးလာတယ္။ မနက္ ၅ ခဲြေလာက္မွာ အားလံုးထၿပီး ေခ်ာင္းမွာ မ်က္နွာသစ္ တယ္။ “ကိုညိဳ ခင္ဗ်ားမ်က္နွာေတြ ေရာင္ေနတယ္၊ ဘာျဖစ္တာလဲ” လို႔ ကေလးက ကိုထြန္းၾကည္က ေမးတယ္၊ က်ေနာ္ ေရၿငိမ္ေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရစပ္ဘက္ ကိုယ့္႐ုပ္သြင္ ကိုယ္ျပန္ၾကည္႔ၿပီး အံ့ၾသသြားတယ္။ က်ေနာ့မ်က္နွာေတြ ခတ္အမ္းအမ္း ျဖစ္ေနတယ္၊ ေဖာေယာင္ေနတယ္။ “ေျမကိုင္တာေနမွာေပါ့၊ ေအာက္က၀ါးကပ္ခင္းမအိပ္ဘူးလား” လို႔ ေတာတြင္း အ ေတြ႔အၾကံဳရိွတဲ့ ကေလးနယ္က ကိုစိန္ေအး ေျပာမွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ေျမႀကီးမွာ တညလံုး အခင္းမ ပါဘဲအိပ္ရင္ အခုလိုျဖစ္တတ္တာကို သတိထားမိတယ္။ ေနာက္တေန႔ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေခ်ာင္းတဖက္ ၀ါးေတာခပ္ စိတ္စိတ္ရိွၿပီး ေတာင္ကုန္းေတြနဲ႔ေလကြယ္တဲ့ေနရာကို အားလံုးကိုေရႊ႕တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးလည္း အင္အား ၃၀ ေက်ာ္ပဲရိွေတာ့တာ။

တရက္ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးရြာထဲကို ရိကၡာဆန္သြားသယ္တဲ့ ကိုအဲႀကီးနဲ႔ ကိုထြန္းၾကည္တို႔ ဆန္အိပ္သယ္ၿပီး ေရးႀကီးသုတ္ျဖာ နဲ႔ အားလံုးလူစုၾကေဟ့၊ ျမန္ျမန္၊ ျမန္ျမန္လို႔ ေဆာ္ၾသတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဘာမ်ားအေရးသလဲဆိုၿပီး စိတ္တထင့္ထင့္ နဲ႔ေပါ့။ ကိုအဲႀကီးက က်ေနာ္တို႔ ဒီကေန႔ သတိနဲ႔ေနၾကဖို႔၊ မေန႔ညက ရြာထဲကို ကသဲစစ္သားေတြ ေရာက္လာၿပီး မစန္းပြီး နဲ႔ မအိတို႔ ၂ ေယာက္လံုးကို ရိုက္နွက္ၿပီး ဖမ္းဆီးသြားတဲ့အေၾကာင္း ရြာသူႀကီးက သတိနဲ႔ေနထိုင္ဖို႔ ရြာထဲျပန္မလာၾကဖို႔ သတိေပးတယ္လို႔ ျပန္ရွင္းျပတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ၀ါးေတာစခန္းဟာ ရြာနဲ႔ အေတာ္ေ၀းတဲ့ ႐ိႈႀကီးထဲမွာမို႔ စိတ္မပူရ ေပမဲ့ အဲဒီညက စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့တယ္။

သိပ္မၾကာဘူး မိုးေရးက ဆရာမန္းကလည္း အားလံုးမိုးေရးၿမိဳ႕ေပၚလာခဲ့ဖို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္းတလနီးပါး ခိုလံႈခဲ့တဲ့ ၀ါးေတာႀကီးကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ နႈတ္ဆက္ၿပီး မိုးေရးၿမိဳ႕ကိုျပန္ခ်ီတက္လာၾကတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားမိတာတခုက စိတ္ခံစားမႈက ထံုတံုတံု ျဖစ္ေနတယ္။ စက္ရုပ္တခုလိုပဲ ဘာမွလည္း ေလးေလးနက္နက္ မစဥ္း စားခ်င္ေတာ့ဘူး။ မိုးေရးကိုသြားနိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေတာင္းဆိုသပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္။ နယ္စပ္ကို ပို႔ၿပီး ေမာင္းနွင္ခံရတယ္၊ ေတာထဲမွာေျပးလႊားေနထိုင္ရတယ္။ အမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူ၊ စကားလည္းမတူတဲ့ တိုင္းတပါးက ေတာင္ေပၚတိုင္းရင္းေတြက က်ေနာ္တို႔ကို မိသားစုလို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ ေမတၱာေတြျပခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ သိပ္ကိုလံုျခံဳခဲ့တယ္၊ လြတ္လပ္ခဲ့တယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္ဇာတိနိုင္ငံနဲ႔ ပိုၿပီးနီးတဲ့အရပ္ေဒသကို သြားရေတာ့မယ္။ စိတ္ထဲ ေလးလံေနတယ္။ မတက္ႂကြဘူး၊ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူး။

ဘယ္ေလာက္မ်ား သဘာ၀မက်လိုက္သလဲဆို ကိုယ့္နိုင္ငံနဲ႔ေ၀းလံၿပီး ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲ ေနရတာက လြတ္လပ္ တယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္လို႔ခံစားေနရၿပီးကိုယ့္ ေမြးရပ္နိုင္ငံနဲ႔ အနီးဆံုးကို ျပန္သြားမွာကိုေတာ့ သားရဲ တြင္းထဲ ခုန္ဆင္းရေတာ့မလို ေၾကာက္ရံြ႕ေနရတယ္။ မေပ်ာ္ဘူး၊ ပူပန္စိုးရိမ္စိတ္ ရိွေနတယ္။ တခါတခါ ေလာကႀကီးဟာ ဟားတိုက္ရီေမာလိုက္ဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အလဲြလဲြအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြနဲ႔ပါလား…။

ကိုညိဳ။
၂ ဧၿပီ ၂၀၁၃

သူတို႔ေခၚေတာ့ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၄)

                   
“ေ၀း.. ေဟး.. ေရႊ၀ါဖူး.. ေရသဘင္မ႑ပ္ႀကီးက ႀကိဳဆိုပါတယ္… ပြမ္..ပြမ္.. ေရွ႕ကကားလမ္းေတြ မပိတ္ဆို႔ပါနဲ႔”
“မိီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ပက္တာေလာက္ေတာ့.. ရီတာေပါ့.. ရီတာေပါ့”
“ျမနႏၵာ.. ေနညိဳညိဳ ေရခတ္သမ္းေတာ့ ေရႊမန္းေတာင္ရိပ္.. တူတူခိုမယ္..ပ်ဳိျဖဴေတြရယ္”
“ပက္ၾကေဟ့.. ပက္ၾကေဟ့ .. ဟိုေကာင္မေလး မလြတ္ေစနဲ႔” 

၀ါးေတာႀကီးတခုလံုး က်ေနာ္တို႔အသံေတြ ဟိန္းေနတယ္။ ေခ်ာင္းေရေတြကို လက္၀ါးနဲ႔ခတ္ပက္သူေတြ၊ ေျခကန္ပက္သူ ေတြနဲ႔ ေရစက္ေရမႊားေတြက ၀ါးကြပ္ျပစ္ေတြကို ရဲႊရဲႊစိုလို႔ ..။

“ပြမ္ပြမ္ပြမ္..သၾကၤန္ကားႀကီးလာေနၿပီ.. သၾကၤန္အလွျပကားႀကီး လာေနၿပီ”

ေအာင္ဆန္းလင္းနဲ႔ ၀င္းကိုတို႔ ေခ်ာင္းအလယ္က ေက်ာက္တံုးမဲႀကီးေပၚထိုင္ၿပီး သၾကၤန္ကားပံုစံေမာင္းေနတယ္၊ ပါးစပ္ ကလည္း သၾကၤန္သီခ်င္းေတြဆိုလို႔..။ အားလံုးက သၾကၤန္ထဲေရာက္ကုန္တယ္၊ တခဏအတြင္းအကုန္လံုး ရူးသြပ္ကုန္ တယ္၊ စိတ္ကိုလႊတ္ထားၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့ လူသူကင္းမဲ႔တဲ့ ေတာထဲက သၾကၤန္။ မိမိဖာသာ စိတ္ထင္ရာေအာ္ဟစ္ၿပီး သၾကၤန္အိပ္မက္ကို ကိုယ္စီမက္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ေတာႀကီးမ်က္မဲ ၀ါးပင္ေတြယွက္ႏြယ္ ေနတဲ့ေတာထဲက သၾကၤန္ကို အခုထိလြမ္းေနတံုး။ အဲဒီေန႔ကသၾကၤန္အတက္ေန႔။ တခ်ဳိ႕ကေပ်ာ္ တခ်ဳိ႕က လြမ္း၊ တခ်ဳိ႕ကငိုနဲ႔။ အဲဒီတုန္းက သၾကၤန္ကိုလြမ္းၿပီး စိတ္မထိမ္းနိုင္ေတာ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ကိုညြန္႔ႀကိဳင္၊ လူမင္းရွိန္၊ စစ္ကိုင္း ကိုျမင့္ေအးနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ ျမင့္၊ ဝဏၰတို႔ကေတာ့ အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ‘ဟိုဘက္ကမ္းကမ႑ပ္ကို သြားလိုက္အံုးမယ္ေဟ့လို႔ လက္ကေလးျပၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္၀င္သြားတာ မွတ္မိေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ရင္ဘတ္ထဲက သၾကၤန္ကိုအလြမ္းေတြနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ၿပီး ေတာ့ ေခ်ာင္းေရကိုကန္႔ၿပီး ငါးဖမ္းၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က ငါးခံုးမေလးေတြ ေက်ာက္ငါးေသးေသးေတြအျပင္ ေက်ာက္ တုန္းေအာက္က ငါးခူနဲ႔ ငါးရံ႕ ၃-၄ေကာင္ေတာင္ ဖမ္းမိၾကေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ ငါးျပဳတ္၊ ဂဏန္းလံုးနဲ႔၊ ယာခင္းထဲက ေရႊဖရံုသီး ခ်င္းျငဳတ္စပ္စပ္နဲ႔ သၾကၤန္ထမင္း၀ိုင္းေလး အခုထိ လြမ္းေကာင္းတံုး။

က်ေနာ္တို႔ ဘံုရမ္ရြာကိုေရာက္ၿပီး ေနာက္၂ရက္ အၾကာ မိုးေရးကိုလႊတ္လိုက္တဲ့ ဦးအာေလာက၊ ပူစီ(မံုရြာ)နဲ႔အတူ ထိန္ လင္း (ပန္းခ်ီ) နဲ႔ ဆရာမန္း (ေဒါက္တာမန္းျမင့္ဆိုင္) တို႔ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူ ကုလားပဲ၊ ငါးပိ ရိကၡာေတြပါ လာတယ္။ ဆရာမန္းကို ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကိုယ့္ေခါင္းေဆာင္ကို အခုမွျမင္ဖူးတာ။ ဆရာမန္းရဲ႕ မ်က္နွာမွာ အထင္ရွားဆံုးက မ်က္လံုးနဲ႔ မ်က္ခံုးပဲ။ ဟသၤာတက သပိတ္ေခါင္းေဆာင္၊ ျပည္ခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးကာလ ေႁမြေဟာက္တပ္ရင္းရဲ႕ တပ္မွဴးရဲ႕ မ်က္လံုးကနည္းနည္းျပဴးၿပီး စူးရဲတယ္၊ မ်က္ခံုးကထူၿပီးအဖ်ားေတြက အေပၚကို ေကာ့ေနတယ္။ ဇာတ္ထဲက ဘီလူးမ်က္ခံုး၊ ဘီလူးမ်က္လံုးမ်ဳိး။ ၾကမ္းတမ္းမယ့္ ရက္စက္မယ့္ပံုပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူရဲ႕ ၾကမ္း တမ္းခက္ထန္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေဒါသထြက္တဲ့ဟန္ကို က်ေနာ္ေတာ့ တခါမွမေတြ႔လိုက္ဘူး။ မေတြ႔ဖူးဘူး။ သူေလသံ ေအးေအးနဲ႔ ေျပာတာ၊ သေဘာက်ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ရီေမာတာေတြပဲ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဆရာမန္းက က်ေနာ့ကို ေမာင္ညိဳလို႔ေခၚတယ္။ “မင္းက မ်က္မွန္ပုလင္းဖင္ႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး စစ္တိုက္နိုင္မယ့္ေကာ င္မဟုတ္ပါဘူး၊ ေရဒီယိုေအာ္ပေရတာပဲလုပ္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးပဲလုပ္” လို႔ ေျပာဖူးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး အေတာ္ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ မနွစ္က ဆရာမန္း အေမရိကားမွာ ေက်ာက္ကပ္ ၂ လံုးစလံုးမေကာင္းလို႔ ေက်ာက္ကပ္အလွဴ ခံတဲ့ သတင္းေတာ့ၾကားမိတယ္။ သူ႔ကို က်ဳိးစားဆက္သြယ္ေသးတယ္၊ မရဘူး။

ဆရာမန္းက ဘံုရမ္ရြာက က်ေနာ္တို႔ တည္းခိုရာ သူႀကီးအိမ္မွာပဲ အေျခအေနကိုရွင္းျပတယ္။ စခန္းကေတာ့ ပ်က္တဲ့သ ေဘာျဖစ္ေနၿပီ၊ လူေတြလည္း ဟိုတဖဲြ႔ဒီတဖဲြ႔ေကာက္သင္းေကာက္စုေနရတဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ဳိ႕ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္ကုန္ၿပီ၊ စစ္တပ္ကလည္း သတင္းရလို႔ေစာင့္ဖမ္းေနတယ္၊ စခန္းမွာ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ဦးတို႔နဲ႔ တျခားရဲေဘာ္ ၄-၅ ဆယ္ပဲ က်န္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းက ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕လည္း ေရာက္ေနၿပီ၊ (အဲဒီအခ်ိန္ ေက်ာက္ဆည္က ကိုသံဒုတ္ (မဲေဆာက္) နဲ႔ ကိုသံခဲ (ဥကၠ႒-ABSDF) တို႔ မိုးေရးကို ေရာက္ေနတယ္) အထဲက ဒီဘက္လာခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရိွေနေပမယ့္  ေလာေလာဆယ္ မလာဖို႔ အေၾကာင္းၾကားထားတယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ အခုေခတ္လို ဆက္သြယ္ေရးကမေကာင္း၊ တယ္ လိီဖံုးေတာင္ ဆက္ရခက္ေတာ့ တေနရာနဲ႔ တေနရာ လူၾကံဳဆက္သားလႊတ္ၿပီး ဆက္သြယ္ရတာမို႔ သိပ္လည္းအႏၱရာယ္ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမန္းေျပာတာကေတာ့ ဒီမွာဆက္ၿပီးေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္၊ ေနမယ္ဆို သူဆက္ၿပီးဦး ေဆာင္မယ္၊ မေနခ်င္လို႔ ဗမာျပည္ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလည္း ျပန္လို႔ရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါအျမန္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ မိုးေရးကိုလာခဲ့ဖို႔ အဲဒီကေန ျပန္နိုင္ေအာင္ သူစီစဥ္ေပးမဲ႔အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ ဆရာမန္းျပန္သြားတယ္။ သူ႔လက္စြတ္ေလးေရာင္းၿပီး ၀ယ္လာတဲ့ ကုလားပဲ၊ ငပိနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ေဆး၀ါးေတြေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ထားခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရြာေရာက္ၿပီး ေနာက္တရက္မွာ ဒုကၡသည္စခန္းက ဒုတိယသုတ္အေနနဲ႔ ေတာထဲပို႔ခံရတဲ့ လူ ၇၀ ေက်ာ္ အုပ္ စုထဲက ကိုေက်ာ္သန္းတို႔အုပ္စု ၁၀ ေယာက္ေလာက္ က်ေနာ္တို႔ရြာ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း နယ္စပ္တေန ရာ (က်ေနာ္တို႔နဲ႔မတူတဲ့ေနရာ) ကို ပို႔လိုက္တာပဲ။ သူတို႔ထဲက ကိုသူရိန္ (ဗကသ) တို႔ကေတာ့ ဗမာျပည္ျပန္၀င္သြားၾက တယ္။ တသုတ္ၿပီးတသုတ္ အထဲျပန္၀င္သြားတာ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျဖတ္လာတံုး နီနီ သိန္း ခ်န္ေနခဲ့တဲ့ရြာေလးမွာ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔အဖဲြ႔နဲ႔ နီနီသိန္းေတြ႔ၿပီး ဒီရြာမွာ က်ေနာ္တို႔ရိွတဲ့အေၾကာင္း သိရတာလို႔ ေျပာျပတယ္။ သူတို႔ေျပာျပတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳတခုက စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ္တို႔ဆီအလာ ၀ါးေတာ တခုက ေခ်ာင္းေလးမွာခဏနားေနတံုး စစ္ဂ်ာကင္၀တ္လူ ၃ ေယာက္ကို ေတြ႔တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီ ၃ ေယာက္ထဲက တ ေယာက္က လာမိတ္ဆက္ေတာ့ ကိုယ့္ထဲက လူငယ္ေလးေတြက ေတာခိုဖို႔ထြက္လာတဲ့ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ စစ္အစိုးရကို လက္နက္နဲ႔ျပန္တိုက္ဖို႔ အိႏိၵယကိုလာအကူအညီေတာင္းတာျဖစ္တယ္လို႔ အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ေျပာေတာ့တာေပါ့။ လူစိမ္း၃ေယာက္ထဲက ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔နဲ႔ အသက္၄၀ အရြယ္တေယာက္က ထလာၿပီး သူတို႔က ၀ါးကုန္သည္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းရွင္းျပၿပီး သူတို႔ကို ၉၀က်ပ္တန္ ၂ရြက္ ေပးသြားတယ္လို႔ သိရတယ္။

ေနာက္မွ ျပန္သိရတာအဲဒီလူေတြက တမူးနဲ႔ကေလး-ကေလး၀တ၀ိုက္ နာမည္ႀကီးဓားျပေမာင္ေရႊ တို႔ဆိုတာပဲ။ ဓားျပက ေငြလွဴသြားတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ျပည္သူက ဘယ္ေလာက္ထိ ေမတၱာထား ၿပီး ကူညီေစာင့္ေရွာက္သလဲ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ မုန္းတီးရံြရွာသလဲဆိုတာ သက္ေသျပေနတာေပါ့။

ဓားျပဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔အဖဲြ႔ထဲက ဂိုင္စီ (ေအာင္သန္႔မင္း-ကေနဒါ) တို႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးကလည္း အဲဒီေခတ္ကာလ အေျခအေနတခုမို႔ ဒီေနရာမွာေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဂိုင္စီတို႔က ၈၈ အာဏာသိမ္းၿပီး ၃ ပတ္ေလာက္အၾကာ လမ္း ေၾကာင္းရွာရင္း ကေလးဘက္ကားနဲ႔တက္အလာၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ တေနရာ ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကားကို ဓား လြတ္ေတြကိုင္ထားတဲ့ လူတစု လမ္းကျဖတ္တားတယ္။ ဓားျပေခါင္းေဆာင္က တူမီးေသနတ္နဲ႔ ကားေပၚမွာ ဆန္ပါလား လို႔ ေရးႀကီးသုတ္ျဖာနဲ႔ ေမးသတဲ့။ ကားေပၚမွာပါတဲ့လူေတြက သူတို႔ပါလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ လက္စြတ္၊ လက္ေကာက္ေတြ ကို ေပးဖို႔ ခၽြတ္ေနၿပီ။ ကားသမားက ဆန္တအိပ္ပါလာတယ္ဆိုတာနဲ႔ အဲဒီဆန္အိပ္ကို ဆဲြထုတ္ၿပီး ထမ္းသြားၾကတယ္။ ဘာပိုက္ဆံ၊ လက္၀တ္လက္စားမွမယူသြားဘူး။ ဓားျပေတြက ဘိနပ္ေတာင္မပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဓားျပအစစ္ေတြ မႈတ္ဘူး၊ အနီးအနားရြာက လယ္သမားေတြ၊ စားစရာဆန္ျပတ္လို႔ ဆန္အိပ္ဓားျပတိုက္တာျဖစ္တယ္။ ဂိုင္စီေျပာျပတာခု ထိစိတ္ထဲမေကာင္းတာ ရိွေသးတယ္။ “ဓားျပေတြက က်ေနာ္လက္ပတ္နာရီေလးခၽြတ္ေပးတာလည္း မယူသြားဘူး၊ ေျပာ သြားေသးတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔က ဆန္ပဲလိုတာပါ၊ ရြာမွာ ခေလးေတြနဲ႔ မိန္းမေတြ အခုထိဘာမွ မစားရေသးဘူး၊ သာဓုပါဗ်ာ..တဲ့” က်ေနာ္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးအေပၚ သိတ္ခံစားရလြန္းလို႔ ေရဒီယိုဇာတ္လမ္းေလး ေတာင္ ေရးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။

ဘံုရမ္ရြာမွာ ၃ ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ဒီမွာဆက္ေနဖို႔မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း၊ မဏိပူရ စစ္တပ္ကလည္း ေနာက္က လိုက္ရွာေနတဲ့အေၾကာင္း ရြာသူႀကီးက ေျပာတယ္။ သူႀကီးက ရြာနဲ႔အလွမ္းေ၀းၿပီး အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့ လွ်ဳိႀကီး တခုမွာ ယာယီသြားခိုေနဖို႔၊ အဲဒီမွာ ေတာင္ယာခင္းေတြလည္းရိွတာမို႔ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ အမ်ဳိးသမီး၂ေယာက္ကိုေတာ့ (မအိ၊ မစန္းပြီး) ရြာမွာပဲေနခဲ့ေစလိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဳိကာနဲ႔ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕လည္း ျပည္ ေတာ္ျပန္၀င္သြားတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ သူတို႔နဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္အနည္းငယ္ေလာက္က မႏၱေလးက က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းဂ်ဳိကာရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာေလးေတြ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ တခ်ဳိ႕မွာေတြ႔ရေတာ့ အေတာ္ပီတိျဖစ္မိတယ္။ ေတာ္လွန္သူဆိုတာ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ျပည္သူေတြ အက်ဳိးရိွေစဖို႔၊ ျပည္သူေတြကိုမ်က္နွာမူတဲ့ကိုယ္တတ္္နိုင္တဲ့ အလုပ္ (ေသးသည္ျဖစ္ေစ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းသည္ျဖစ္ေစ) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လုပ္ေနရမယ္မဟုတ္လား။ “ငါတို႔ နိုင္သေလာက္ လုပ္ၿပီးၿပီ၊ ေတာ္ၿပီ၊ ေနာက္လူေတြ ဆက္လုပ္လိမ့္မယ္” ဆိုၿပီး ထိုင္ေနလည္း ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေတာ္လွန္သူတိုင္းကို အဲလုိမေနေစခ်င္ဘူး။ ရံႈးသည္ျဖစ္ေစ နိုင္သည္ျဖစ္ေစ ၿပီး ဆံုးတဲ့အထိ၊ မေရာက္ေသးလည္း ေရာက္တဲ့အထိ ဇဲြနဲ႔ မေလွ်ာ႔တမ္း၀ီရိယနဲ႔ သြားဖို႔လိုတယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ေျပာဖူးတယ္။

ေတာင္ေတြတေတာင္ၿပီးတေတာင္၊႐ိႈေတြတေျမႇာင္ၿပီးတေျမႇာင္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးသြားၾကတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ ေၾကကဲြစိတ္ေတြနဲ႔။ ထိုင္းနယ္စပ္သြားရတာမွ လက္နက္ေလး ကိုင္ရအံုးမယ္၊ အခုေတာ့ လက္နက္ မကိုင္ရယံုမက လူ လည္း ေခြးေနရာမရ ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘာကိုေဒါသထြက္ရမွန္းလည္းမသိ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကာလေတြက မဏိပူရမွာ ခဲြထြက္ေရးလက္နက္ကိုင္ သူပုန္အဖဲြ႔ေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနတယ္။ ဇိုမီးသူပုန္၊ နာဂသူပုန္၊ ကူကီးသူပုန္၊ ကသည္းသူပုန္ ေတြေျခခ်င္းလိမ္ေနတာ။ မဏိပူရ အာဏာပိုင္ေတြက အေစာပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ စခန္းကိုလာတဲ့ သတင္းေထာက္တေယာက္စ နွစ္ေယာက္စနဲ႔ ေတြ႔တိုင္း “က်ေနာ္တို႔လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ အျပင္ထြက္ လာတာ ျဖစ္တယ္၊ လက္နက္အားကိုးတဲ့ အစိုးရ ေၾကာက္တဲ့အရာဟာ လက္နက္ပဲျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့အယူအဆကို ထုတ္ေျပာေလ႔ရိွတယ္။ ဒါကို မဏိပူရအာဏာပိုင္ေတြက စိုးရိမ္တယ္။ လက္နက္ကိုင္ခ်င္ေနသူေတြ သူတို႔ဆီက သူပုန္ အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းသြားမွာစိုးရိမ္တယ္။ ရႈတ္ကုန္မွာကို မလိုလားဟန္တူတယ္။ တကယ္ေတာ့ မဏိပူရက အင္အားႀကီး တဲ့ ခဲြထြက္ေရး လက္နက္ကိုင္ေတြဆိုတာကလည္း ကခ်င္ျပည္နယ္သြားၿပီး KIA ထံက သင္တန္းသြားတက္ၾကရတာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္နဲ႔ မဏိပူရေထာင္ထဲမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကသဲေျမေအာက္သူပုန္ေတြဟာ ျမန္မာစကားကို ေျပာ တတ္လို႔ စပ္စုၾကည့္ေတာ့ အားလံုးလိုလိုက KIA သင္တန္းဆင္းေတြ။ က်ေနာ္တို႔တေတြကို နယ္စပ္က ျမန္မာျပည္ထဲ ေမာင္းတာ မျပန္ဘဲ မဏိပူနယ္ေျမထဲရိွေနတာဟာ မဏိပူရအာဏာပိုင္ေတြအတြက္ စိုးရိမ္စရာျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ မဏိပူ ရ ရိုင္ဖယ္တပ္က က်ေနာ္တို႔ကိုျပန္ၿပီး ေျခရာခံတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆိုၿပီး လိုက္ရွာတယ္။ သူတို႔ရွာတဲ့ သတင္းကိုရြာသူႀကီးကၾကားလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေတာထဲသြားခိုခိုင္းတာ ျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဧၿပီလပထမပတ္ (သၾကၤန္မတိုင္ခင္ တပတ္ေက်ာ္မွာ) ေတာထဲေျပာင္းေနၾကတယ္။ ဘံုရမ္ရြာ လမ္း ျပတေယာက္ အကူအညီနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ခိုလႈံရမဲ႔ လွ်ဳိတခုကိုေရာက္တယ္။ ေနရာေလးကေကာင္းတယ္။ ေတာင္ယာ ေတာေလးနဲ႔လည္းနီးတယ္။ ေခ်ာင္းေလးတခုလည္း ျဖတ္စီးေနတယ္။ ထူထဲတဲ့ ၀ါးေတာႀကီးပဲ။ နည္းနည္းေတာ့စိမ့္ တယ္။ ေအးတယ္။ စခန္းခ်မဲ့လွ်ဳိထဲ က်ေနာ္တို႔ေရာက္ေတာ့ မိုးမခ်ဳပ္ေသးေပမဲ့ေတာင္ေတြနဲ႔ကြယ္လို႔ ေနေရာင္မရေတာ့ ဘူး။ ထမင္းအိုးမရိွဘူး၊ ၀ါးဆစ္ပိတ္ခုထဲ ဆန္နဲ႔ေရေရာထည့္ၿပီး ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေတာက္လိုမ်ဳိး မီးၿမိႇဳက္တယ္။ က်ေနာ့္၀ါးကေတာ့ မီးတူးထမင္းတပိုင္း၊ မနပ္တာတပိုင္း၊ ဆန္တပိုင္းပဲရတယ္။ ကိုယ့္၀ါးက်ည္ေတာက္နဲ႔ကိုယ္ေပါ့၊ က်ေနာ္ မီးကၽြမ္းထမင္းေတြစားတာျမင္ေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕က ရဲေဘာ္ေတြ သူတို႔ထမင္းမွ်ေကၽြးတယ္။ ညက်ေတာ့ အဲဒီ၀ါးေတာထဲမွာပဲ အိပ္ဖို႔ျပင္တယ္။ ေျမကို ယက္ၿပီးက်င္းနည္းနည္းတူးေတာ့ ေအာက္က ေျမကေႏြးေတးေတးေလး။ လံုခ်ည္အေဟာင္းတထည္ကိုခင္းၿပီး ပါလာတဲ့ေစာင္ပါးေလးျခံဳၿပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ပင္ပမ္းေတာ့ အိပ္လို႔လည္းေကာင္း။ ေတာထဲကေက်းငွက္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ႏိုးလာတယ္။ မနက္ ၅ ခဲြေလာက္မွာ အားလံုးထၿပီး ေခ်ာင္းမွာ မ်က္နွာသစ္ တယ္။ “ကိုညိဳ ခင္ဗ်ားမ်က္နွာေတြ ေရာင္ေနတယ္၊ ဘာျဖစ္တာလဲ” လို႔ ကေလးက ကိုထြန္းၾကည္က ေမးတယ္၊ က်ေနာ္ ေရၿငိမ္ေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရစပ္ဘက္ ကိုယ့္႐ုပ္သြင္ ကိုယ္ျပန္ၾကည္႔ၿပီး အံ့ၾသသြားတယ္။ က်ေနာ့မ်က္နွာေတြ ခတ္အမ္းအမ္း ျဖစ္ေနတယ္၊ ေဖာေယာင္ေနတယ္။ “ေျမကိုင္တာေနမွာေပါ့၊ ေအာက္က၀ါးကပ္ခင္းမအိပ္ဘူးလား” လို႔ ေတာတြင္း အ ေတြ႔အၾကံဳရိွတဲ့ ကေလးနယ္က ကိုစိန္ေအး ေျပာမွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ေျမႀကီးမွာ တညလံုး အခင္းမ ပါဘဲအိပ္ရင္ အခုလိုျဖစ္တတ္တာကို သတိထားမိတယ္။ ေနာက္တေန႔ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေခ်ာင္းတဖက္ ၀ါးေတာခပ္ စိတ္စိတ္ရိွၿပီး ေတာင္ကုန္းေတြနဲ႔ေလကြယ္တဲ့ေနရာကို အားလံုးကိုေရႊ႕တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးလည္း အင္အား ၃၀ ေက်ာ္ပဲရိွေတာ့တာ။

တရက္ ညမိုးခ်ဳပ္ခါနီးရြာထဲကို ရိကၡာဆန္သြားသယ္တဲ့ ကိုအဲႀကီးနဲ႔ ကိုထြန္းၾကည္တို႔ ဆန္အိပ္သယ္ၿပီး ေရးႀကီးသုတ္ျဖာ နဲ႔ အားလံုးလူစုၾကေဟ့၊ ျမန္ျမန္၊ ျမန္ျမန္လို႔ ေဆာ္ၾသတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဘာမ်ားအေရးသလဲဆိုၿပီး စိတ္တထင့္ထင့္ နဲ႔ေပါ့။ ကိုအဲႀကီးက က်ေနာ္တို႔ ဒီကေန႔ သတိနဲ႔ေနၾကဖို႔၊ မေန႔ညက ရြာထဲကို ကသဲစစ္သားေတြ ေရာက္လာၿပီး မစန္းပြီး နဲ႔ မအိတို႔ ၂ ေယာက္လံုးကို ရိုက္နွက္ၿပီး ဖမ္းဆီးသြားတဲ့အေၾကာင္း ရြာသူႀကီးက သတိနဲ႔ေနထိုင္ဖို႔ ရြာထဲျပန္မလာၾကဖို႔ သတိေပးတယ္လို႔ ျပန္ရွင္းျပတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ၀ါးေတာစခန္းဟာ ရြာနဲ႔ အေတာ္ေ၀းတဲ့ ႐ိႈႀကီးထဲမွာမို႔ စိတ္မပူရ ေပမဲ့ အဲဒီညက စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့တယ္။

သိပ္မၾကာဘူး မိုးေရးက ဆရာမန္းကလည္း အားလံုးမိုးေရးၿမိဳ႕ေပၚလာခဲ့ဖို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္းတလနီးပါး ခိုလံႈခဲ့တဲ့ ၀ါးေတာႀကီးကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ နႈတ္ဆက္ၿပီး မိုးေရးၿမိဳ႕ကိုျပန္ခ်ီတက္လာၾကတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားမိတာတခုက စိတ္ခံစားမႈက ထံုတံုတံု ျဖစ္ေနတယ္။ စက္ရုပ္တခုလိုပဲ ဘာမွလည္း ေလးေလးနက္နက္ မစဥ္း စားခ်င္ေတာ့ဘူး။ မိုးေရးကိုသြားနိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေတာင္းဆိုသပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္။ နယ္စပ္ကို ပို႔ၿပီး ေမာင္းနွင္ခံရတယ္၊ ေတာထဲမွာေျပးလႊားေနထိုင္ရတယ္။ အမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူ၊ စကားလည္းမတူတဲ့ တိုင္းတပါးက ေတာင္ေပၚတိုင္းရင္းေတြက က်ေနာ္တို႔ကို မိသားစုလို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ ေမတၱာေတြျပခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ သိပ္ကိုလံုျခံဳခဲ့တယ္၊ လြတ္လပ္ခဲ့တယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္ဇာတိနိုင္ငံနဲ႔ ပိုၿပီးနီးတဲ့အရပ္ေဒသကို သြားရေတာ့မယ္။ စိတ္ထဲ ေလးလံေနတယ္။ မတက္ႂကြဘူး၊ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူး။

ဘယ္ေလာက္မ်ား သဘာ၀မက်လိုက္သလဲဆို ကိုယ့္နိုင္ငံနဲ႔ေ၀းလံၿပီး ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲ ေနရတာက လြတ္လပ္ တယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္လို႔ခံစားေနရၿပီးကိုယ့္ ေမြးရပ္နိုင္ငံနဲ႔ အနီးဆံုးကို ျပန္သြားမွာကိုေတာ့ သားရဲ တြင္းထဲ ခုန္ဆင္းရေတာ့မလို ေၾကာက္ရံြ႕ေနရတယ္။ မေပ်ာ္ဘူး၊ ပူပန္စိုးရိမ္စိတ္ ရိွေနတယ္။ တခါတခါ ေလာကႀကီးဟာ ဟားတိုက္ရီေမာလိုက္ဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အလဲြလဲြအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြနဲ႔ပါလား…။

ကိုညိဳ။
၂ ဧၿပီ ၂၀၁၃

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၆)

“ဒိုင္း..ဒိုင္း..ဒိုင္း. ဒက္ဒက္ဒက္..ဒက္ဒက္ဒက္”

“ထုန္း.ထုန္း..ထုန္း.ဒိုင္း ဒိုင္းဒိုင္း..ဒိုင္း”

အဆက္မျပတ္..ပစ္ခတ္ေနတဲ့ အသံေတြက မဏိပူရဒုကၡသည္စခန္းသစ္ ေနာက္ေက်ာက ႏုိ႔နွစ္လံုးေတာင္ေၾကာတခု လံုးကို ပဲ့တင္႐ိုက္ၿပီး တေတာလံုးဆူညံေနတယ္။ နွစ္ဘက္ရင္ဆိုင္တိုက္ပဲြဟာ သိတ္ကိုျပင္းထန္တယ္။ ပစ္ခတ္သံေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာလာေတာ့ ထင္းရူးပင္အကြယ္က ကိုရဲျမင့္စိုး ထြက္လာၿပီး

သူတို႔ေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၁၅)

က်ေနာ္တို႔ ေတာထဲကေန မိုးေရးၿမိဳ႕ေပၚ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကိုကူးမားဆိုင္ေနာက္က ေျမကြက္လပ္ႀကီးမွာ စတည္းခ်ၾကတယ္။ မိုးေရးၿမိဳ႕က ပူေတာ့ ညဆိုရင္ ဆိုင္ေနာက္က ကြက္လပ္ေျမႀကီးေပၚမွာပဲ ဖ်ာခင္းအိပ္ၾကတယ္။ ေန႔ခင္းလည္း ထင္ထင္ေပၚေပၚ အျပင္မထြက္ရဘူး။ ရဲဖမ္းမွာေၾကာက္လို႔။ စားလည္း အဲဒီမွာ၊ အိပ္လည္း အဲဒီမွာပဲ။ လူစိမ္းေတြလာရင္

သူတို႔ကေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၅)

က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးကရဲေဘာ္ေတြ မိုးေရးနယ္စပ္ မေရာက္ခင္ကတည္းက တမူးနဲ႔ ကေလးၿမိဳ႕က ေက်ာင္းသား သံုးဆယ္နီးပါး မိုးေရးမွာ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကို မိုးေရးၿမိဳ႕အေျခစိုက္တဲ့ Sunrise Youth Club (တက္ေနဝန္း လူငယ္မ်ားအသင္းလို႔ ဘာသာျပန္ရမလားမသိ၊ ကာလသားလူငယ္ေတြနဲ႔ စုဖဲြ႔ထားတာ) အဖဲြ႔နဲ႔

သူတို႔ကေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄)

ဒီေဆာင္းပါးေရးဖို႔ အတိတ္ကို စဥ္းစားေနခ်ိန္ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ (ႏိုဝင္ဘာ၂၅) မွာ မႏၲေလးကေန အိႏိၵယနယ္စပ္အထိ တေလွထဲစီး တခရီးထဲအတူလာခဲ့တဲ့ ကိုၿဂိဳလ္တု (ကိုေအာင္ေက်ာ္ထူး) တေယာက္ အသဲအသန္ျဖစ္လို႔ အိႏိၵယနယ္စပ္ မိုးေရးၿမိဳ႕ကေန ဗမာျပည္အျပန္ ကေလးၿမိဳ႕ေဆး႐ံုမွာ တိမ္းပါးသြားတဲ့သတင္းဆိုးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ သူ႔ကို မႏၲေလး ခ်က္ခ်င္းေခၚသြားဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္မရေသးတာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနတုန္း

သူတို႔ကေခၚေတာ့ ဒုကၡသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃)

တေလာတုန္းက အက်ဥ္းသားေဟာင္း ဦးခင္ညြန္႔ (စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲေဟာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔) က မီဒီယာတခုမွာ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးျပန္လုပ္မယ္လို႔ အသံျပဳလိုက္တာနဲ႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေလာကၾကားမွာ ႂကြက္စီႂကြက္စီ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီလူစားေတြေျပာတဲ့ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးဆိုတာ လူလူခ်င္းကၽြန္ျပဳတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ ျပည္သူေတြ မ်က္ေစ့ပိတ္ နားပိတ္၊ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး အျမင္က်ဥ္းေအာင္ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ သူတို႔ တေလ်ာက္လံုးေႂကြးေၾကာ္လာတဲ့ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ ျပည္သူကို