ႏွ စ္ ေ ထ ာ င့္ ရွ စ္ ဆ ယ့္ ေ လ း (၇)

အမုန္းေဖာ္ထုတ္ပြဲ၏ တဒဂၤမွ်တာေသာ စကၠန္႔ပိုင္းတို႔တြင္ နင္တို႔ မုန္းခ်င္တဲ့သူ ဘယ္သူကိုမဆို လိုလိုလားလား မုန္းလို႔ရ ပါသည္။ ဘဘႀကီးကို မုန္းသည္။ ဦးတာယုေရႊပယင္းကို မုန္းသည္။ စစ္အင္အား ႀကီးမားတဲ့ ျပည္ပႏိုင္ငံႀကီးေတြ၊ လူမ်ိဳးႀကီးေတြရဲ႕ ရန္အထပ္ထပ္ ဝိုင္းရံခခံရလို႔ ပိတ္ဆို႔မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ သမုဒၵရာ ဗမာျပည္ကေလးက ငါတို႔ေလးေတြ၏ က်ပ္တည္း စိတ္အေျခအေန (Siege Mentality) ကို နားလည္လက္ခံမႈ မရွိသူ ‘သစၥာေဖာက္ေကာင္(မ)ႀကီး’ ဘယ္သူမဆိုကို မုန္းသည္။ ေနာက္ေကာ ဘယ္သူ႔ကို မုန္းစရာ က်န္ေသးလဲ။

ထိုင္ခံုေနာက္က ႏွာေခါင္း နီရဲရဲေလး ပတ္လည္မွာ ညႇင္းေပ်ာက္ညိဳကေလးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးသည္ သူ႔ပါးေစာင္ကေလး ႏွစ္ဖက္ကို တဆံုး ျဖဲကားကာ အာျပဲေအာ္ဟစ္ ေနတုန္း။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ အိပ္မက္ဆိုးက လန္႔ႏိုးလာသူတဦးသည္ ေခါင္းအံုးမွ ေခါင္းကို အလန္႔တၾကား ဆြဲခြာလိုက္သလို

ႏွစ္ ေထာင့္ ရွစ္ ဆယ့္ ေလး (၆)

တကယ္ကေတာ့ ဘဝျဖစ္တည္မႈ၏ အစစ္အမွန္ သဘာဝသည္ ေက်နပ္စရာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မဟုတ္ေၾကာင္းကို မသိစိတ္ (အႏုသယ) တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစဥ္သျဖင့္ သိရွိရိပ္စားခဲ့ပါသည္။ အတင္းကာေရာ မာန္တင္း ဖန္တီးထားရသည့္‘မိမိ’ ဆိုေသာ‘လိပ္ျပာ’– ၎လိပ္ျပာဟာ ပံုရိပ္လႊာတခုမွ်သာ ျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ မရွိမႈ – အဲသလို မရွိေၾကာင္းကို ရိပ္စားသိရွိထားမႈ– ဖန္ဆင္းခံ နာနာဘာဝ စိတၱဇ႐ုပ္ကို စြဲဖက္ၿပီး ေနထိုင္ေနရတဲ့ ျဖစ္တည္မႈဟာ အမွန္တကယ္ ေက်နပ္ဖြယ္ရာလို႔ ဘယ္ခါမွ မရယူမပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေလသည့္ အရင္းမူလ ‘ဒုကၡ’ ကို လူသားကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ မသိစိတ္ဝယ္ အစဥ္သျဖင့္ မနားတမ္း စိုးရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ေနခဲ့ ပါသည္ ။ ဘယ္ေတာ့မွ နိစၥ သုခ အတၱ ရယ္လို႔ မျပည့္လာႏိုင္ေသာ တကယ့္ပင္ရင္းျဖစ္တည္မႈဟာ အစဥ္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ေျခာက္လွန္႔လ်က္ရွိၿပီး ဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး မလံုျခံဳ

တန္ျပန္ အၾကမ္းဖက္ ကာကြယ္ေရးအဖဲြ႔ေတြ ဖဲြ႔ပါ (သို႔မဟုတ္) မိမိကိုယ္ကိုုတည္ေဆာက္ပါ

ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ လူထုက ကိုယ့္ဖာသာ ဖဲြ႔စည္းထားတဲ့ လံုျခံဳေရးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈကာကြယ္ေရးအဖဲြ႔ေတြ ဖဲြ႔ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလား။ အဲဒီအေျခအေနေရာက္ေနၿပီလား။

ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ လူအုပ္စုနဲ႔၊ ဆိုင္ကယ္အုပ္စုနဲ႔၊ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့လူတိုင္းကို မဲမဲျမင္ အကုန္႐ိုက္သတ္တဲ့ေခတ္ ေရာက္ေနၿပီကိုး။

အမွန္ေတာ့ ျပည္သူေတြကိုအေၾကာက္တရားေတြ၊ စိုးရိမ္ေသာကေတြ၊ သံသယေတြ၊ မယံုၾကည္မႈေတြ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ႐ိုက္သြင္းေပးေနတာျဖစ္တယ္။ ဒါမွ

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၇) (၄)

ငါတုိ႔ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါစို႔၊ “မေဝဖန္ရဘူး”၊ “မျငင္းခံုရဘူး”၊ “ဆရာဟာ ဘဝအရွင္သခင္”၊ “ငါတို႔ေျပာတာ ၏သည္မေရြးမွတ္” ဟူေသာ သေဘာအယူတို႔ လႊမ္းမိုးေနေသာ ဗမာျပည္က အစိုးရဘုန္းႀကီးစာ ပညာေရးတြင္ ဝင္ေရာက္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ေနရာယူသူတို႔သည္

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၇) (၃)

အခုတခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ တရားဓမၼနည္းလမ္းအားျဖင့္ပင္လွ်င္ သီတဂူပုဂၢိဳလ္၏ အေျခခံစရုိက္လႊမ္းမိုးမႈကို အခိုင္အမာ ျပဳရပါအံ့။ ဘဝအေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္သူ၊ အထူးသျဖင့္ အဂၤဝိဇၹာစေသာ အတတ္မ်ိဳးတြင္ အာရုံရွိသူသည္ ဤပုဂၢိဳလ္၏ အသံကို ၾကားရုံႏွင့္ပင္ ၎ပုဂၢိဳလ္သည္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အေျခခံမူလ သားရဲတိရစာၦန္စိတ္မ်ား အျပင္းအထန္ လႊမ္းမိုးႏိုင္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း အလြယ္တကူ သိနားလည္ႏိုင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူအမ်ားအေနျဖင့္ ႐ႈပ္ေထြးစရာ ျဖစ္ရသည္မွာ ဤသူ တဦးတည္းကပင္ အဆင့္အတန္း အလြန္ျမင့္လွေသာ

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၇) (၂)

ဗုဒၶ၏ မူရင္းမိန္႔မွာခ်က္ အရ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္တဦးတေယာက္မွ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းတည္ေဆာက္ပံု ဆိုတာ ဟိုလိုပံုစံ သည္လိုပံုစံ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ပိုင္ခြင့္ မရွိပါ။ ဘုရား၏ ေနာက္ဆံုး အေသအခ်ာ မွာၾကားသတ္မွတ္ခ်က္အရ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္ ဘုန္းႀကီးကမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံဃာထုရဲ႕ ကို္ယ္စားလွယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အမည္ခံယူခြင့္၊ မ႑ပ္တိုင္ေပၚတက္ပိုင္ခြင့္ မရွိပါ။

ဒုတိယ သဂၤါယနာတင္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းဟာလည္း "တပါးခ်င္းသာ ရွိတဲ့၊ တဖြဲ႔တည္းပဲရွိတဲ့" သံဃာကို "တရားဝင္" ကိုယ္စားျပဳဖို႔ ရဟန္းေမာက္မာေတြက ႀကိဳးစားတဲ့ ကိစၥကေန စခဲ့တာျဖစ္ၿပီး သည္လိုလုပ္တာကို လံုးဝ တရားမဝင္ေၾကာင္း အတိအလင္း

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၇) (၁)

“သားရဲတိရစာၦန္ မူလစိတ္ႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေခါင္းေဆာင္”

အႏွစ္ခ်ဳပ္ - “အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ” လို႔ ေဟာေျပာတာျခင္း တူေပမယ့္ ဒလိုင္းလားမား ႏွင့္ သီတဂူသည္ မတူညီႏိုင္။ ေရွ႕ကလူသည္ ဘုရားစကား အစစ္အမွန္ (ဗုဒၶဝါစန) ကို ေဟာေျပာေနတာ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ကလူမွာ ဗုဒၶဝါစနကို ဖ်က္ဆီးသူ ျဖစ္ေနပါ၏။ တရားဓမၼ၏ ႏွစ္လိုခ်ီးက်ဳးဖြယ္ ျဖစ္မႈဟူသည္ စာသားမဟုတ္၊ ေဟာေျပာျပေနသူ၏ အေျခခံမူလစရိုက္ ၊ စင္ၾကယ္ေသာ ေစတနာရွိမႈ မရွိမႈ ေပၚမွာ မူတည္ေၾကာင္း ပိဋကတ္ေတာ္ အကိုးအကားတို႔ကို ယူ၍ စိတ္ပညာႏွင့္ ဒႆန ႐ႈေထာင့္တို႔မွလည္း ေဝဖန္ကာ

ႏွစ္ေထာင့္ ရွစ္ ဆယ့္ ေလး (၂)

“သစၥာတရား ဝန္ႀကီး ဌာန” သည္ ေပ ၇၀၀ ေက်ာ္ျမင့္မားၿပီး အီဂ်စ္ပိရမစ္တစင္း ကႏၲာရထဲမွာ ေငါင္းစင္းထြက္ေနသလို ရန္ကုန္ေျမ၏ မိုးယံျပာႏွမ္းႏွမ္းတြင္ ၎ေမွ်ာ္စင္၏ ျဖဴဆြတ္ႂကြမား ပံုရိပ္သည္ လပ္လပ္စင္း ေတာက္ေနပါသည္။ ေမွ်ာ္စင္ထိပ္တြင္ ေဖာင္းႂကြထုိးထားေသာ စာတန္းတို႔မွာ ကိုေက်ာက္ညိဳ ခုရပ္ေနေသာ ေနရာကေနဆို ျမင္သာ႐ုံကေလး။ ပါတီ၏ ေဆာင္ပုဒ္သံုးခု။

တိုင္းရင္းသားအားလံုးၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို စစ္ဘီလူးေစာင့္သည္။ War is Peace

လြတ္ေျမာက္ငံ့လင့္လူသားတိုင္း မ်ိဳးဆက္ကြ်န္အျဖစ္ သဘာဝအေလ်ာက္ခံယူသည္။ Freedom is slavery

တိုင္းျပည္ခြန္အားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္လမ္းျပအသိ ျဖစ္ၿပီး က်န္မေကာင္းအသိအားလံုးကို ငါတို႔ ပစ္ပယ္သည္။ Ignorance is strength

မွတ္ခ်က္။ ။ “ပါတီ” ၏ ေဆာင္ပုဒ္တြင္ သံုးစြဲထားေသာ ေဝါဟာရႏွင့္ ေရးဟန္တို႔သည္ အသစ္ထြက္ေပၚလာေသာ

ႏွစ္ ေထာင့္ ရွစ္ ဆယ့္ ေလး (၁)

ၿဗိတိသွ်စာေရးဆရာႀကီး ေဂ်ာ့ေအာ္ဝဲလဲ ၏ ကမာၻ႔နံပါတ္တစ္ ႏိုင္ငံဆိုး ဝတၳဳစာအုပ္ “1984” ကို “ညိဳထြန္း”  မွ လက္ရွိ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဗမာမႈျပဳထားသည့္ ...

ႏွစ္ ေထာင့္ ရွစ္ ဆယ့္ ေလး (၁)

အခန္း (၁) အပိုင္းတစ္

ေနေရာင္ကေလး ေတာက္ၿပီး အေတာ္ကေလးကို ခ်မ္းေသာ ေန႔တေန႔ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးက နာရီတို႔သည္ တဆယ့္သံုးခ်က္ ထိုးေနသည္။ ကိုေက်ာက္ညိဳသည္ ဒလၾကမ္းတိုက္ေနေသာ ေလစိမ္းကို ခံသာရန္ သူ႔ေမးေစ့ကေလးကို ရင္ဘတ္ေအာက္ ဆြဲဝွက္ထားလိုက္ၿပီး “အမ်ိဳးသားေရးေအာင္ပြဲ နန္းေတာ္” ၏ မွန္စီေရႊခ် ပြတ္လံုးတံခါးမႀကီးမ်ား ၾကားမွ လစ္ကနဲ ျမန္ျမန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေလဆင္ႏွာေမာင္း တခ်က္က မ်က္ႏွာေပၚ အသဲ့ ပက္ထည့္လိုက္ေသာ ေက်ာက္သလဲမႈန္ကေလးေတြကိုေတာ့ သူ မေရွာင္ႏိုင္ခဲ့။

နန္းေတာ္ေဘး လူသြားလမ္းေပၚ သူေရာက္လာသည္။ ေလစိမ္းသည္ လန္းလန္းဆန္႔ဆန္႔ ရူသင္းပ်ံ႕ ဖြယ္ရာ မဟုတ္ဘဲ

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၆)

မုန္ညင္းျဖဴ မီးအိမ္ရွင္

“လက္ေခ်ာင္းကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပတတ္ေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးကေလးသာ ရွိသည့္ ဣတၳိယ ေခၚ  မိန္းမတုိ႔သည္ ဤမွ် ခက္ခဲလွသည့္ သစၥာတရားကို ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္ဖို႔ရန္ မျဖစ္ႏိုင္” (မာရနတ္မင္း)

“အသိတရားကို မျပတ္ရွာမွီး၍
  စိတ္ကို ေကာင္းစြာေစာင့္သိသူ အဖို႔
  မိန္းမျဖစ္ျခင္းသည္
  ဘာမ်ား အေရးပါပါ သလဲ

  ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္
  က်င့္ၾကံေစာင့္စည္းသူသည္

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၅)

ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး စစ္ေသြး ငိုုေၾကြးစြန္႔လႊတ္ခဲ့ေသာ ကမာၻ

“ကမာၻေလာက သည္ ဘာလဲ” လိုု႔ ေမးၾကကုုန္၏ ။ တကယ္ေတာ့ ‘ကမာၻေလာက’ ဟူသည္ နင္တိုု႔ ေရြးခ်ယ္ အာရုုံခံေနမိျပီး ေရြးခ်ယ္ သိျမင္ေနမိသည့္ ကမာၻသာ ျဖစ္သည္ဟုု ငါတိုု႔ဆရာ ဗုုဒၶရွင္ေတာ္မွ ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါ သတည္း။    (ညီေတာ္ ရွင္အာနႏၵာ)

တခါက ေယာဓဇီဝ ဟုု အမည္ရေသာ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တဦးသည္ ဗုုဒၶအပါးသိုု႔ ခ်ဥ္းကပ္ ဂါရဝျပဳျပီးလွ်င္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခဲ့ပါသည္ “ အရွင္ဘုုရား၊ တပည့္ေတာ္တိုု႔ စစ္သည္ေတာ္ ဟူသည့္ အမ်ိဳးမွာ စစ္ပြဲအတြက္ မိမိအသက္ကိုု ေပးလႉထားၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ တပည့္ေတာ္တိုု႔ မ်ိဳးရိုုးစဥ္ဆက္ သမုုိင္းတြင္ ေရွးေရွးကတည္းက စစ္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ား အစဥ္အဆက္ ဆိုုမိန္႔ခဲ့သည့္ စကား တပည့္ေတာ္တြင္ မွတ္သားၾကားနာဖူးသည္မွာ တိုုက္ပြဲတြင္ ရြတ္ရြတ္ခြ်ံခြ်ံ တိုုက္ခိုုက္၍ ရန္သူ႔လက္ခ်က္ေၾကာင့္ အသက္ေပး က်ဆံုုး ခဲ့ရေသာ စစ္သည္ေတာ္တိုု႔သည္ က်ဆံုုး သူတိုု႔ သီးသန္႔အထူး ေပ်ာ္စံရာ ေဒဝနတ္ဘံုုတြင္ ျပန္လည္ ေမြးဖြားလာရသည္ လိုု႔ ဆိုုပါသည္။ အရွင္ဘုုရားသည္ ဤ အဆိုုအမိန္႔ ႏွင့္ စပ္၍ ကန္႔ကြက္ဖြယ္ရာ ရွိပါသလား” ။

ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၄)

 ဝိနယ ပိဋက ပါဠိေတာ္ ဒုတိယပိုင္းလာ
သံဃေဘဒ (ဝါ) သံဃာကို သင္းခြဲေသာကံ (အပိုင္း ၄)

ႏြားျဖဴ ႏြားနက္ သံေယာဇဥ္
 
တခါက ကမာၻႀကီးသည္ ယေန႔ေခတ္မွာကဲ့သို႔ တဦးအေၾကာင္း တဦး သိပ္ မသိၾကေသးၾကခင္ ကာလဝယ္ အိႏၵိယ သမုဒၵရာႀကီး၏ ေျမာက္ဘက္ယြန္းယြန္း အရပ္တြင္ရွိ သီရိလကၤာ ဟု ေခၚသည့္ ကၽြန္းငယ္ကေလး တဆူတြင္ ကေန႔ ငါတုိ႔ဆီက ဗမာရဟန္းမိုက္ ဝီရသူကဲ့သို႔ ကမာၻအဝွမ္း အလြန္ ႏွံ႔သိေက်ာ္ၾကားသည့္ ရဟန္းတပါးသည္ ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါ၏။ ထိုရဟန္း၏ အမည္မွာ ရွင္ အနဂါရိက ဓမၼပါလ (အနဂါရိက = အိမ္ရာ မရွိ ၊ ဓမၼပါလ = တရားကို ေစာင့္ေရွာက္သူ) ဟု ေခၚတြင္ၿပီး ၎သည္ အာရွ၊ ေျမာက္အေမရိကႏွင့္ ဥေရာပတိုက္ ဟူေသာ ကမာၻ႔ တိုက္ႀကီး သံုးခုလံုးကို လွည့္ပတ္သြားလာဖူး၍ ဗုဒၶဘာသာကို ေဟာေျပာျပႏိုင္ခဲ့သည့္ ပထမဆံုး အေရွ႕တိုင္းသား

ဗမာျပည္အတြက္ ရွာရီရာ လက္ေဆာင္ယူလာတဲ့ ၉၆၉ (အပိုင္း ၁၁)

ဖက္ဆစ္စနစ္အေၾကာင္းကို အေသအခ်ာ သုေတသနျပဳ ေလ့လာခဲ့သူ အက္တြန္က ေျပာခဲ့သည္မွာ ဖက္ဆစ္စနစ္၏ အေျခခံျဖစ္ေသာ “ႏိုင္ငံေတာ္တည္းဟူေသာ ဝိညာဥ္” သည္ ဘာနဲ႔ ဆင္တူယိုးမွား သလဲဆို အေရွ႕တိုုင္း တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဘိုးဘြားဝိညာဥ္ေတြကို ကန္ေတာ့ကိုးကြယ္တဲ့ အစဥ္အလာမ်ဳိးနဲ႔ သြားလို႔တူသည္ ဟူသတတ္။ ခုစာ႐ႈသူ ဖတ္႐ႈေနေသာ ဘာသာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၏ ကမာၻ႔ထိပ္တန္းပညာရွင္ ကားေပါ့ပါးမွ သံုးသပ္ျပသည္မွာ ဖက္ဆစ္စနစ္ဟူသည္ “လူ႔သမိုင္း ဟူသည္ အတိအက် ဦးတည္ရာ အဓိပၸာယ္ျပည့္ဝစြာျဖင့္ ေရႊ႕လ်ားေနေသာ ဝိညဥ္ႀကီး” ရွိသည္ဟု ယူဆေသာ