“လႈိင္းလံုးကဗ်ာ”

 လမ္းကမဆံုးေသးဘူး
ေနာက္ဆံုးရထားကေတာ့ ထြက္သြားၿပီ
ခါေတာ္မီ အလုအယက္က်ားၿမီးဆြဲလိုက္ၾကသူမ်ားက
ေအာ့ဇ၀စ္* သြား ေတာလားအလိုက္
အိပ္မငိုက္၊ ထိပ္မတိုက္ရဲ
ငုတ္မိသဲတိုင္ဆင္း

မဲေဆာက္ (၂)

ျပန္လည္တမ္းတလို႔ မရေသာ
ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ တမ္းတမ္းတတ အလြမ္းညေတြဟာ
မဲေဆာက္ ျဖစ္တယ္။
မဲေဆာက္ဟာ
မဲေဆာက္ ျဖစ္သလုိ
မဲေဆာက္ကို လြမ္း
မဲေဆာက္ အလြမ္းသမားေတြလဲ

“ေခ်ာက္နက္ထဲက ေျခာက္အိပ္မက္”

ခပ္ညံ့ညံ့အထူးျပဳလုပ္ခ်က္နဲ႔

အရွက္မဲ့ ပံုေျပာင္း

ေရဆိုးေျမာင္းထဲေပါေလာေမွ်ာၾက

ေခါင္းေပါင္းစေတြေပါ့ေလ။

ေျမသားနဲ႔ေကာင္းကင္ၾကား

ပလႊားတံလွ်ပ္တို႔ေရာင္ေျပာင္းေတာက္

က်ည္ေတာက္မ်ား စြပ္ထား႐ံု

အဲဒီျခံဳကိုယံု စုျပံဳတိုးလိုက္ၾကပံုမ်ား။